St Maarten, eiland met twee gezichten

St. Maarten, een eiland binnen het Koninkrijk Nederland, is een prachtig en toch vrij onbekend eiland in het Caribisch gebied. Heel anders dan Curaçao, Bonaire of Aruba. Maar daarom toch ook heel bijzonder om daar eens een kijkje te nemen! St Maarten bestaat uit 2 delen, een Nederlands deel, grofweg het zuidelijk deel van het eiland, met het grote vliegveld, de hoofdstad St. Phillipsburg, de cruise terminal, de lagune met de haven voor de enorme plezierjachten, en het gebied met de grootste resorts, kortom daar waar de meeste economische bedrijvigheid heerst. En Nederlands wordt er eigenlijk niet gesproken. Engels is de voertaal, beetje Spaans, Frans en Creools.

Tien Texelse tips (deel 1)

Al sinds ik me kan herinneren, kom ik tijdens vakanties op de Waddeneilanden. Op Texel, de grootste, kom ik nog steeds regelmatig. Al meer dan 20 jaar hebben we een fijn appartement in familiebezit. En omdat er zo veel te doen is, leek het mij leuk om eens wat tips met jullie te delen op dit blog. Want zelfs een weekendje naar Texel voelt als een week vakantie. Op de boot, een reis van maar 20 minuten, laat je niet alleen de vaste wal, maar ook het dagelijks leven achter je. Dit deel gaat over de mooie natuur van Texel, om te fietsen of te wandelen. De volgende delen, die later zullen verschijnen, bevatten culinaire tips en leuke activiteiten naast fietsen en wandelen.

Fotoblog: De Bund en Pudong in Shanghai

Ik ga vandaag iets nieuws proberen. Om nu alle foto's die ik in China heb genomen te publiceren, is wat veel, maar ik wil in delen jullie toch wat foto's laten zien. Met wat verhaal erbij, een fotoblogpost dus. Vandaag dus de eerste van een serie. Laat me weten met een reactie onderaan dit blog of je dit leuk vindt!

Over de luxekip, het strand en de tyfoon

Ok, ik ga het toegeven...ondanks de rugzak en de stoere praat: ik ben en blijf een luxekip! Het duurde even voordat het tot me doordrong, maar nu is het duidelijk. Dat kwam zo.

Net geland in Hong Kong, druk ik mijn neus tegen de ruiten van de gate, want wat staat daar? Een A380 (van Singapore Airlines), het grootste passagiersvliegtuig van nu. Dubbeldekker 'all the way', enorme vleugels en 4 gigantische motoren. In levende lijve vind ik 'm eleganter dan op de plaatjes.

Byebye Shanghai

**Terwijl ik dit blog wil plaatsen, krijg ik bericht van een vreselijk ongeluk in de Shanghai-metro. Ik ben veilig, hoewel wel met de metro gegaan vanochtend. Vreselijk voor al die gewonden... **

---------

Laatste nacht in Shanghai. Na een chaotisch vertrek uit Suzhou. Ruim op tijd vertrok ik uit het hostel om een taxi te nemen naar het station. Maar er waren geen taxi's, ik kreeg er geen één te pakken. En toen, vlak naast me een klap... Een halve gare dacht zonder kijken af te kunnen slaan en er reed een bus tegen zijn auto. Boze, schreeuwende Chinezen, maar na de eerste schrik bleken er geen gewonden te zijn. De politie kwam er bij en begon de zaak af te handelen. De buschauffeur was buiten zinnen.

Chinees toerisme: kitsch, lawaai en héél veel mensen

De afgelopen dagen dwaalde ik door verschillende waterstadjes nabij Suzhou. Allemaal stadjes met een historisch centrum met kanaaltjes, tuinen en tempels. Ieder hun eigen gezicht en ook hun overeenkomsten.

Over Suzhou vertelde ik jullie al eerder. Zaterdag ging ik op een dagtripje naar het stadje Tongli met de bus. Dit was alweer net zo'n ervaring als met de trein. Over een busreis-ervaring van 13 jaar geleden schreef ik eerder een een blogje 'Het chinese gevecht'. (zoek op Google met 'Calijn's Gepeins: chinese gevecht'). Zo anders was het nu...

Eeuwige doorkijkjes: kanalen en tuinen

Vanuit Shanghai met de trein vertrokken naar Suzhou. Treinen vind ik altijd leuk (nou ja, als het maar niet met de NS is) en toen ik 12 jaar geleden voor het eerst in China was, heb ik ook heel wat uurtjes in de trein gezeten. Toen waren stations grauwe betonnen dozen waar een ongeorganiseerde chaos heerste, geleid door luie ingeslapen, maar door de Partij van een baantje voorziene mensen. Service, hû? Klantvriendelijkheid, wat is dat? Zoiets.

Klusjesdag

Naar het postkantoor. In M50, de wijk met moderne kunst heb ik een poster gekocht. Daar wil ik niet te te lang mee rondlopen, da's onhandig, dus per post naar huis gestuurd. Kost even wat tijd, want eerst een goede doos/posterrol vinden. En daarna het postkantoor vinden, want dat stond verkeerd op kaart van het hostel. Doos gevonden, postkantoor gevonden, post verzonden. Benieuwd of het aan komt.

Ieder nadeel heb zijn voordeel

Een beetje een pechdag, of een dag van de verkeerde keuzes, zo'n dag dacht ik dat het was. Maar nu ik in bed lig en deze blog schrijf, denk ik: "ieder nadeel heb z'n voordeel", om maar eens met de beroemde woorden van onze Johan te spreken.

Moderne kunst in Shanghai

Moeite met opstaan vandaag. Gisteravond kon ik niet slapen (jetlag waarschijnlijk) en wist al dat het moeilijk opstaan zou worden. Mijn hostel ligt zeer centraal, tussen People Square, de Bund en de Oude Stad, dat betekent dus ook midden in de stad met alle lawaai van dien. 's Avonds gillende kinderen die op straat spelen, maar op een gegeven moment wordt het rustig. Vanaf een uur of 6 zwelt het geluid weer aan. Auto's, claxons, scooters, luidruchtige mensen. De eerste dag dacht ik nog dat er een raam openstond... niet dus... oordoppen in... 's Ochtends eerst naar de bank, daarna koffie bij Starbucks. Toen kon ik er pas tegenaan.

Van oud naar hip （Shanghai dag 2）

Vandaag op stap door oud Shanghai. Eerst naar de Oude Stad. Dit is de oorspronkelijke stad, die ooit ommuurd was. Waar eens de muren waren, is nu een 4 baansweg. Handig, toch? Eigenlijk is alleen in het stratenplan de oude stad nog te herkennen; er is maar weinig over van de eens zo hectische drukbevolkte stad waar de handel welig tierde. Nog steeds zijn er wijken met nauwe steegjes en de toeristen worden op hun wenken bediend met oud uitziende gebouwen met typische Chinese daken. Maar die zijn niet echt…je kunt het gerust kitch noemen. Chinese kermis of Disneyland, wat je wil, maar met de oude stad heeft het weinig te maken. Wel McDonald en Starbucks, gelukkig maar ;-)

Internetdictatuur en kapitalistische vrijheid

Ik kan helaas op Twitter en Facebook niet jullie tweets en posts te lezen en erop te reageren. In China heerst er een dictatuur en die is ook te merken op internet. Vooral na de opstanden van de Tibetanen en Uyguren in 2009 in aanloop naar de Olympische Spelen heeft de Chinese overheid een flink aantal sites afgesloten, waaronder Facebook en Twitter. Maar ook blogpost-sites, zoals dit blog en Picasa voor foto's en Youtube voor filmpjes.

Liften met het vliegtuig

Een van de voordelen van werken bij een luchtvaartmaatschappij is het kunnen meevliegen 'indien plaats beschikbaar' oftewel IPB. Er gaat een lange lijst aan regels vooraf en helemaal gratis is het niet, maar toch. Het is alsof je gaat liften met het vliegtuig. Je weet niet of je wel meekomt, en je weet helemaal niet of je wel lekker zit, of je iets te eten krijgt, etc. Gisteren wilde ik naar Shanghai IPBen en het was van te voren al duidelijk: het vliegtuig was overvol! Zou ik wel meekomen?

Vrijdag de 13e, de trein en ik

Vrijdag de 13e, wie gelooft er nog in deze ongeluksdag? Ik niet. We hebben zelfs met onze jaarclub een leuke traditie op deze dag: dan komen we bij elkaar.

Dus ook dit jaar en we spraken af om een weekeindje Brugge te doen! Dus ik boek een treinticket bij onze fijne NS. Met mijn koffertje en m’n tasje toog ik naar het station. Ruim op tijd, 25 minuten te vroeg, om vervolgens over de speaker te horen dat de internationale trein naar Brussel van 10 uur uitvalt en dat de trein naar Roozendaal net weg is… Jammer, pech gehad, zegt de NSHispeed in een tweet, gewoon de volgende nemen… Die gaat over een over een uur! Geen excuses, niets.

Paardenraces in Doha

Laatst was ik een paar dagen naar Doha, Qatar om mijn beste vriendinnetje op te zoeken en bij te kletsen. Reuzegezellig. We hebben ook een aantal leuke uitstapjes gedaan, waaronder een bezoekje aan de paardenraces gebracht. In een groot stadion wordt iedere donderdagmiddag in de Midden-Oosterse winter (nov tot en met maart) geraced met prachtige arabische paarden. Fijne hoofden, explosieve kracht. Van de race zelf kun je weinig zien, je volgt het meeste op een soort groot tv scherm. Alleen bij de finish zie je ze langs scheren. Maar er gaat een hele parade aan vooraf.

Sneeuw en shoppen in Stockholm

Stockholm is een aanrader! Laat ik maar meteen even met de deur in huis vallen. Niet echt de eerste stad waar je aan denkt voor een leuke citytrip! Een relaxte stad met vele gezichten, aardige mensen, en voor elk wat wils.


Dit weekend was het koud in Stockholm: - 10 overdag, - 20 ’s nachts (zeiden de taxichauffeurs ;-). Dat betekent dus: warme jas, dikke sjaal, muts op! Een beetje wintersportgevoel, want het zonnetje scheen! Dat kan de pret niet drukken, want de sneeuw geeft wel een mooi plaatje! Het maakt lopen er niet gemakkelijker op. Straten en pleinen zijn soms ineens spekglad, hoewel er uitgebreid grind is gestrooid.

Cultuur snuiven?
En dus ga je, zoals het een goed toerist betaamd, op naar de oude stad, Gamla Stan, waar ook het Koninklijk Paleis staat. Vanaf de stad loop je via het indrukwekkende parlementsgebouw zo de oude middeleeuwse stad in. Leuke winkels in de hoofdstraat, romantisch en verrassend in de kleine straatjes erom heen. Zacht gele en rode gevels, kinderkopjes op de straten, ook met avond een bijzonder sfeertje.

Vanaf Gamla Stan gaat er een veerdienst naar het museumeiland Djürgården (met het welbekende Vasamuseum). Wij namen deze pont om er iets eerder af te stappen, namelijk op het eiland Skeppsholmen. Het is een geweldige tocht, natuurlijk om het prachtige uitzicht op Stockholm vanaf het water, ook omdat er ijsschotsen in het water liggen. De boot had daar totaal geen last van, die vaart het hele jaar, maar ik vond het best spannend. Je voelt de klappen van het ijs tegen de boot en het geeft een groot kabaal. Luister en huiver bij deze video:



Op Skeppsholmen ligt het Moderna Museet, met zeer moderne en conceptuele kunst. Naast werken van Picasso, Matisse, Warhol en Tinguely, ook hele vernieuwende en bijna onbegrijpelijke conceptuele kunst. Een uitdaging voor ogen en geest!

Absolute must om te zien is het stadhuis, oftewel, Stadshuset. Een groot bonkerig gebouw in rode bakstenen met een herkenbare toren. De rondleiding door het gebouw (je mag er niet alleen in) is heel informatief. Het gebouw is begin 20e eeuw gemaakt en doet vooral van binnen eerder aan een middeleeuws kasteel denken. Hier wordt jaarlijks het belangrijkste diner ter ere van de Nobelprijswinnaars gehouden. Af en toe uit het raam kijken levert mooie vergezichten op het zuiden van Stockholm op.

Shop 'till you drop!
Stockholm blijkt een topstad voor shoppen te zijn. Duur, dat wel, maar wat een mooie winkels. Ik had niet eens tijd voor de grote winkels (zoals PUB), shoppingmals (Gallerian), of de grootste H&M ter wereld. Wij zijn wat winkels met Scandinavisch design af gegaan. Ik hou wel van dat strakke design. Vaak worden er veel vrolijke kleuren gebruikt in het interieur (ook in kleding en sierraden trouwens). Zal wel met het klimaat te maken hebben, denk je niet? Naast veel interieurdesign, zoals die mooie “egg chair” van Arne Jacobsen, ook veel woonwinkels met spullen voor op tafel, in de keuken en verder.

Een bijzondere vermelding verdient de Östermalm Saluhall, een markthal in de chique wijk Östermalm, aan de prachtige winkelstraat Nybrogatan. Hier vind je de delicatessen van Stockholm. Daarnaast is het ook een plek waar je fantastisch (maar niet goedkoop) kan lunchen. Je ziet er hoe met de scherpste messen de dunste plakken van de grootste zalmen worden gesneden. Of je struikelt over een grote elandslagerij… Enfin, je kijkt je ogen uit!

Eten en slapen
Iets te eten vinden in Stockholm is niet moeilijk. Gebruik het 100% gidsje voor alle tips. We wilden naar Berns Asiatiska, maar helaas hadden we geen reservering. Wel een aanrader, hoor, een Aziatische brasserie in een prachtige 19e-eeuwse zaal met über hippe mensen. Iets verderop zit Zanzi-bar; heerlijk gegeten voor niet veel geld. Ook in Gamla Stan zijn veel restaurantjes te vinden, maar dat is wat toeristischer.

Weet je trouwens dat de lunch de belangrijkste maaltijd van de dag is in Zweden. In ieder geval heb je enorme leuke lunchtenten, waar vrienden uitgebreid met elkaar kletsen, drinken etc. Wij vonden zo’n gezellige tent, aan het water vlak bij het Stadhuis. In de Orangeriet brandde een knisperend haardvuur en staan heerlijke banken en stoelen. Er worden heerlijke broodjes geserveerd of goddelijke zoetigheden. Voor zover ik kon zien is er in de zomer een groot terras.

Wij sliepen heel tevreden in het Sheraton. Een supergrote kamer met 2 bedden (queensize), mooie locatie vlak bij de oude stad, het shoppingdistrict, het stadhuis en het Centraal Station/Arlanda Express. Wat wil je nog meer? Geen ontbijt genomen, dat is een beetje erg duur… Maar er zijn genoeg koffiebarretjes in de stad die ook sandwiches verkopen.

Nog wat praktische zaken
Vanaf de airport Arlanda gaat de Arlanda Express, die je in 20 minuten in het hart van de stad brengt. Deze high speed trein rijdt met 200km p/u door het Zweedse land. Ieder kwartier een trein en tickets kun je het beste online kopen.
Taxis zijn duur, heel duur. Ritprijs is niet alleen afstand, maar ook tijd. Een beetje file in een straatje en je bent zo een paar euro verder.

Bekijk al mijn foto's van Stockholm >


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Met de Oliva naar de Kornaten

Een zeilvakantie in Kroatië
Twee weken geleden had ik een heerlijke vakantie. Maar door een fikse griep had ik niet eerder de rust om een stukje op mijn blog erover te schrijven. Maar het was zo'n heerlijke vakantie, dat zou jammer zijn. Daarom nu alsnog... Oh ja, klik op de foto's om ze in groter formaat te bekijken.

7 meiden, 1 zeilboot
Met 7 meiden togen we naar Kroatië, Zadar om precies te zijn. In de haven van Sukosan hadden we een zeilboot gehuurd voor een week. Van de 7 kunnen 4 zeilen, de 3 anderen (waaronder ik) mochten mee. Hoewel het een grote boot is, een Elan van 40 voet (ongeveer 12 meter), vind ik het toch best krapjes. De meeste 2-persoonsbedden zijn niet breder dan 1,30 en de bankjes in de kajuit alleen geschikt voor personen onder de 1,70. En dat met 7 meiden en bagage. Van te voren vond ik het best eng, want je kan geen kant op. Wat als er ruzie uitbreekt, groepjes ontstaan, spanningen? Dan is zo'n grote boot ineens toch wat klein...

De tocht
In flottielje hebben we een tocht gemaakt van Sukosan naar het zuiden, via twee eilandjes, de rivier op richting de watervallen van Krka. En dan richting de Kornaten, een nationaal park van een groep eilanden voor de kust. Bekijk hier onze route. In flottielje betekent dat je met een groep andere boten de tocht doet, maar je zeilt niet letterlijk naast elkaar. Iedere dag was er "palaver" waarin de route voor volgende dag besproken werd met de flottieljeleider, met de moeilijkheden, het weer en de haven.

Kroatië is mooi!
Ik kon me geen voorstelling maken van de kust van Kroatië, maar de foto's beloofden veel goeds, helder blauwe zee! En ja, het water is kraakhelder, heerlijk! Maar er is meer! De stadjes en dorpen die wij bezochten, ademen een prettige mediterrane sfeer. Bovendien zijn het mooie oude stadjes, met vaak veel historie, van romeinse opgravingen tot oude robuuste kerkjes, smalle steegjes en forten. Er zijn gezellige terrasjes en leuke winkeltjes, huizen hebben leuke tuintjes waar men vaak groente en fruit verbouwt. De kust is vrij groen, maar er zijn ook veel droge stukken. De Kornaten bijvoorbeeld, ruim 80 onbewoonde eilanden zijn ruig, met karststeen rotsen en plukjes groen in een prachtig blauwe zee.

(klik op de foto voor een groter formaat!)

Het zeilen en de havens
En hoe was het zeilen dan? Nou, dat was heel erg relaxed. Dankzij de goede zorgen van de zeilers aan boord en met name Marijke voor het aanmeren op de moeilijkste momenten! Onze Oliva kon best snel varen en de Kroatische kust is prachtig. Aanleggen in een baai voor lunch en een beetje zwemmen, of met de dingy naar kant. De havens zijn echt luxe, met schone douches en wc's en overal water en elektriciteit. En wat een vrijheid op zee met de zeilen hoog!

Heerlijk gegeten!
Tot mijn stomme verbazing heb ik echt heerlijk gegeten in de verschillende restaurants. In de meeste restaurants kun je gegrild vlees of vis krijgen. Het vlees wordt geserveerd met Ayvar, een soort paprikasausje. De vis is kakelvers en zo uit de zee gehaald. Zeebaars, dorade, inktvis, mosselen allemaal heerlijk. In sommige restaurants kun je als je dat van te voren bestelt een "peka" eten, een stoofpot dat een aantal uur in as gestoofd wordt. En dan heb je nog de heerlijke olijfolie, de verse vijgen, die we gewoon uit de bomen konden trekken, de pittige salami en dubbelgerookte ham, prsut. De kwaliteit is heel goed en het eten was over het algemeen niet duur. Alleen die keer dat we verse kreeft en heerlijke witte wijn dronken op een klein eilandje in de Kornaten...

Supergezellig
En hoe ging het op de boot? Het was supergezellig. We hebben enorm gelachen en pret gehad, genoten van het zeilen, de zon en de zee. Iedere dag was een opnieuw een feestje. Iedereen had zijn eigen specialiteit en samen waren we een uitstekend team. 7 meiden lachen wat af en maken een hoop herrie, maar ik ga jullie dus echt niets vertellen over stipjes die geen stipjes waren, over zwitserse schippers, over het hondje uitlaten, over grijze haren of over pufjes... Dat houden we lekker voor onszelf!

Lieve Hanneke, Janneke, Mariëlle, Marijke, Karlijn en Aukje, het was top! Bedankt!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het Chinese gevecht

Lijiang is een bijzonder dorpje in het westen van China, in de provincie Yunnan. Ik was er beland na vele uren in de bus, vanuit Laos via Kunming en Dali. Het is een idyllisch stadje van prachtige Chinese houten huisjes, met kasseien straatjes en snel stromende beekjes aan de voet van de Jaden Draak berg. Hier wonen de Naxi, een bergvolk met een matriachale samenleving.

Vanuit dit dorpje wilde ik doorreizen naar Chengdu en de adviesroute is dan om terug te reizen naar Kunming (ongeveer 8 uur) en vanuit daar met de trein naar Chengdu. Maar ik wilde niet via dezelfde route terug, ik wilde vooruit! Ik had gehoord van een bus die via de 'Eerste bocht in de Yangzi rivier', met spectaculaire uitzichten, naar een stad zou reizen vanwaar ik de trein naar Chengdu zou kunnen nemen. Het lukte mij niet dit te regelen en teleurgesteld keerde ik terug naar mijn guesthouse. Daar stuitte ik op twee Engelse meiden die dezelfde plannen hadden als ik. We kregen een briljant idee, we zouden die aardige jongen van de receptie, die een beetje Engels spreekt, vragen op te schrijven wat we wilden en met dat briefje naar het busstation gaan.

En zo gebeurde het dat we voor de tweede keer die dag bij het busstation probeerden een kaartje te krijgen. Dit keer las de chagrijnige dame van het loket aandachtig het briefje, begon te lachen, vertelde haar collega's uitgebreid wat er op het briefje stond en schreef een volkomen onleesbaar buskaartje voor ons uit. Maar het was wel duidelijk dat de volgende ochtend onze bus zou vertrekken.

We verschenen iets voor 6 uur op het busstation. Het was er rustig. Een paar dozen verraadden enige menselijke aanwezigheid, maar behalve een slapende man op een bankje, de dame achter het loket en een oud vrouwtje, was er niemand te bekennen. Stipt 6 uur verscheen een oude bus. Hoe het kwam, weet ik niet precies, maar ineens waren er 50 mensen met een berg bagage te dringen om als eerste de bus in te mogen. We keken elkaar aan en wisten meteen wat ons te doen stond: meeknokken om zo snel mogelijk de bus in te komen en een goed plekje te bemachtigen. Anders zouden we misschien wel de hele reis moeten staan.... Dat zagen we niet zitten en we gooiden ons vol in de strijd.

Een klein en teer oud dametje met een tandeloze grijns deelde een paar pittige elleboogstoten uit en een grote woeste ongeschoren Chinees lieten we ook met rust. Maar verder was het een heftige en korte strijd. Heel tevreden zaten wij na 5 minuten met z'n drieën op een prachtig bankje, onze backpacks veilig onder ons, terwijl de meeste anderen zich nog de bus in knokten. Tot slot bleven er drie vrouwen staan. Vriendelijk wezen wij ze op het bankje voor ons. Niet het prettigste bankje, want vlak achter de motor en weinig beenruimte, maar ten minste een zitplaats. Ze knikten hopeloos 'nee'. Na een paar minuten werd de chauffeur erbij gehaald en hij vroeg ons om ons kaartje. Bij het overhandigen verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht en eerst lichtte hij alle omstanders in. Uit de menigte klonk een geruststellend gemompel.

De buschauffeur toonde ons een klein plaatje boven ieder bankje. En wees toen op de nummers van ons kaartje; wij hadden stoel 1,2, en 3! Wij moesten dus op dat onmogelijke bankje achter de motor zitten. Balen, want met een reis van 11 uur over een slechte weg voor boeg, niet bepaald aantrekkelijk. Maar daar dachten die drie vrouwen natuurlijk net zo over! Dus verhuisden wij met bagage naar dat andere bankje en kon de bus vertrekken.

"Wacht eens even", riep ik uit. "Als iedereen vaste plaatsen heeft, waarom hebben we dan met z'n allen zo gevochten om die bus in te komen?" Rare mensen, zijn die Chinezen toch!


Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het hoogste gebouw van de wereld?!

Na een weekje Dubai ben ik weer helemaal opgeladen. Heerlijk weer, zonnig, niet te warm, fris briesje, lekker water (zee en zwembad), super shoppen, spannende kamelenraces, fantastische restaurants, wat wil een mens nog meer. Het was mijn vierde reis in 2,5 jaar naar deze stad, dus ik heb veel herkenningspunten. Maar iedere keer is het weer spannend om vanaf het vliegveld over Sheik Zayed Road (een drukke snelweg) door het hart van het zakelijke centrum van Dubai te rijden met de taxi. Iedere keer staan er weer minstens 10 nieuwe wolkenkrabbers. De skyline verandert steeds, maar altijd zijn de parels de Emirates Towers, ooit de hoogste torens van de stad.

Deze keer niet, deze keer kon ik mijn ogen niet afhouden van de Burj Dubai, inmiddels het hoogste gebouw ter wereld. Als een enorme naald torent dit gebouw twee keer zo hoog boven alle andere torens uit. Hij is prachtig en spiegelt in het morgenlicht. De hele skyline is veranderd, ook omdat er omheen opnieuw tientallen nieuwe torens zijn opgetrokken. In mijn vorige blogposts schreef ik al over de Burj Dubai, toen was de toren nog net zo hoog als de rest!

De grootste, in alles
De toren maakt deel uit van een enorm prestigieus gebied. Een taxichauffeur vertelde mij dat dit terrein 10 jaar geleden nog een militair gebied was, strikt geheim. Nu staat er dus de grootste toren en daarnaast de grootste shopping mall ter wereld. En daarbij ook nog een in traditionele architectuur opgebouwde wijk, inclusief 2 enorme hotels, tientallen woon- en werktoren en een enorme vijver. Niet zo'n lullig Nederlands dingetje, nee, meer een kunstmatig meer. Hierin komt de grootste fontein ter wereld! Ze zijn aan het testen, de eerste filmpjes zijn al verschenen op YouTube! De fontein zal uiteindelijk ruim 150 meter spuiten (te vergelijkbaar met een gebouw van 50 verdiepingen) en met verlichting en muziek zorgen voor een nieuwe attractie in de stad. Op 09-09-09 wordt de toren geopend, als alles goed gaat. Hmmm, moet ik toch maar weer een ticket naar Dubai boeken...


Bekijk de toren en het gebied eromheen (surf ook naar In & Around).

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Afstandsbediening vervangt kinderarbeid

Kamelenraces zijn enorm populair in de golfstaten; het is onderdeel van de lokale cultuur. Tot voor kort werden kleine kinderen gebruikt als jockey. Kinderen wegen maar weinig en kunnen met hun hoge stemmen de kamelen goed aansporen. Maar deze kinderen, tussen de 4 en 9 jaar, werden vaak verkocht door hun ouders uit arme landen, zoals Bangladesh, Sudan of Pakistan en kregen maar weinig te eten, om hun gewicht zo laag mogelijk te houden. Dit leverde een storm van internationale kritiek van mensenrechtenorganisaties op.

De oplossing? Een robot of afstandsbediening, een soort extra bult op de rug van de kameel. Uitgedost als jockey in kleurige doeken, is het eigenlijk niets anders dan een gemotoriseerd zweepje dat de kamelen naar de finish moet slaan! (klik op de foto voor een groter beeld) De jockeys zitten nu in een auto die meerijdt met de kudde op hol geslagen kamelen.

Een lokaal onderonsje
Ik heb in Dubai een middagje kunnen rondkijken bij de kamelenraces. De renbaan ligt ongeveer 30 km buiten de stad en het was nog een avontuur om die te vinden. En dan is het best moeilijk om uit te zoeken wanneer er races zijn. Van november tot eind maart worden er op onregelmatige dagen in de vroege ochtend (rond half 8) en in de middag (om 2 uur) geraced. Er lopen voornamelijk arabische mannen rond, die druk zijn met praten over kamelen. De mannen in traditionele gewaden uit de golfstaten, witte lange jurken die (hoe doen ze het?) geen kreukje vertonen en keurig zijn gestreken en gesteven, zijn meestal de eigenaren of sponsors van de kamelen. De jonge arme schoffies zijn de kamelenverzorgers.



De race
Een race duurt ongeveer 9 minuten. De kamelen, eigenlijk dromedarissen, worden met afstandsbediening in een soort afgezette ruimte gelaten. Hier checken de jockeys voor het laatst de werking van de afstandsbediening. Dan als de race begint brengen de verzorgers de kamelen naar de start. Dat is het gevaarlijkste van de hele race. De verzorgers hebben een soort gummy bodywarmer aan en een paardrijcap op, want zij staan voor de kamelen. Dan gaat het doek omhoog en spurten de kamelen weg. De verzorgers moeten dan zo snel mogelijk op zij springen! Soms rollen ze over de grond en je hoopt dat ze niet verpletterd worden door die enorme poten van de kamelen!


Even is het rustig, want je kunt de race over 6 km niet goed volgen. Tenzij je op de tribunes (mannen/vrouwen gescheiden!) zit, want daar staan TV's. Met de race rijden ook 2 TV-wagens mee! Wel hoor je de stadion speaker vol vuur de race verslaan. Na ongeveer 9 minuten hoor je dat de kamelen eraan komen. In de verte zie je een enorme stofwolk. En dan ineens doemt er uit de stofwolk een kudde kamelen met links en rechts een karavaan van auto's. De jockeys links geven via hun afstandsbediening hun kameel nog een laatste zweepslag om ze over de finish te krijgen, de sponsoren schreeuwen hun longen uit hun lijf, en dan... we have a winner! De kameel die gewonnen heeft mag nog even een paraderondje voor het publiek lopen, en de volgende race gaat al weer van start!

Bekijk de diavoorsteling van mijn foto's van de race.


Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)