Klein, maar fijn

1959. Verenigde Staten. De economie bloeide als nooit te voren. Groot, groter, grootst, was het credo. En de Amerikanen hielden van hun auto’s, mooie grote blinkende auto’s uit Detroit. Cadillacs, Buicks, Fords, Pontiacs, alle auto hadden vleugels, veel chroom, slurpten benzine en waren vooral heel groot.

Je kunt dat mooi zien aan de reclames van die tijd. Zo groot mogelijk de auto in beeld en vooral de associatie met luxe, snelheid en mooie mensen. En de meeste advertenties waren getekend en natuurlijk in kleur. Bekijk deze maar eens:




Toen kwam de Kever naar The States. Pim Milo noemde deze advertentie uit 1959 de “moeder aller foto-advertenties”. Het gooit alles omver waar auto’s in Amerika voor staan: vooruitgang, snelheid, belang.
Think small.
Dat is alles. Een klein fotootje in de uiterste hoek. De hele advertentie in zakelijk zwart/wit.


Deze advertentie komt uit de koker van Bill Bernbach, van het beroemde reclamebureau DDB. Hij zei: “Let us prove to the world that good taste, good art, and good writing can be good selling.” En kijk ook eens naar deze geweldige tekst eronder, wat een copywriting:

Our little car isn’t so much of a novelty any more.
A couple of dozen college kids don’t try to squeeze inside it.
The guy at the gas station doesn’t ask where the gas goes.
Nobody even stares at our shape.
In fact, some people who drive our little flivver don’t even think 32 miles to the gallon is going only great guns.
Or using five pints of oil instead of five quarts.
Or never needing anti-freeze.
Or rocking up 40.000 miles on a set of tires.
That’s because once you get used to some of our economies, you don’t even think about them any more.
Exept when you squeeze into a small parking spot. Or renew your small insurance. Or pay a small repair bill. Or trade in your old VW for a new one.
Think it over.

Deze tekst kan zo in een krant van vandaag geplaatst worden, bij een moderne hybride auto. Maar dit was 50 jaar geleden. Dus. The bug rules!
Na deze advertentie volgden er nog velen, waaronder ook de bekende “lemon”, wat zoveel betekent als 'misbaksel'. In de tekst kom je er achter dat de afgebeelde Kever niet is verscheept. Er ontbrak ergens een stripje. Dat had je zelf vast nooit opgemerkt, maar één van de meer dan 3000 controleurs deed dat wel. Een ‘lemon’ dus. Voor zoiets is lef voor nodig.

Er zijn nog meer veel meer advertenties uit deze serie. Bekijk ze op deze site over VW advertenties.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Stom, stommer, stomst

Vandaag even snel tanken en dan naar huis. Als ik wil betalen, merk ik dat ik de deur in een automatisme op slot hebt gedaan. Ik grijp in mijn zak naar de sleutel, maar dan zie ik het .... de sleutel zit nog in het contact... en de beide deuren zitten op slot! Oeh wat stom!

Toevallig staat er nog een Kevertje bij het tankstation en de vrolijke eigenaresse wil me wel even helpen. Vaak gaan deuren met dezelfde sleutel wel open, zegt ze. Maar het lukt niet. "Hij is zo mooi gerestaureerd, zeker nieuwe sloten?" vraagt ze. Ik knik: "Ja, dat zou wel eens kunnen." Dan rijdt er een politieauto het station binnen. De agenten willen wel even helpen. Maar ze krijgen het raampje niet naar beneden en hebben geen ijzerdraad bij zich. "Er zit niets anders op dan de Wegenwacht te bellen" zucht de agent.

Lukt het de Wegenwacht wel?
"De monteur zal wel eerst even uw identiteitsbewijs en autopapieren willen zien", zegt de vriendelijke man aan de telefoon. "Hij komt binnen anderhalf uur langs." Phhhh, dat neemt een tijd. Maar na 10 minuten komt er al een gele auto het terrein op rijden. Meestal maakt deze meneer auto's in een paar minuten open. Dus begint hij met een professioneel uitziende platte metalen haak, maar zo makkelijk gaat dat niet. Hij pakt een ander ijzertje, en nog een en nog een, een plastic draadje en nog een haak. Maar het lukt niet. "Tja, dat heb je met gerestaureerde auto's, dat is altijd zo netjes afgewerkt". Hij probeert een soort opblaasbaar kussentje tussen de deur te wrikken. "Zeker ook nieuwe rubbers?" Ik knik. Maar dan lukt het om met een draadje het knopje van deur omhoog te flippen en de auto is open. Oeff! "Zou ik bijna verslagen worden door een auto uit 1970, dat is mijn eer te na" glundert de man van de Wegenwacht.

En zo kan ik naar huis. Drie kwartier later. Stom hè?

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Kevertje heeft me in de steek gelaten

Vanochtend voor het eerst: Mijn Kevertje liet me in de steek en wilde niet starten. Dat had ik geheel aan mezelf te danken: ik had de accu niet afgekoppeld en het alarm trekt dan de accu leeg. Wat nu? Startkabels bij de hand, maar geen hulp.

Gelukkig rijdt er binnen een paar minuten een afzichtelijk busje met een even afzichtelijke man de straat binnen. Maar goed, een werkende motor is alles wat ik nodig heb. Met wat vrouwelijke charmes kan ik hem overhalen mij even te helpen. Binnen een paar minuten loopt de motor!

Joehoe, broem broem, daar gaan we weer!