Doe Maar: Oude helden rocken nog steeds

Het werd aangekondigd in het Journaal: Doe Maar uit elkaar! Beelden van huilende en flauwvallende meisjes, een paar noten van hun bekendste nummers en de uitleg dat de band het niet meer trok. Ik was nog wat jong om groot fan te zijn (nog geen 12), maar ik weet het nog nog goed, die avond in 1984. Mijn vader was verontwaardigd, want dat was toch geen nieuws voor het Journaal? Maar de volgende dag op school huilden bijna alle meisjes en iedereen had het erover. Doe Maar was groot, groter, grootst in die tijd. En als je fan was, had je een button op je jas. Liefst een in neonroze met neongroen.

In vogelvlucht: de eilanden en de Waddenzee

Mijn ouders waren 12,5 jaar getrouwd en wij waren op vakantie op Texel. Om dit heuglijke feit te vieren, namen mijn ouders mij mee op een vliegtochtje over de eilanden en de Waddenzee. Het was mijn luchtdoop en ik vond het geweldig. Ik weet het nog precies, zelfs dat we vlogen met de PH-TEX.

Ruim 30 jaar later, deze zomer dus, besloten mijn moeder en ik opnieuw zo'n tochtje te maken! En opnieuw in de PH-TEX, want dat beessie doet nog altijd dienst. Wat was het leuk. Ik heb een aantal foto's geselecteerd voor jullie. Van Texel, de Waddenzee, Vlieland en Terschelling. We vlogen via Friesland en de Afsluitdijk terug. Erg leuk. Het was prachtig weer, maar boven Texel toch wat wolken. En ook flink wat tegenlicht boven de Waddenzee, maar dat levert ook mooie plaatjes op! Klik op de plaatjes voor een groter (en dus mooier) beeld.

Texel Airshow 2012

Zaterdag 28 juli jl. is het dan zo ver… na 5 jaar wachten is er weer een vliegshow op Texel. En ik ben erbij geweest! Samen met 20.000 andere mensen… Genieten van stunters, wingwalkers, helikopter-demonstraties en andere gekkigheid. 

Tien Texelse tips – Culinair (deel 2)

Bron foto

In mijn vorige blog gingen de tips over wandelen en fietsen op Texel. Maar op culinair gebied heeft dit mooie eiland ook veel te bieden. En da’s fijn, want ik hou van lekker eten. Niet veel over restaurants, want daar heb je allerlei sites voor, meer over lokale smaaksensaties. En heb jij nog aanvullingen of tips, plaats ze dan bij de reacties!

En de zwaan stierf niet!

Zaterdag mocht ik weer naar een balletvoorstelling in de Stopera. En wat voor één! Het Zwanenmeer, het ballet der balletten, gedanst door “Hollands trots” Het Nationale Ballet. En dan in de uitvoering van één van Nederlands grootste choreografen, Rudi van Dantzig. Je begrijpt, mijn verwachtingen waren hoog!

De kleine prins in de melkweg

De bewoner van Planeet B612 uit het verhaal van Antoine de Saint-Exupéry is een wereldvreemd mannetje met een geheel eigen blik op de wereld. Gisteren zag ik een kleine Prince met zijn eigen boodschap in onze Melkweg. Beetje wereldvreemd, maar met een eigen funky sound. En deze Prince trakteerde ons op een feestje!

Vrijdag de 13e, de trein en ik

Vrijdag de 13e, wie gelooft er nog in deze ongeluksdag? Ik niet. We hebben zelfs met onze jaarclub een leuke traditie op deze dag: dan komen we bij elkaar.

Dus ook dit jaar en we spraken af om een weekeindje Brugge te doen! Dus ik boek een treinticket bij onze fijne NS. Met mijn koffertje en m’n tasje toog ik naar het station. Ruim op tijd, 25 minuten te vroeg, om vervolgens over de speaker te horen dat de internationale trein naar Brussel van 10 uur uitvalt en dat de trein naar Roozendaal net weg is… Jammer, pech gehad, zegt de NSHispeed in een tweet, gewoon de volgende nemen… Die gaat over een over een uur! Geen excuses, niets.

Stoere vrouwen van wereldklasse

Copelia is een beroemd ballet met muziek van Léo Delibes. Hij componeerde ook de muziek voor Silvia. Dit ballet is misschien niet zo bekend, maar het is wel belangrijk in de geschiedenis van het ballet.

In de 19e eeuw was klassiek ballet ontwikkeld vanuit de hofdansen aan het hof van Louis XIVe tot een kunstvorm die verliep volgens vastomlijnde bewegingen. Alles was gericht op vrouwelijke elegantie en beheersing. Aan het einde van de 19e eeuw zorgde Diaghilev, de creatief directeur van het Ballet Russes voor een vernieuwingsslag. Samen met choreograaf Folkine werd de dans losser, minder volgens de strakke richtlijnen.

Assepoester in oorlogstijd

In Carré zijn vaak bijzondere balletvoorstellingen. Ik herinner me dat ik in 2008 het Zwanenmeer gedanst door het beroemde Bolshoi ballet uit Moskou heb gezien. Prachtig en van ongekend hoge kwaliteit.

Dus toen ik door een vriendin werd uitgenodigd voor het ballet Cinderella, dacht ik meteen aan veel tutu’s en spitzen. Lekker klassiek, toch? Maar niets bleek minder waar. De originele muziek van Prokofiev is weliswaar de basis voor dit ballet, choreograaf Matthew Bourne ensceneerde dit sprookje tijdens de bombardementen op Londen in 1942. En zijn dansgezelschap New Adventures danst dit moderne ballet in een bizar en knap decor, dat per scène spectaculair verandert.

Een avondje ballet

Het was een danserig weekend. Op donderdag ging ik met een vriendinnetje naar Carré voor een voorstelling van het ballet Cinderella, op muziek van Prokofiev. En zondagmiddag met een ander vriendinnetje naar het Muziektheater voor het ballet Silvia gedanst door het Nationaal Ballet. Een klassiek ballet, maar opnieuw geënsceneerd en van choreografie voorzien door John Neumeijer.

Het was bijzonder om deze twee totaal verschillende balletten zo kort op elkaar te zien. En natuurlijk kan ik de neiging niet onderdrukken om ze met elkaar te vergelijken. Maar dat is niet eerlijk, dat is zoiets als appels en peren. Er zijn mogelijk meer verschillen, dan overeenkomsten:
- Cinderella is een modern ballet in een musicalachtig decor, waarin van alles gebeurt en dat continu van scene verandert. Een voorstelling die in Londen “raving reviews” kreeg.
- Silvia is een klassiek ballet, gedanst door een dansgezelschap meedraait aan de wereldtop. Met een minimalistisch en gestileerd decor, dat toch het Griekse mythologische verhaal ondersteunt.

Ze verdienen beide wat aandacht, dus lees hieronder mijn recensies!
Assepoester in oorlogstijd >
Stoere vrouwen van wereldklasse >

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Eye opener

Wat zie je eigenlijk op een foto? Hoe kijk je naar een foto? Waarom is deze foto gemaakt? Wat zie je eigenlijk niet? Of wat zou je niet mogen zien? Kan dat, wat je niet mag zien, wellicht je mening veranderen?

Samen met Joris Luyendijk besprak Hans Aarsman afgelopen zondag in Paradiso nieuwsfoto’s uit de voorbije week. Eye Openers heette het. Het zaaltje was bomvol en op een scherm kwamen foto’s voorbij die Aarsman uit de stromen foto’s van de nieuwsbureaus zoals AF of Reuters haalt. Foto’s die hem om één of andere manier boeien.

Zo toonde hij ons een indrukwekkende foto van een man die zijn kind (zoon?) vast houdt in zijn verwoeste huis in Kirgizië. Samen rouwen ze om de vernietiging van waar ze ooit woonden. De foto is van grote hoogte genomen, met een telelens, vermoedelijk uit een helikopter. “Waarom denk je dat?”, vraagt Luyendijk. Aarsman: “Ik voel dat aan deze foto.” Vermoedelijk door het vertekend perspectief van de muren. Het is de blik van iemand die duizenden foto’s per week langs ziet komen en beoordeelt. Wat hem raakt is de intimiteit van het moment van vader en kind.

Als je zoveel foto’s van gruwelijkheden in de wereld ziet, ga je ook op zoek naar humor. Een vrouw staat in een vluchtelingenkamp, naast haar een bed zonder matras en geen dak erboven. Maar wacht, wat zien we daar onder het bed, in de schaduw van de foto? Aarsman vergroot de foto voor ons uit en er blijkt een man onder het bed te zitten. Hij lijkt te grijpen naar iets. Of duikt hij weg omdat hij niet op de foto wil?

Of de bijzondere foto van een vrouw die Kirgizië ontvlucht met een baby. Zij stapt van de ene muur op de andere en een man helpt haar door haar baby over te nemen. “Waarom vlucht deze dame met stilettohakken en enorme puntschoenen?”, vraagt Aarsman zich af. Hij vergroot de foto en haar gezicht is perfect opgemaakt. Maar de omgeving, het niemandsland tussen de grens van Kirgizië en Oezbekistan is niet de plek waar je op stiletto’s en met de perfecte make-up zou rondlopen.

Luyendijk concludeert dat de man die de baby aanpakt onmogelijk de vader van het kind kan zijn. “Dat doet een vader anders.” “Inderdaad” voegt Aarsman toe, “aan zijn kleding te zien is hij van een andere klasse, veel goedkoper gekleed”. Iemand uit het publiek suggereert dat het een chauffeur is, gevraagd om haar naar familie te brengen, nu het door de onrust te gevaarlijk voor haar en het kind wordt. Iedereen kijkt gefascineerd naar haar ene voet die overstapt naar de volgende muur. Valt ze er niet tussen, haalt ze het wel?

Deze foto staat vandaag in de Volkskrant in de rubriek de Aarsman Collectie, pagina 52/53.
Klik op de foto voor een vergroting.

Met humor, enig cynisme en vooral met een scherp oog analyseerden Luyendijk en Aarsman een stapel foto’s. Na de zomer gaan ze door. Ondertussen kun je ook Aarsmans’ observaties volgen op Twitter of via zijn columns onder de naam Koekerd op Photoq.


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

The good old times

Een " Terug in mijn tijd" feest op onze oude Kroeg, bracht een paar vriendinnen en mij naar Groningen, onze oude studentenstad. We hadden een geweldig appartement gehuurd, op kruipafstand van de Grote Markt. Handig voor als het laat zou worden... En zo togen we op vrijdagavond naar de Kroeg, de sociëteit van Vindicat. We waren bijna de eersten en dat gaf ons mooi de tijd om even rond te kijken. Het Kapper Haakhok, nog altijd even goor, maar je moet er wel je jas hangen, de HC, de Van der Rijnst, en natuurlijk de CZ. De Berendina, een bevallige dame van lichte zeden, die ieder jaar opnieuw geschilderd wordt boven de eerstejaarshoek, heeft dit jaar anorexische trekken. Overigens is de Kroeg nog steeds zo smerig als vroeger. Of zoals Karlijn zei: 't Is bijna viezer dan India, maar daar doen ze tenminste nog hun best. Ja inderdaad, want heb ik die vieze WC's vroeger ècht zo normaal gevonden?

Straaljager of Paardenkut
Dan maar een Jeco bestellen aan de bar. "Een watte?" vroeg de dienstdoende Tapster. "Een Jeco, je weet wel, jenever cola", vroegen wij beteuterd. Het kroegdrankje van onze jaren, zouden ze het niet meer kennen? Oh, datte, zei de Tapster en probeerde onze bestelling uit de volautomatische tankmachine te krijgen. Geen hele flessen meer, daar doen ze al jaren niet meer aan. Alles netjes afgemeten in plastic bekertjes, meer een slap sapje. Wij voelden ons onmiddellijk 'ouwe lullen'. "Wat drinken jullie nu dan, naast bier natuurlijk?" "Oh nou, heel populair is de Straaljager en de Raket, het Mandarijntje of de Paardenkut", antwoordde de Tapster. Daar hadden wij niets van terug. "Wat zit er dan in die drankjes", vroegen we voorzichtig, op het ergste rekenend. "In een Straaljager zit Bitterlemon en jenever, in een Raket Fanta met wodka en een Paardenkut is Apfelkorn met Spa Rood".

Ouwe lul, mooie gek
Al gauw stroomde de CZ vol, en gelukkig kwamen er nog wat jaargenoten binnen. Al snel werd het een gezellige avond. En zo kom je dan je "kleine" buurmeisje tegen, die al lang niet meer klein is, en co-schappen loopt in Amsterdam. Oergezellig. Maar tegelijkertijd wist ik weer, waarom ik ook altijd kritisch naar deze groep mensen was geweest: allemaal dezelfde types, allemaal kakkers, allemaal heel blank, allemaal in het zelfde groepje, nog steeds, en dat heel normaal vinden. Een afspiegeling van de maatschappij kun je het niet noemen. Verbaasd was ik ook over de teksten hier en daar: "Hé ouwe lul, mooie gek, hoe is het?" Het had zo uit Jiskefet kunnen komen.

In onze tijd...
Na een aantal uur vonden we het welletjes en we wilden ook nog onze oude favoriete stekjes in de stad bezoeken. Dus togen we naar de Drie Gezusters. We hadden gehoord dat er een "draaibar" was. Dat wilden we wel eens zien! Maar net als vroeger was De Drie Gezusters nu fout en renden we door naar de Tapperij. Daar namen we direct een dropvodka, goede tradities moet je in stand houden. Wat zijn ze hier jong, dacht ik nog. "Wat zijn dat voor oude tantes" zullen de andere gasten gedacht hebben. Daarna door naar de Blauwe Engel. Eigenlijk een verkeerde keus. Je moet hier op het eind van de avond zijn, om nog wat te dansen en aan je alcoholvergiftiging door te werken. Rond drie uur is het hier nog te vroeg. We dronken er een echte Jeco en zaten aan de draaibar (ook hier!) en besloten dat draaibarren echt heel suf zijn; Of ze moeten sneller draaien of het gaat nergens over. Dus op naar de Oblomov, maar... die was weg! Het Golden Fust, weg! Dan naar de Warhol, weg! Gelukkig is de oude Warhol nu Feest! geworden en het bleek dezelfde vage sfeer te hebben. Goed hangen aan de bar, goede muziek, dansen, etc. En gelukkig, hier schonken ze nog een echte Boswandeling! Tijd voor de Cinemabar, dachten we. De tent waar de meest foute avonden werden afgesloten. En dames en heren, we hebben een treurige mededeling, ook de Cinemabar is er niet meer!

Hoezo is de FEBO amsterdams?
Gelukkig staat de FEBO nog steeds op dezelfde plek op de hoek van de Grote Markt en de Oosterstraat. En zoals het hoort met tradities, was het dus tijd voor een kaassouflé of een grillburger. Wij constateerden tijdens de vette snack dat we zo verbaasd waren in Amsterdam te ontdekken dat de FEBO hardstikke amsterdams is. Want wat zou de Grote Markt zijn zonder FEBO?

En dus plofden wij tegen het ochtendgloren in ons bedje in ons appartement. Dat appartement is trouwens echt een aanrader voor iedereen die een paar dagen van Groningen wil genieten. Voor meer informatie zie de site van de Pakhuissuites. Het is in een zijstraatje van de Oude Ebbingestraat. We hadden een keuken met eettafel, een zithoek met twee grote banken en boven twee slaapkamers met een badkamer. In iedere kamer waren de authentieke balken prachtig zichtbaar en alles is mooi ingericht. En verse scharreleitjes voor ontbijt. Aanrader!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Fietstochtje

Vandaag een heerlijke fietstocht gemaakt (deze route ongeveer, +/- 50 km) met vriendinnetje Karlijn. We vertrokken vanochtend via de Prinsegracht en de Weespertrekvaart richting Zuidoost. Ik wilde graag een keer naar het monument voor de Bijlmerramp, bij "de boom die alles zag". Aan het einde van het fietspad langs de Weespertrekvaart rij je zo, onder de A10 via Diemen, Zuidoost in. En dat viel in eerste instantie niet tegen: hele wijken worden gesaneerd en hoogbouw vervangen door laagbouw, rijtjeshuizen met voor- en achtertuintjes en veel groen. Er staan nog wel een aantal schakelflats die zo kenmerkend zijn, rondom het monument. Het monument is heel verzorgd in een parkje, uitleg met wat er gebeurde, namen van de 50 slachtoffers, mozaïek op de vloer, bloemen rond de boom.


Richting Gaasperplas
De grote schakelflats zien er niet aantrekkelijk uit, wel vind ik het groen tussen de flats mooi en verzorgd. Als we verder fietsen zien we ook de mindere kant van de Bijlmer. Bij metrostation Kraaiennest ligt er veel vuil op straat, dat moedigt mensen ook niet aan om het zelf schoon te houden. We krijgen het advies om het fietspad achter een flat te volgen richting de Gaasperplas, maar dit is niet een plek om alleen of in het donker te fietsen. In het eerste hoekje staan een aantal heren een snuifje te nemen. Bij het volgende bosje staat een gele Cantalux met iemand erin die helemaal "out" is... En vlak voordat we afslaan, staan twee heren met wel 5 kinderfietsjes. Als ik langsfiets, hoor ik ze met een ijzerzaagje bezig. Ahum... Wat me nog het meest schokt, is dat aan de andere kant van het pad een nieuw wijkje wordt gebouwd. De huizen moeten nog worden opgeleverd, maar of het daar nu prettig wonen wordt?

Het platteland van Amsterdam
Onze route gaat langs de camping in het Gaasperpark en richting Driemond. Van daar volgen we de dijk langs het Amsterdam-Rijnkanaal tot aan Nigtevecht en slaan af richting Abcoude. Wat is Nederland toch mooi met dit zonnetje. Langs het riviertje de Gein is het prachtig. Kerktorens aan de horizon, molens, waterlelies in het water, koeien in de wei. En dit is gewoon even buiten de stad!


Na een terrasje in Abcoude zijn we via de Amstel langs Oudekerk terug naar de stad gefietst. Echt een leuk tochtje, van stad, naar buitenwijken en via het platteland weer terug. Bedankt, Kar!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Poppenspel

Vrijdagavond in het Muziekgebouw aan 't IJ. De zaal is afgeladen vol. Bij de ingang van de zaal krijgen we een toneelkijkertje. Wat we gaan zien? Japans poppenspel. Ik kan me er van te voren maar moeilijk een voorstelling van maken.

Bunraku heet deze vorm van theater en het heeft een eeuwenoude traditie. Drie mannen bewegen één pop. De belangrijkste man beweegt het hoofd en een hand. Hij is in het zwart gekleed zodat hij zo min mogelijk opvalt, maar van hem mogen we nog zijn gezicht zien. De andere twee mannen hebben een soort Ku Kux Klan-achtig masker zonder ooggaten over hun hoofd. De tweede man bedient de andere hand en neemt de rekwisieten aan. De derde man staat continu in gebogen houding en maakt voet- en kniebewegingen in de lange gewaden van de pop. Hij stampt daarbij ritmisch op de vloer als de pop 'loopt'.

Naast het toneel zit een verteller die in traditionele, een beetje klagerige, klanken het verhaal vertelt, begeleidt door een paar Japanse banjo's, een instrument met drie snaren. Hier hoor de emoties van wat er zich op het toneel afspeelt. De setting is overduidelijk Japans: de klank van de muziek, de kleding en de gezichten van de poppen, het decor, en zelfs de titels van de verhaaltjes (Kersenbloesems in het avondrood langs de Hidakarivier). Maar de boodschappen van deze kleine meesterstukken zijn universeel: liefde overwint, trouw wordt beloond, ontrouw leidt tot de dood.

Ik werd deze avond betoverd door het beeld. Want hoewel dit een eeuwenoude kunstvorm is en de traditionele verhalen soms nog uit de 17e eeuw stammen is de vormgeving van het geheel simpel en modern te noemen. In een scène staat er een toren op het toneel. Terwijl er sneeuw naar beneden dwarrelt, probeert de pop, een door liefdesverdriet verscheurd meisje, de toren te beklimmen. De poppenspelers zijn onzichtbaar, maar haar bewegingen zijn levensecht. Het meisje glijdt af en toe met haar handen en voeten van de ladder af, maar bereikt met enorme inzet toch de klok in de toren.

Het laatste stuk van de avond was het aandoenlijkst. Het verhaal gaat, hoe kan het ook anders, over echte liefde, opoffering en vergeving. Maar vooral de bewegingen van de poppen zijn indrukwekkend. Emoties zijn uit de lichaamstaal af te lezen. Het schijnt dat de ogen en mond van de poppen ook kunnen bewegen, maar daarvoor zat ik te ver weg. Het verhaal gaat over een vrouw die iedere dag bidt dat haar blinde man weer kan zien. Zij zorgt voor hem en houdt van hem, maar hij kan niet geloven dat zo'n mooie en lieve vrouw bij hem zou willen zijn. Daarom stort hij zich in een ravijn, om haar de kans op een normaal leven te geven, maar de liefde overwint. Ook de vrouw stort zich in het ravijn. Dan verschijnt een godin die onder de indruk is van deze liefde voor elkaar. Zij wekt beiden weer tot leven en geeft ook de man het licht in de ogen terug.

Onvergelijkbaar met welke westerse kunstvorm dan ook is dit poppenspel. Ik vond het een bijzondere ervaring, een hele nieuwe wereld gaat er voor je open!


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Restaurant Lakes: Veel gooische pretenties

Recent gegeten in Restaurant Lakes in Hilversum. De verwachtingen hooggespannen, want een ster en goede kritieken. We hebben een fijne avond gehad en lekkere wijn gedronken. We hebben ook best lekker gegeten, maar kapot waren we er niet van. Het restaurant ziet er mooi uit, maar echt genieten doe je pas, als je je ook echt als gast behandeld wordt. En dat ontbrak een beetje.

Het eten en de wijn
De hapjes bij de borrel en de amuses beloofden veel goeds. Heerlijk en bijzonder van smaak. We aten een viergangenmenu en begonnen met een aantal krabgerechtjes. Sommigen best lekker, maar vooral de kreeftensoep vond ik wat scherp, vissig bijna. Het hoofdgerecht was een mooi stuk Chateaubriand met een bijzondere saus. Afsluitend een petit grand dessert, met een aantal heerlijke gerechtjes, zoals de koffie crème brûlée, maar ook een incidentele misser zoals een in rum (?) gedrenkt cakeje. Bij deze gerechten dronken we een heerlijke Voigner en een bijzondere Toscaanse Sangiovese. Het eten was lekker, maar ik heb wel eens bijzonderder gegeten.

Lakes is gevestigd in een door Dudok ontworpen pand aan het water. Binnen is het ingericht met veel zwart en grijs. Niet lelijk, maar niet helemaal mijn smaak. Iets te overdesigned, naar mijn smaak. De bediening is correct, maar schenkt erg hard door. En de gerechten zijn soms zo ingewikkeld, dat je echt heel goed moet opletten als je wilt weten wat je eet.

Minder prettig
Hoewel we goed gegeten hebben, zijn er toch een paar puntjes van kritiek.
- We kregen flessen water uitgeschonken in een enorm tempo, zonder te vragen dit goed was. Bij navraag kreeg ik te horen dat we best om (gratis) ijswater hadden kunnen vragen. Maar dat doe je niet zomaar als de fles al open is...
- Om onze reservering definitief te krijgen is er 5 keer telefonisch contact geweest. En nog waren onze wensen niet goed doorgekomen. Toch jammer voor een restaurant met een ster.
- Het duurde allemaal vrij lang, hoewel we als een van de eersten aan tafel gingen, duurde het lang voor de eerste gerechten doorkwamen.
- Toen ik € 25 wilde bijpinnen, werd er een foutje gemaakt. Oeps, zomaar € 500 afgeschreven.

Maar wat ik zelf nog wel het meest jammer vind, is nog dat we eigenlijk geen enkele excuses kregen, toen ik er iets over probeerde te zeggen. Het lag allemaal aan ons, het is toch goed gekomen, je had toch zelf om water kunnen vragen, etc. En weet je, misschien is het wel zo, maar dan voel ik mij niet echt meer prettig als klant. En dan verdien je in mijn ogen geen ster. Want het gaat niet alleen om het eten en het uiterlijk vertoon....


Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Kleine meisjes worden groot

Vrijdag de dertiende, voor sommigen een ongeluksgetal, voor mijn jaarclub een vaste dag om bijeen te komen en weer eens goed bij te kletsen. Maar omdat we dit keer een heel programma hadden was het voor het gemak verplaatst naar zaterdag 14 februari. Plaats van afspraak: het nieuwe Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum.


Na eerst even te hebben bijgekletst in het bijbehorende cafe, gingen we met ring en al de interactieve tentoonstelling in. Heel veel te zien en te doen, maar ik kon niet goed een lijn ontdekken en sommige dingen werkten niet zo snel. En ik ben toch een beetje van de zap-generatie, dus daar werd ik wat onrustig van. Ik denk dat kinderen vanaf een jaar of 8 het helemaal geweldig vinden!

Daarna gezamelijk uit eten, maar eerst nog even een foto gemaakt. Want een foto met ons achten, dat was al weer een tijdje geleden! Tjonge toch wel bijzonder dat je na 17 jaar, nog steeds zo'n hechte band hebt. Dames, op naar het vierde lustrum!



Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Revolutionary Road

Iedere keer als ik weer naar de film ga, denk ik, ik moet vaker gaan. Want het is wel heerlijk, in van die zachte stoelen, kijkend naar zo'n groot scherm, helemaal in het verhaal zitten, gedachten op nul. Zo nu en dan wordt je dan gestoord door irritant krakende zakjes, maar goed...

Dit weekend ging ik weer een keer naar de film, Revolutionary Road met Leonardo Di Caprio en Kate Winslet, je weet wel het duo van Titanic. Voor het eerst in 13 jaar weer samen op het witte doek. En Leo heeft nog steeds een babyface!


Het verhaal gaat over een echtpaar in de jaren 50 die ondanks hun dromen een leven volgens de geldende normen en waarden hebben opgebouwd. "Nothing is really permanent, right?". Maar is dit wel wat ze ooit wilden? April Wheeler heeft haar droom om actrice te worden opgegeven toen ze kinderen kreeg, en Frank heeft een baan, via zijn vader gekregen, waar hij zijn gezin van kan onderhouden, maar hij vind het vreselijk. "Who made these rules, anyway?" "We are running, running from the hopeless emptyness of our whole life here."

Als April voorstelt om hun leven helemaal om te gooien en naar Parijs te gaan, twijfelt Frank eerst. April wil in Parijs de kostwinner worden, als secretaresse bij een internationale organisatie. Frank kan dan rustig de tijd nemen om zijn passie te vinden. "If being crazy means, living life as if it matters, then I don't care if we are really insane. I just want us to live again. I wanna feel things, really feel them." De buren reageren zoals je verwacht, vol onbegrip. Waarom een prima leven opgeven voor al die onzekerheid? En hoe moet dat dan? En wat als het mis gaat? Maar April zet door, zelfs als Frank begint te twijfelen, omdat hij een mooi aanbod van zijn baas krijgt.

Typisch jaren 50?
Naast het knappe acteerwerk van Kate Winslet en de prachtige setting en het licht in de film, raakte het verhaal me. Want wie denkt nu niet met regelmaat: "Is this it?". Ik wel, namelijk. De gevoelens en afwegingen die de karakters uit deze film maken zijn tijdloos. Ook ik zie, dat ik ooit droomde van een ander leven. Maar er is enorme moed en doorzettingsvermogen nodig om je leven een andere wending te geven. Degene die dat echt begrijpt in de film, is de "gekke" zoon van de makelaar, fantastisch gespeeld door Michael Shannon, die haarfijn de vinger op de zere plek legt. Ik hoop dat hij hiervoor de Oscar van beste bijrol wint!

Richard Yates
De film is gebaseerd op het boek van Richard Yates uit 1961. Hij vatte zelf zijn werk samen: "If my work has a theme, I suspect it is a simple one: that most human beings are inescapably alone, and therein lies their tragedy." Lees ook de boekenrecensie van dit boek op het blog van Gerda: moetjelezen.blogspot.com.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het beste orkest van de wereld

Nog maar een week geleden publiceerde het Britse muziekblad Gramaphone de lijst met beste orkesten ter wereld volgens muziekrecensenten. Op nummer 1 het Koninklijk Concertgebouworkest. Afgelopen woensdag heb ik 'ons' orkest met eigen oren kunnen horen. Ik vind het iedere keer weer een heel bijzonder orkest is met een prachtige klank. Zijn het de lichtvoetige, maar vloeiende strijkers of de fabuleuze blazers?

Schitterende opening
Op het programma stonden werken van Wagner en de 10e symfonie van Sjostakovitsj. Beide componisten verwerken grote emoties in hun muziek. De naam van Wagner is nog altijd controversieel, hij hield er antisemitische ideeën op na, werd vereerd door Hitler, maar liet de wereld ook zeer bijzondere muziek na. Want zijn opera's, waaronder Der Ring des Nibelungen, zijn stuk voor stuk bijzonder. Woensdag hoorden we de prachtige ouverture van Tannhäusser. Ouvertures vind ik vaak een muzikaal statement, ze je vertellen wat je muzikaal van de avond kan verwachten. Dat was het nu ook, adembenemend mooi. Daarna volgden twee werken uit Gotterdämmerung over de dood van Siegfried, zeer emotioneel.

Sjostakovitsj' Tiende
Sjostakovitsj had veel waardering voor de muziek van Wagner. Maar hij had compleet andere politieke ideeën; hij was overtuigd communist. Niet dat dit hem hielp, want hij had menig aanvaring met het gezag. Hoewel hij een aantal succesvolle symfoniën en opera's had gecomponeeerd werd hij in 1948 samen met andere componisten bestempeld als 'formalist'. Deze zogenaamde Zjdanovdoctrine betichtte hem ervan te componeren voor de vorm en niet 'ten dienste van het communistisch ideaal'. Sjostakovitsj keerde in zichzelf en componeerde verder alleen nog onbeduidende muziekstukken. Maar met de dood van Stalin in 1953 leken zijn kansen te keren. Hij componeert dan zijn 10e symfonie en vooral het tweede deel, fel en aggressief, wordt ook wel geassocieerd met Stalin, als ware het een portret. Het is een prachtig stuk met verschillende lagen en een steeds terugkerend thema. Intens, heftig.

Een bijzondere avond met prachtige muziek. En wat een genot is het iedere keer om in die prachtige Amsterdamse zaal te zitten die dit orkest zijn naam geeft.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Sex and the City is er niks bij!

Een echt meidenavondje gehad. J. was jarig en dus aten we met een aantal meiden in een hippe tent in de Scheldestraat. Allemaal op of over de 35, goede baan, allemaal (ongeveer) single en 1 'newbee' mamma. Binnen 10 minuten gaat het gesprek over internetdaten. Want wat zijn de beste sites? (op de Planeet staat veel bagger, maar ook een paar juweeltjes, op de volgende krijg je spam, op een andere zie je geen foto's, of de site is duur en de laatste wil alleen 'mooie mensen', keuze zat) Hoe dan ook, je krijgt van alles aan je fiets hangen...

Verhalen over dates en mannen vliegen over tafel. W. heeft net een date gehad, M. krijgt toevallig een sms-je binnen van zo'n internet date, J. twijfelt nog een beetje en heeft eerst zorgvuldig onderzoek gedaan naar de verschillende sites, M. heeft zo'n enthousiaste reactie binnen gekregen, dat ze er helemaal beduusd van is. R. heeft een spannende avond en dito nacht achter de rug, maar hij heeft 's ochtends niet meteen een nieuwe date gepland. Zou het dan wel wat zijn....? K. twijfelt over een lieve, betrouwbare, eerlijke, loyale en geïnteresseerde man met humor. Waarom? Omdat hij niet iedere zaterdag naar de Bubbles gaat. Het zijn toch dilema's, waar je mee blijft zitten. ;-)

Vroeger, 10 jaar geleden, wat hadden we toen mooie nachten! Terwijl we na een avondje stappen een taxi aanhouden, is J. ineens weg. Toch achter die ene kerel aan, horen we. Midden in de nacht bellen we dronken met S., die net is geland, dus dan kan je best even bellen... , maar zij heeft een jetlag en vindt het lang niet zo grappig als wij. Nog steeds lachen we ons blauw en constateren dat we nu maar een braaf leven leiden, want waar zijn de avonturen van toen gebleven?

En toch, als de auteur van Sex and the City had meegeluisterd vanavond, zou ze weer een boek vol kunnen schrijven. Over 10 jaar dromen we vast over de vrijheid en de lol die hadden, toen we op of vlak over de 35 jaar waren...

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Privacy, bestaat het eigenlijk nog?

Was dinsdag bij een debat over privacy in de Rode Hoed. Een boeiende avond, waar de gemoederen in de zaal hoog opliepen.

In het discussiepanel zaten Jacob Kohnstamm, voorzitter van het College Bescherming Persoonsgegevens, Elco Brinkman,voorzitter van Nictiz (Nederlands Instituut voor ICT in de Zorg) en Imke Leenders, 17 jaar, lid van de Digiraad, een jongerenadviesorgaan van het Ministerie van Economische Zaken. Het onderwerp was de communicatie over privacy. Want met alle technologische ontwikkelingen wordt onze privacy steeds vaker onderwerp van discussie. Of stellen we ons zelf soms te weinig vragen. Want wie wil jaren later nog geconfronteerd worden met een foto gemaakt aan het eind van een avondje stappen. Jammer als je net voor je droombaan aan het solliciteren bent.

De heer Kohnstam zag als grootste gevaar dat we inmiddels meer dan 16 miljoen Big Brother in Nederland hebben. Want iedereen kan met behulp van internet en het handig omgaan met vrij verkrijgbare informatie een heleboel doen. En waar moet je dan beginnen met toezicht houden. Het is me niet helemaal duidelijk geworden wat de club van de heer Kohnstam nu doet. Ze geven advies in de conceptfase van wetgeving, en daarna houden ze toezicht. Dat wil zeggen dat ze sancties kunnen opleggen aan diegenen die de wet overtreden, maar dat doen ze alleen als veel mensen er schade door leiden. Echt concreet wordt het niet.

Het was jammer dat de avond maar weinig over het fenomeen communicatie ging, want het is nogal een pittig onderwerp, privacy. Bestaat het eigenlijk wel en wat betekent het dan, en waar liggen jouw grenzen? Uiteindelijk ging het over het Electronisch Patientent Dossier. Daar is inderdaad een best wel knullige brief over uitgestuurd. Ruim 300.00 mensen hebben bezwaar gemaakt tegen de invoering van dit dossier en ook artsen zijn niet positief. Het probleem in de communicatie is met name dat er niet duidelijk wordt welke informatie nu aan wie en op welk tijdstip kan worden ontsloten en wat de voorzorgsmaatregelen zijn om te voorkomen dat zomaar deze gegevens voor anderen zijn in te zien. Bovendien is het raar om burgers om hun goedkeuring te vragen (als je geen bezwaar maakt) terwijl de bijbehorende wetgeving nog niet eens is aangenomen in de Tweede Kamer.

De twee beste opmerkingen van de avond kwamen van een zeventienjarige en een aanwezige hacker. De hacker:"Bestuurders zeggen altijd dat burgers het niet snappen. Alleen zijn de burgers niet voldoende geïnformeerd, bijvoorbeeld door de media. Dat was ook al het argument met het referendum over Europa." Maar met een dergelijke argumentatie maken politici zich er wel heel makkelijk van af. Want goede voorlichting is juist ook een taak van de overheid.

Imke, slecht 17 jaar, had de tweeede goede opmerking: "Jongeren zijn veel sneller bereid hun privacy op te geven. Maar we moeten zelf veel meer weten over onze privacy en leren hoe we onszelf moeten beschermen." We hebben natuurlijk zelf ook onze verantwoordelijkheid. Je bent voor altijd, wie je bent, je identiteit is iets wat bij je blijft. Maar jijzelf, je leven of je mening kan veranderen. Het zou jammer zijn als keuzes uit het verleden je voor altijd blijven achtervolgen.

Wat me erg opviel, was dat de zaal hevig geëmotioneerd reageerde op onzekerheden rond het EPD. Het panel, en dan met name de bestuurders Brinkman en Kohnstam, reageerde steeds formeler zodra hen het vuur aan de schenen werd gelegd. Wetsartikelen werden aangerukt, we moesten maar vertrouwen hebben, enzovoort. Terwijl een dergelijke emotie alleen met open communicatie, debat en echte informatie is te vangen.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)