Het zal je maar gebeuren: je stottert en moet koning worden. Toespraken houden, bij grote bijeenkomsten, maar nog belangrijker, voor het nieuwe medium radio. Dat is het verhaal van The King’s Speech, de film die vannacht de 4 belangrijkste Oscars won.
Een zeldzaam goede film, gaat dat zien, gaat dat zien… Mooi, omdat het een persoonlijk verhaal is met een menselijke gelaagdheid. Niet een historisch kostuumdrama, hoewel alle grote lijnen wel degelijk op historisch materiaal zijn gebaseerd. Ik heb ervan genoten gisteravond.
De koning, dan nog Hertog van York en tweede in lijn van opvolging, na zijn broer Edward, wordt geholpen door Lionel Logue, een Australische spraaktherapeut. De kleinzoon van Logue vertelt hoe hij in familie archieven de belangrijkste documenten vond:
Colin Firth acteert meesterlijk, tot op de kleinste details toont hij de schaamte, de angst als er in het openbaar gesproken moet worden. De regisseur spaart hem niet. In de eerste scene gaat de hertog op weg naar een toespraak voor een vol Wembley stadion, die tevens door de BBC Radio live naar alle delen van het koninkrijk wordt uitgezonden. De spanning bouwt zich op, niet alleen bij de hertog, maar ook bij ons als kijker. En als het dan fout gaat…
Het gevoel dat mij bekruipt, als ik met iemand praat die stottert, loopt van bereidwilligheid, via de behoefte om rustig te blijven en te luisteren, daarna te helpen, naar het gevoel van pijn over het gevecht dat iemand levert en waar je niets aan kunt doen. Precies dat gevoel wordt in beeld gebracht, via de gezichten van de mensen die naar zijn toespraak luisteren, zijn vrouw (de oude Queen Mum!) die zielsveel van hem houdt, tot zijn vader en broer, die hem eigenlijk een sukkel met een gebrek vinden.
In de NRC van 16 februari schreef Michiel Louter er een prachtig stuk over: Filmstotteraar niet langer een schlemiel (pdf 944 kB). Heel bijzonder hoe hij zijn eigen verhaal en gevoelens combineert met filmrollen over stotteraars door de jaren heen.
Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
maandag 28 februari 2011
zaterdag 18 april 2009
Zijn vrouwen echt zo "desperate"?
Gisteren de film "He's just not that into you" gezien, een echte vrouwenfilm, met een hele horde Hollywoodsterren zoals Ben Affleck, Jennifer Aniston, Drew Barrymore, en Scarlett Johanson. De film is gebaseerd op een bestseller uit Amerika, geschreven door een man die ook meeschreef aan Sex and the City. De boodschap: "Dames, een man laat echt wel blijken als hij je leuk vindt. En als hij dus halfbakken signalen uitzendt, vindt hij je niet leuk genoeg. Dus wacht niet eindeloos op zijn telefoontje, hij belt echt niet!"Het geeft eigenlijk een beetje het beeld dat vrouwen desperaat zijn en altijd op zoek naar een man. Ze zijn onzeker, maken zichzelf wijs dat ze echt heus wel leuk zijn en gedragen zich als echte dramaqueens. Mannen daarentegen maken de dienst uit, bepalen zelf wel wat ze leuk vinden, lopen hun ... achterna en dumpen vrouwen nog voor ze goed hebben gekeken.
Het was best een aardige film, waarvoor je niet erg hoeft na te denken, het heeft een echt Hollywood-style happy end en iedereen gaat tevreden weer de bioscoop uit. Bovendien concludeerden we met 8 meiden dat er best herkenbare situaties in deze film zaten. Maar zijn vrouwen echt zo 'desperate'?
Ik volg al een aantal maanden een erg geestig weblog: "Psychotic letters from men". En op deze site het levende bewijs dat er ook hele enge mannen op deze wereld rondlopen, nog desperater, dan de vrouwen uit deze film. Lees bijvoorbeeld het verhaal van Laura, die via een website Keith had ontmoet. Eerst vond ze hem best leuk, maar binnen drie dagen veranderde hij in een behoeftig en alle aandacht opeisend, onzeker persoon. Laura besloot deze online relatie te beëindigen en ontving een desperate mail van Keith. Lees zelf maar verder, en lees ook de commentaren, die zijn soms nog hilarischer!
Zie je wel, in het echte leven zijn er behoorlijk desperate mannen!
Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)
zondag 15 februari 2009
Gruwelen in een Feel Good Movie
Heb maar meteen mijn voornemen om vaker naar de film te gaan uitgevoerd. Zondagavond naar Slumdog Millionaire. De film die met de komende Oscar een potentiële winnaar is.Het gaat over een jongen die als kandidaat bij de Indiase versie van 'Who wants to be a Millionaire' zit (in NL Lotto Weekend Millionairs met Robert ten Brink). Als hij bijna de aan de laatste vraag toe is, wordt hij opgepakt door de politie omdat ze niet kunnen geloven dat zo'n jongen alle vragen goed kan hebben. In flashbacks komt zijn jeugd voorbij en begrijp je als kijker dat hij de antwoorden op juist deze vragen wel weet.
Feel good? Nou...
Ik had gerekend op een echte 'feel good movie', zo'n heerlijke tearjerker, in Bollywood stijl, waarbij de hoofdpersonen iedere 10 minuten in dansen en zingen uitbarsten. Maar niets is minder waar. Zonder de verhaallijn te verraden, kan ik wel zeggen dat dit jongetje geen makkelijk leven heeft gehad. Opgroeien in de sloppenwijken van Bombay, onderaan de sociale ladder, het moeten rooien zonder ouders, met overal gevaar op de loer. Het laat de achterkant van India zien, waar je geen kansen hebt als je niet in de juiste kaste en met de juiste hoeveelheid geld bent geboren. Waar een mensenleven niet zoveel waard is, en waar mensen als koopwaar worden beschouwd.
Toch komt het aan het eind van de film op onwaarschijnlijke wijze toch goed. En gelukkig, ze barsten toch nog even in een Bollywood dansje uit! Al met al, een erg mooie, ontroerende, bijzondere film die je ondanks alle gruwelijke beelden toch met een feestelijk gevoel naar huis laat gaan. Een aanrader.
Herkenbaar Mumbai
Het was heel leuk om weer beelden van Bombay te zien, waar ik zelf met een aantal vriendinnen ben geweest. Het station, de sloppen waar je overheen vliegt, de bedelende kinderen, de herkenbare taxi's, de drukte op straat. Hieronder nog wat van mijn eigen foto's. Met de klok mee: Taxi en bus in Bombay, kindje in de bus, Tijdens een shoot voor een Bollywood-film, de wasbuurt met sloppen.
Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)
vrijdag 13 februari 2009
Revolutionary Road
Iedere keer als ik weer naar de film ga, denk ik, ik moet vaker gaan. Want het is wel heerlijk, in van die zachte stoelen, kijkend naar zo'n groot scherm, helemaal in het verhaal zitten, gedachten op nul. Zo nu en dan wordt je dan gestoord door irritant krakende zakjes, maar goed...
Dit weekend ging ik weer een keer naar de film, Revolutionary Road met Leonardo Di Caprio en Kate Winslet, je weet wel het duo van Titanic. Voor het eerst in 13 jaar weer samen op het witte doek. En Leo heeft nog steeds een babyface!
Het verhaal gaat over een echtpaar in de jaren 50 die ondanks hun dromen een leven volgens de geldende normen en waarden hebben opgebouwd. "Nothing is really permanent, right?". Maar is dit wel wat ze ooit wilden? April Wheeler heeft haar droom om actrice te worden opgegeven toen ze kinderen kreeg, en Frank heeft een baan, via zijn vader gekregen, waar hij zijn gezin van kan onderhouden, maar hij vind het vreselijk. "Who made these rules, anyway?" "We are running, running from the hopeless emptyness of our whole life here."
Als April voorstelt om hun leven helemaal om te gooien en naar Parijs te gaan, twijfelt Frank eerst. April wil in Parijs de kostwinner worden, als secretaresse bij een internationale organisatie. Frank kan dan rustig de tijd nemen om zijn passie te vinden. "If being crazy means, living life as if it matters, then I don't care if we are really insane. I just want us to live again. I wanna feel things, really feel them." De buren reageren zoals je verwacht, vol onbegrip. Waarom een prima leven opgeven voor al die onzekerheid? En hoe moet dat dan? En wat als het mis gaat? Maar April zet door, zelfs als Frank begint te twijfelen, omdat hij een mooi aanbod van zijn baas krijgt.
Typisch jaren 50?
Naast het knappe acteerwerk van Kate Winslet en de prachtige setting en het licht in de film, raakte het verhaal me. Want wie denkt nu niet met regelmaat: "Is this it?". Ik wel, namelijk. De gevoelens en afwegingen die de karakters uit deze film maken zijn tijdloos. Ook ik zie, dat ik ooit droomde van een ander leven. Maar er is enorme moed en doorzettingsvermogen nodig om je leven een andere wending te geven. Degene die dat echt begrijpt in de film, is de "gekke" zoon van de makelaar, fantastisch gespeeld door Michael Shannon, die haarfijn de vinger op de zere plek legt. Ik hoop dat hij hiervoor de Oscar van beste bijrol wint!
Richard Yates
De film is gebaseerd op het boek van Richard Yates uit 1961. Hij vatte zelf zijn werk samen: "If my work has a theme, I suspect it is a simple one: that most human beings are inescapably alone, and therein lies their tragedy." Lees ook de boekenrecensie van dit boek op het blog van Gerda: moetjelezen.blogspot.com.
Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)
Dit weekend ging ik weer een keer naar de film, Revolutionary Road met Leonardo Di Caprio en Kate Winslet, je weet wel het duo van Titanic. Voor het eerst in 13 jaar weer samen op het witte doek. En Leo heeft nog steeds een babyface!
Het verhaal gaat over een echtpaar in de jaren 50 die ondanks hun dromen een leven volgens de geldende normen en waarden hebben opgebouwd. "Nothing is really permanent, right?". Maar is dit wel wat ze ooit wilden? April Wheeler heeft haar droom om actrice te worden opgegeven toen ze kinderen kreeg, en Frank heeft een baan, via zijn vader gekregen, waar hij zijn gezin van kan onderhouden, maar hij vind het vreselijk. "Who made these rules, anyway?" "We are running, running from the hopeless emptyness of our whole life here."
Als April voorstelt om hun leven helemaal om te gooien en naar Parijs te gaan, twijfelt Frank eerst. April wil in Parijs de kostwinner worden, als secretaresse bij een internationale organisatie. Frank kan dan rustig de tijd nemen om zijn passie te vinden. "If being crazy means, living life as if it matters, then I don't care if we are really insane. I just want us to live again. I wanna feel things, really feel them." De buren reageren zoals je verwacht, vol onbegrip. Waarom een prima leven opgeven voor al die onzekerheid? En hoe moet dat dan? En wat als het mis gaat? Maar April zet door, zelfs als Frank begint te twijfelen, omdat hij een mooi aanbod van zijn baas krijgt.
Typisch jaren 50?
Naast het knappe acteerwerk van Kate Winslet en de prachtige setting en het licht in de film, raakte het verhaal me. Want wie denkt nu niet met regelmaat: "Is this it?". Ik wel, namelijk. De gevoelens en afwegingen die de karakters uit deze film maken zijn tijdloos. Ook ik zie, dat ik ooit droomde van een ander leven. Maar er is enorme moed en doorzettingsvermogen nodig om je leven een andere wending te geven. Degene die dat echt begrijpt in de film, is de "gekke" zoon van de makelaar, fantastisch gespeeld door Michael Shannon, die haarfijn de vinger op de zere plek legt. Ik hoop dat hij hiervoor de Oscar van beste bijrol wint!
Richard Yates
De film is gebaseerd op het boek van Richard Yates uit 1961. Hij vatte zelf zijn werk samen: "If my work has a theme, I suspect it is a simple one: that most human beings are inescapably alone, and therein lies their tragedy." Lees ook de boekenrecensie van dit boek op het blog van Gerda: moetjelezen.blogspot.com.
Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)
Abonneren op:
Posts (Atom)