Posts tonen met het label tip. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tip. Alle posts tonen

maandag 15 oktober 2012

In vogelvlucht: de eilanden en de Waddenzee

Mijn ouders waren 12,5 jaar getrouwd en wij waren op vakantie op Texel. Om dit heuglijke feit te vieren, namen mijn ouders mij mee op een vliegtochtje over de eilanden en de Waddenzee. Het was mijn luchtdoop en ik vond het geweldig. Ik weet het nog precies, zelfs dat we vlogen met de PH-TEX.

Ruim 30 jaar later, deze zomer dus, besloten mijn moeder en ik opnieuw zo'n tochtje te maken! En opnieuw in de PH-TEX, want dat beessie doet nog altijd dienst. Wat was het leuk. Ik heb een aantal foto's geselecteerd voor jullie. Van Texel, de Waddenzee, Vlieland en Terschelling. We vlogen via Friesland en de Afsluitdijk terug. Erg leuk. Het was prachtig weer, maar boven Texel toch wat wolken. En ook flink wat tegenlicht boven de Waddenzee, maar dat levert ook mooie plaatjes op! Klik op de plaatjes voor een groter (en dus mooier) beeld.

donderdag 11 oktober 2012

Het Stedelijk Amsterdam: een speeltuin voor gevoel

Op zondag 23 september ging, na lang wachten eindelijk het Stedelijk weer open. Al een tijdje konden we wennen aan dat rare witte gebouw dat verrees aan het Museumplein. Ik vind het wel mooi, maar vanaf de Van Baerlestraat begrijp ik eigenlijk niet zo, waarom er zo’n lelijk zwart gebouw voor staat. En ineens is de entree van de Albert Heijn met het schuine grasvelddak, dat zo’n heerlijke zonne-plek en sleetje-rijden-plek is, een beetje te veel. Voor zo’n imposante gevel wil je ruimte, lucht... maar dat heeft het niet. Toch is de het overhellende dak een soort welkom, vreemd genoeg, buiten en binnen gaan door de glaswand ongemerkt in elkaar over.

vrijdag 7 september 2012

St Maarten, eiland met twee gezichten


St. Maarten, een eiland binnen het Koninkrijk Nederland, is een prachtig en toch vrij onbekend eiland in het Caribisch gebied. Heel anders dan Curaçao, Bonaire of Aruba. Maar daarom toch ook heel bijzonder om daar eens een kijkje te nemen! St Maarten bestaat uit 2 delen, een Nederlands deel, grofweg het zuidelijk deel van het eiland, met het grote vliegveld, de hoofdstad St. Phillipsburg, de cruise terminal, de lagune met de haven voor de enorme plezierjachten, en het gebied met de grootste resorts, kortom daar waar de meeste economische bedrijvigheid heerst. En Nederlands wordt er eigenlijk niet gesproken. Engels is de voertaal, beetje Spaans, Frans en Creools.

donderdag 19 juli 2012

Tien Texelse tips – Culinair (deel 2)

Bron foto
In mijn vorige blog gingen de tips over wandelen en fietsen op Texel. Maar op culinair gebied heeft dit mooie eiland ook veel te bieden. En da’s fijn, want ik hou van lekker eten. Niet veel over restaurants, want daar heb je allerlei sites voor, meer over lokale smaaksensaties. En heb jij nog aanvullingen of tips, plaats ze dan bij de reacties!

donderdag 21 juni 2012

Tien Texelse tips (deel 1)

Al sinds ik me kan herinneren, kom ik tijdens vakanties op de Waddeneilanden. Op Texel, de grootste, kom ik nog steeds regelmatig. Al meer dan 20 jaar hebben we een fijn appartement in familiebezit. En omdat er zo veel te doen is, leek het mij leuk om eens wat tips met jullie te delen op dit blog. Want zelfs een weekendje naar Texel voelt als een week vakantie. Op de boot, een reis van maar 20 minuten, laat je niet alleen de vaste wal, maar ook het dagelijks leven achter je. Dit deel gaat over de mooie natuur van Texel, om te fietsen of te wandelen. De volgende delen, die later zullen verschijnen, bevatten culinaire tips en leuke activiteiten naast fietsen en wandelen.

vrijdag 4 mei 2012

Zo kan het ook!


bron: Omoda

Klantenservice om van te smullen…
Halleluja! Wat is dat toch eens fijn zeg, een goede ervaring met een klantenservice. Ik brak mijn klomp en kreeg prompt een nieuw stel en geld terug! En dat met een snelheid en een vriendelijkheid waar je u tegen zegt! Omoda is top….

dinsdag 24 april 2012

Fashion = Art


Ja, ik weet het, de titel van deze blog is een mening die niet iedereen deelt. Maar het Groninger Museum doet zijn best om het te bewijzen. Er zijn momenteel in het Mendini Paviljoen en het Coop/Himmelb(l)au Paviljoen 2 fashion tentoonstellingen. Voor de fashionliefhebber dus… of voor iedereen, die zich wil vergapen aan mooie jurken.

maandag 28 februari 2011

Een stotterende koning

Het zal je maar gebeuren: je stottert en moet koning worden. Toespraken houden, bij grote bijeenkomsten, maar nog belangrijker, voor het nieuwe medium radio. Dat is het verhaal van The King’s Speech, de film die vannacht de 4 belangrijkste Oscars won.

Een zeldzaam goede film, gaat dat zien, gaat dat zien… Mooi, omdat het een persoonlijk verhaal is met een menselijke gelaagdheid. Niet een historisch kostuumdrama, hoewel alle grote lijnen wel degelijk op historisch materiaal zijn gebaseerd. Ik heb ervan genoten gisteravond.

De koning, dan nog Hertog van York en tweede in lijn van opvolging, na zijn broer Edward, wordt geholpen door Lionel Logue, een Australische spraaktherapeut. De kleinzoon van Logue vertelt hoe hij in familie archieven de belangrijkste documenten vond:



Colin Firth acteert meesterlijk, tot op de kleinste details toont hij de schaamte, de angst als er in het openbaar gesproken moet worden. De regisseur spaart hem niet. In de eerste scene gaat de hertog op weg naar een toespraak voor een vol Wembley stadion, die tevens door de BBC Radio live naar alle delen van het koninkrijk wordt uitgezonden. De spanning bouwt zich op, niet alleen bij de hertog, maar ook bij ons als kijker. En als het dan fout gaat…

Het gevoel dat mij bekruipt, als ik met iemand praat die stottert, loopt van bereidwilligheid, via de behoefte om rustig te blijven en te luisteren, daarna te helpen, naar het gevoel van pijn over het gevecht dat iemand levert en waar je niets aan kunt doen. Precies dat gevoel wordt in beeld gebracht, via de gezichten van de mensen die naar zijn toespraak luisteren, zijn vrouw (de oude Queen Mum!) die zielsveel van hem houdt, tot zijn vader en broer, die hem eigenlijk een sukkel met een gebrek vinden.

In de NRC van 16 februari schreef Michiel Louter er een prachtig stuk over: Filmstotteraar niet langer een schlemiel (pdf 944 kB). Heel bijzonder hoe hij zijn eigen verhaal en gevoelens combineert met filmrollen over stotteraars door de jaren heen.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

dinsdag 23 maart 2010

Echt (en lekker) eten bij Marqt!

Iets meer dan een jaar geleden dook er in Amsterdam een bijzondere winkel op: Marqt. Dit bijzondere winkelconcept combineert alle goede eigenschappen van de gewone markt met de supermarkt en specialiseert zich op (bij voorkeur) biologische producten. Als het even kan, halen ze de spullen uit de regio. Zo verkoopt de slager bijvoorbeeld Waterlands rundvlees. En dat biologisch is niet heilig, het gaat om goede producten. De vis is MSC gecertificeerd, de kazen zijn geweldig en het brood... brood, zoals brood hoort te smaken. Echt speltbrood is mijn persoonlijke favoriet.


Het bijzondere aan het concept is, dat de leveranciers zo hun eigen "toko" hebben, maar dat je op een supermarktmanier gewoon alles afrekent aan de kassa. Je kunt er echt heel veel krijgen: verse groenten, ook de echte ouderwetse groenten, zoals raapsteeltjes, maar ook wijn, olijfolie van Meeuwis, soep van de Soepfabriek, kant en klaar van een echte traiteur. Ja, ik moet wel toegeven, Marqt is niet het goedkoopst, maar ja, dit proef je wel...

En nu opent Marqt een nieuw filiaal in Amsterdam, in de Utrechtsestraat, in het oude kantoor van de ABN Amro. Deze winkel wordt volgens het persbericht nog groter, nog mooier. Met een verse pizzabakker beloven ze. In ieder geval: gaat dat zien!



Bekijk ook Marqt's website: Marqt.com

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

dinsdag 20 oktober 2009

The good old times

Een " Terug in mijn tijd" feest op onze oude Kroeg, bracht een paar vriendinnen en mij naar Groningen, onze oude studentenstad. We hadden een geweldig appartement gehuurd, op kruipafstand van de Grote Markt. Handig voor als het laat zou worden... En zo togen we op vrijdagavond naar de Kroeg, de sociëteit van Vindicat. We waren bijna de eersten en dat gaf ons mooi de tijd om even rond te kijken. Het Kapper Haakhok, nog altijd even goor, maar je moet er wel je jas hangen, de HC, de Van der Rijnst, en natuurlijk de CZ. De Berendina, een bevallige dame van lichte zeden, die ieder jaar opnieuw geschilderd wordt boven de eerstejaarshoek, heeft dit jaar anorexische trekken. Overigens is de Kroeg nog steeds zo smerig als vroeger. Of zoals Karlijn zei: 't Is bijna viezer dan India, maar daar doen ze tenminste nog hun best. Ja inderdaad, want heb ik die vieze WC's vroeger ècht zo normaal gevonden?

Straaljager of Paardenkut
Dan maar een Jeco bestellen aan de bar. "Een watte?" vroeg de dienstdoende Tapster. "Een Jeco, je weet wel, jenever cola", vroegen wij beteuterd. Het kroegdrankje van onze jaren, zouden ze het niet meer kennen? Oh, datte, zei de Tapster en probeerde onze bestelling uit de volautomatische tankmachine te krijgen. Geen hele flessen meer, daar doen ze al jaren niet meer aan. Alles netjes afgemeten in plastic bekertjes, meer een slap sapje. Wij voelden ons onmiddellijk 'ouwe lullen'. "Wat drinken jullie nu dan, naast bier natuurlijk?" "Oh nou, heel populair is de Straaljager en de Raket, het Mandarijntje of de Paardenkut", antwoordde de Tapster. Daar hadden wij niets van terug. "Wat zit er dan in die drankjes", vroegen we voorzichtig, op het ergste rekenend. "In een Straaljager zit Bitterlemon en jenever, in een Raket Fanta met wodka en een Paardenkut is Apfelkorn met Spa Rood".

Ouwe lul, mooie gek
Al gauw stroomde de CZ vol, en gelukkig kwamen er nog wat jaargenoten binnen. Al snel werd het een gezellige avond. En zo kom je dan je "kleine" buurmeisje tegen, die al lang niet meer klein is, en co-schappen loopt in Amsterdam. Oergezellig. Maar tegelijkertijd wist ik weer, waarom ik ook altijd kritisch naar deze groep mensen was geweest: allemaal dezelfde types, allemaal kakkers, allemaal heel blank, allemaal in het zelfde groepje, nog steeds, en dat heel normaal vinden. Een afspiegeling van de maatschappij kun je het niet noemen. Verbaasd was ik ook over de teksten hier en daar: "Hé ouwe lul, mooie gek, hoe is het?" Het had zo uit Jiskefet kunnen komen.

In onze tijd...
Na een aantal uur vonden we het welletjes en we wilden ook nog onze oude favoriete stekjes in de stad bezoeken. Dus togen we naar de Drie Gezusters. We hadden gehoord dat er een "draaibar" was. Dat wilden we wel eens zien! Maar net als vroeger was De Drie Gezusters nu fout en renden we door naar de Tapperij. Daar namen we direct een dropvodka, goede tradities moet je in stand houden. Wat zijn ze hier jong, dacht ik nog. "Wat zijn dat voor oude tantes" zullen de andere gasten gedacht hebben. Daarna door naar de Blauwe Engel. Eigenlijk een verkeerde keus. Je moet hier op het eind van de avond zijn, om nog wat te dansen en aan je alcoholvergiftiging door te werken. Rond drie uur is het hier nog te vroeg. We dronken er een echte Jeco en zaten aan de draaibar (ook hier!) en besloten dat draaibarren echt heel suf zijn; Of ze moeten sneller draaien of het gaat nergens over. Dus op naar de Oblomov, maar... die was weg! Het Golden Fust, weg! Dan naar de Warhol, weg! Gelukkig is de oude Warhol nu Feest! geworden en het bleek dezelfde vage sfeer te hebben. Goed hangen aan de bar, goede muziek, dansen, etc. En gelukkig, hier schonken ze nog een echte Boswandeling! Tijd voor de Cinemabar, dachten we. De tent waar de meest foute avonden werden afgesloten. En dames en heren, we hebben een treurige mededeling, ook de Cinemabar is er niet meer!

Hoezo is de FEBO amsterdams?
Gelukkig staat de FEBO nog steeds op dezelfde plek op de hoek van de Grote Markt en de Oosterstraat. En zoals het hoort met tradities, was het dus tijd voor een kaassouflé of een grillburger. Wij constateerden tijdens de vette snack dat we zo verbaasd waren in Amsterdam te ontdekken dat de FEBO hardstikke amsterdams is. Want wat zou de Grote Markt zijn zonder FEBO?

En dus plofden wij tegen het ochtendgloren in ons bedje in ons appartement. Dat appartement is trouwens echt een aanrader voor iedereen die een paar dagen van Groningen wil genieten. Voor meer informatie zie de site van de Pakhuissuites. Het is in een zijstraatje van de Oude Ebbingestraat. We hadden een keuken met eettafel, een zithoek met twee grote banken en boven twee slaapkamers met een badkamer. In iedere kamer waren de authentieke balken prachtig zichtbaar en alles is mooi ingericht. En verse scharreleitjes voor ontbijt. Aanrader!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

vrijdag 3 juli 2009

Poppenspel

Vrijdagavond in het Muziekgebouw aan 't IJ. De zaal is afgeladen vol. Bij de ingang van de zaal krijgen we een toneelkijkertje. Wat we gaan zien? Japans poppenspel. Ik kan me er van te voren maar moeilijk een voorstelling van maken.

Bunraku heet deze vorm van theater en het heeft een eeuwenoude traditie. Drie mannen bewegen één pop. De belangrijkste man beweegt het hoofd en een hand. Hij is in het zwart gekleed zodat hij zo min mogelijk opvalt, maar van hem mogen we nog zijn gezicht zien. De andere twee mannen hebben een soort Ku Kux Klan-achtig masker zonder ooggaten over hun hoofd. De tweede man bedient de andere hand en neemt de rekwisieten aan. De derde man staat continu in gebogen houding en maakt voet- en kniebewegingen in de lange gewaden van de pop. Hij stampt daarbij ritmisch op de vloer als de pop 'loopt'.

Naast het toneel zit een verteller die in traditionele, een beetje klagerige, klanken het verhaal vertelt, begeleidt door een paar Japanse banjo's, een instrument met drie snaren. Hier hoor de emoties van wat er zich op het toneel afspeelt. De setting is overduidelijk Japans: de klank van de muziek, de kleding en de gezichten van de poppen, het decor, en zelfs de titels van de verhaaltjes (Kersenbloesems in het avondrood langs de Hidakarivier). Maar de boodschappen van deze kleine meesterstukken zijn universeel: liefde overwint, trouw wordt beloond, ontrouw leidt tot de dood.

Ik werd deze avond betoverd door het beeld. Want hoewel dit een eeuwenoude kunstvorm is en de traditionele verhalen soms nog uit de 17e eeuw stammen is de vormgeving van het geheel simpel en modern te noemen. In een scène staat er een toren op het toneel. Terwijl er sneeuw naar beneden dwarrelt, probeert de pop, een door liefdesverdriet verscheurd meisje, de toren te beklimmen. De poppenspelers zijn onzichtbaar, maar haar bewegingen zijn levensecht. Het meisje glijdt af en toe met haar handen en voeten van de ladder af, maar bereikt met enorme inzet toch de klok in de toren.

Het laatste stuk van de avond was het aandoenlijkst. Het verhaal gaat, hoe kan het ook anders, over echte liefde, opoffering en vergeving. Maar vooral de bewegingen van de poppen zijn indrukwekkend. Emoties zijn uit de lichaamstaal af te lezen. Het schijnt dat de ogen en mond van de poppen ook kunnen bewegen, maar daarvoor zat ik te ver weg. Het verhaal gaat over een vrouw die iedere dag bidt dat haar blinde man weer kan zien. Zij zorgt voor hem en houdt van hem, maar hij kan niet geloven dat zo'n mooie en lieve vrouw bij hem zou willen zijn. Daarom stort hij zich in een ravijn, om haar de kans op een normaal leven te geven, maar de liefde overwint. Ook de vrouw stort zich in het ravijn. Dan verschijnt een godin die onder de indruk is van deze liefde voor elkaar. Zij wekt beiden weer tot leven en geeft ook de man het licht in de ogen terug.

Onvergelijkbaar met welke westerse kunstvorm dan ook is dit poppenspel. Ik vond het een bijzondere ervaring, een hele nieuwe wereld gaat er voor je open!


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

zondag 8 maart 2009

Sammie en andere haaien

In Dubai geldt de wet van "wie heeft de langste". Dus zijn hier het afgelopen jaar niet 1 maar wel 2 gigantische aquaria geopend. De eerste in het hotel Atlantis, op de kop van de Palm. Dit hotel heeft de gezonken stad Atlantis nagebouwd. Een metershoog aquarium herbergt naast vele haaien, roggen en andere tropische vissen nu ook Sammy, de walvishaai. Het is de droom van iedere duiker om er eentje in het wild te zien. Woordvoerders van het hotel beweren dat dit jonge dier voor de kust van Dubai is 'gered', dat het uitgeput in laag water zwom.

Sammy de walvishaai in Atlantis

Walvishaai in Dubai?
De walvishaai komt eigenlijk niet voor in de wateren rondom Dubai, maar veel meer in de Pacifische en Atlantische oceaan. Het is een van de meest bedreigde diersoorten (er zijn maar 1000 geregistreerde dieren geteld) en de grootste vis op aarde. Eigenlijk is het de meest vriendelijke haai die je je kunt voorstellen, het dier voedt zich door met zijn grote mond water naar binnen te zuigen. Plankton en kleine visjes blijven dan achter en hij spuwt het water weer uit via zijn kiewen.

Sammie is nog klein, een meter of 6, een jonkie nog, want een volwassen exemplaar kan wel 30 meter en 100 jaar worden. Er wordt flink geprotesteerd tegen de gevangenschap van Sammie, want dit dier heeft veel ruimte nodig en moet zich voortplanten. Er zijn er maar zo weinig! Ik vond het prachtig om dit dier te zien, maar zielig is het wel. Zo'n groot dier hoort niet in een aquarium.

Meer waterplezier in Atlantis
In Atlantis is ook een groot waterpark gebouwd, Aquaventure, met een aantal zwembaden, een heerlijk strand, een wildwaterbaan, een lagune waar je voor slechts 160 euro pp (;-)met dolfijnen kunt zwemmen (geïmporteerd uit de Solomon eilanden, nog een ecologisch schandaaltje!) en last but not least, een grote toren met verschillende spannende glijbanen. Twee glijbanen komen uit in een enorme tank met hierin.... haaien, roggen en trigger fish! Je zit natuurlijk in een veilige tunnel, maar spectaculair is het wel!

Op een band de glijbaan af en eindigen in een bak met haaien! (klik op de foto voor een grote versie)

Shoppen met nog meer attracties
De grootste wolkenkrabber ter wereld is nog niet helemaal klaar, maar de enorme shoppingmall ernaast al wel. De Dubai Mall is een waar 'shoppers paradise' maar er is meer! Met ruim 10 miljoen liter water is hier één van de grootste aquaria ter wereld gebouwd en is werkelijk indrukwekkend. Je kunt het gewoon zien als je aan het shoppen bent. Want dit aquarium heeft de grootste glaswand (van acryl, dat wel) ter wereld, bijna 33 meter lang en ruim 8 meter hoog! 175.000 liter vers oceaanwater per week wordt er met tankauto's aangevoerd en er wonen ruim 40.000 vissen. Prachtige groupers, grote tijgerhaaien, heel veel soorten roggen, morrey eals, napoleon fish, niet voor te stellen. Een kaartje kopen is hier waardevol, want dan kun je ook door de tunnel en zie je de vissen nog beter. Ook veel prachtig koraal, wat een veel natuurlijkere omgeving is en bescherming geeft aan de vissen. Rondlopend personeel kan je alles vertellen over de soorten en hun gedrag. Hun kennis is exceptioneel goed!

Een complete onderwaterdierentuin
Als je denkt dat je er dan bent, nou nee. Boven is ook nog een tweede deel, met heel veel kleinere aquaria, met schildpadden, piranha's, barramundi's, krabben en kreeften, zeeotters, pinguïns, zeehonden, echt onverstelbaar. Prachtig vormgegeven, kindvriendelijk en de dieren zien er goed verzorgd uit.

Nog niet klaar?
Genoeg geshopt, alle vissen bekeken, dus klaar naar huis, denk je? Nou, in de Dubai Mall is ook nog een ijsbaan van olympische afmetingen, waar je de lokale bevolking in traditionele kleding op de schaats ziet staan. Je raakt niet uitgekeken. "Wie heeft de langste" is dit jaar gewonnen door de Dubai Mall!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

zaterdag 17 januari 2009

Osama of Obama?

Vandaag zag ik een opmerkelijk berichtje op de nieuwsfeed van de NOS op mijn iGoogle staan: Man opgepakt die Osama wilde doden. " Jee", dacht ik,"daar zijn toch alle westerse geheime diensten al 7,5 jaar mee bezig?" "Lekker laten gaan, als het hem lukt...."

Toen ik door klikte, bleek het te gaan om een man die aankomend president Obama dinsdag tijdens de inauguratie wilde vermoorden. Dat ene lettertje betekent in dit bericht een wereld van verschil! De NOS heeft het snel aangepast.

Meer internet spelfouten
Al een tijdje word ik vrolijk op de hoogte gehouden van de raarste schrijffouten op het internet via Copytijgers. Op deze site schrijft copywriter Sander over grappige of hardnekkige fouten. De redacteurs van Nu.nl maken er regelmatig een potje van en worden door Sander genadeloos aan de schandpaal genageld. In plaats van hun spellingschecker aan te zetten, belagen ze de Copytijger nu via Twitter! Het begint een ware soap te worden...

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

donderdag 15 januari 2009

Wat een deal! (let op: nog een week!)

Zin in een weekendje shoppen in New York? Behoefte aan een weekje genieten van Dubai? Geïnspireerd door mijn verhalen om te struinen door Istanbul?

Dat kan! KLM heeft nog een weekje de Werelddealweken. Heel veel tickets voor ongekend lage prijzen! Snel beslissen, want over een week is het voorbij.

Of zoek de laagste prijs van je favoriete bestemming. Oranje is het goedkoopst, speciaal voor de Werelddealweken. Maar ook na 26 januari kun je met dit tooltje makkelijk de laagste prijs voor je ticket vinden!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

dinsdag 23 december 2008

Koningin zoekt uitgever


Deze week kreeg ik een linkje toegestuurd door een oud-collega. Patricia is grafisch ontwerper en heeft een dochtertje Ellen-Fay. Voor haar en alle andere kleine meisjes op deze wereld heeft ze een boekje geschreven en zelf geïllustreerd.

Het is een heel grappig verhaal, met de prachtige titel "Laat de koningin wel eens een poepescheetje?". Je kunt dit lieve sprookje op rijm online bekijken. Zet wel even je geluid aan, voordat je op dit linkje klikt: www.ellen-fay.nl. Dan kun je zelf ontdekken hoe koningin Zwanefee haar vrijetijd in het paleis doorbrengt!

Vinden jullie deze illustraties ook niet super? Patricia zoekt nog een uitgever voor dit boekje, dus als iemand haar kan helpen...
Laat het haar weten!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

woensdag 17 december 2008

Zie je wel, ik had gelijk!

Ja, dat heb je soms, dat je even je gelijk wilt halen. Goed, goed, ik ken mezelf, ik wil dat iedere dag wel een keer..... of drie....ahum. Maar nu vind ik het zelfs nodig dit even in een berichtje te zetten. Een dag nadat ik bij Mantoe gegeten had, plaatst DE GROTE JOHANNES (red. Johannes van Dam, restaurantrecensent van het Parool) zijn recensie in de krant. En wat denk je? Een 9 (zegge een negen!)

Zie je wel, ik had gelijk! Nou, waar wacht je nog op?

>>Lees zelf de recensie van Johannes


Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

zondag 7 december 2008

Mantoe, wat lekker!


Vrijdagavond was het echt een "heerlijk avondje". Op advies van Frits Abrahams, columnist van NRC Handelsblad at ik bij een nieuw restaurantje bij mij om de hoek. Mantoe heet dit restaurantje en je eet er Afghaans. Ja, je leest het goed, Afghaans. Nooit geweten, maar Afghaans is heerlijk. Het is moeilijk te omschrijven waar het naar smaakt. Vleugje turks, vleugje indiaas, maar geheel een eigen smaak.

Vooraf een heerlijke soep van knolselderij en curry. Echt heerlijk, ik hou van soepen. Daarna een tussengerecht, Mantoe, ook de naam van het restaurant. Het is een gerecht dat meestal wordt geserveerd op feestdagen. Heelijk pittig lamsgehakt in een pastadeeg, met een verrukkelijke yoghurtsaus. Daarna een hoofdgerecht met verschillende smaken: aubergine - lamsprutje, pittige pannekoekjes met granaatappel, met ei gevulde gehaktballetjes en "last but not least" heerlijk geurende rijst met geconfijte en gebakken sinasappelschilletjes. Tot slot, maar toen was het al bijna wat teveel, een kardamompuddinkje.

Het restaurant ziet er heel modern uit, strakke wanden, meubilair. Niet het ouderwetse "tempo doeloe" uiterlijk dat restaurants met een keuken uit verweggistan soms wel hebben. De bediening is heel aardig. Op dit moment krijg je nog een vast menu, maar als het een beetje gaat lopen, zal je zelf wel kunnen kunnen kiezen. Echt een leuk plekje om lekker te genieten, en gezellig te kletsen. Midden in de Jordaan, oftewel, de Afghaan van de Jordaan!
www.restaurantmantoe.nl of bekijk de reacties op Iens.
Tweede Leliedwarsstraat 13, Amsterdam

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)