Heden overleden: de Lancia

Berichtte ik een paar dagen geleden nog dat ik mijn Lancia ging verkopen… nou, niet meer, helaas. Van wat gisterochtend nog een fantastische auto was, is niet veel meer over.

Helemaal gepoets en glimmend kwam ’t autootje uit Alkmaar gereden. Samantha had echt fantastisch werk verricht, de Lancia glom als nooit te voren en de bumpers waren prachtig zwart. De volgende ochtend reed ik naar kantoor en werd meteen weer verliefd. Want hoe geweldig de Kever ook is, de Lancia voelde als een limo, met zachte stoelen, een stevig stuur, een geweldige pook en harder kunnen rijden dan 100 km/u.

Enthousiast vertelde ik een collega hoe gaaf mijn auto was. Hij, een potentieel geïnteresseerde koper, zou ermee gaan rijden voor een paar dagen en dan beslissen of hij hem wilde kopen. Dus reed hij ’s avonds met de Lancia weg en nog geen tien minuten later ging mijn telefoon over…

“ Ik sta langs de A4 en de temperatuur meter staat op de hoogste stand, wat nu?” Ik kon wel door de grond zakken. Het zou toch niet waar zijn? Dus sprong ik in een taxi en liet me af zetten op de vluchtstrook. De ANWB verscheen binnen een paar minuten en de Lancia werd versleept naar het volgende tankstation. De monteur constateerde daar dat het koelwater wel erg laag stond. En toen hij de motor verder nakeek, bleek de koppakking kapot te zijn. De kosten van een dergelijke reparatie zijn net zoveel als de hele auto zelf.

Ik was verdrietig en blij tegelijkertijd. Verdrietig omdat ik direct de auto naar de sloop heb doorgestuurd. En dat doet me toch wat, want het was mijn eerste auto en hij heeft mij altijd gebracht waar ik heen wilde. En blij, dat ik de auto niet had verkocht en dit boven was gekomen een week na de verkoop. Dat was pas echt dramatisch geweest. Exit Lancia. Kijk nog even naar het fotootje. Hij glom zo mooi, woensdagochtend…



Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Leuke auto te koop! Wie wil?

Update: zie mijn volgende blog: De Lancia is niet meer te koop!

Mijn dierbare Lancia moet nodig een nieuwe baas. Het is mijn eerste auto en ik heb er altijd fijn in gereden, maar sinds de komst van de Kever moest de Lancia wijken. Een vriendinnetje heeft er het afgelopen jaar in gereden, maar het is echt tijd om deze auto te verkopen. Wie wil hem hebben? Over de prijs is te onderhandelen, doe een bod! Meer dan 1000 euro hoeft deze auto niet te kosten.

Ben je geïnteresseerd of ken je iemand die een auto nodig heeft? Mail naar lanciatekoop@gmail.com of twitter me!

Dit is de tekst van de advertentie:

Deze Lancia Delta is in uitstekende staat, met een APK tot 15 januari 2010! Hij is betrouwbaar, stevig en snel. En met 4 deuren, centrale vergrendeling en een grote achterbak is het een fijne auto. Hij rijdt ongeveer 1 op 13. Deze auto is altijd in onderhoud geweest bij een Lancia dealer. De lak is in goede staat, er is nooit schade geweest aan de auto. Ook aan de binnenkant ziet de auto er piekfijn uit. De bekleding is heel netjes.

De gegevens:

Bouwjaar: aug. 1996
Kilometergegevens: 153.000 km
Aantal deuren: 5 deurs (hatchback)
Uitvoering: Benzine, handgeschakeld
Gewicht: 1105 kg

- Centrale deurvergrendeling
- Radio - Cassetterecorder
- Elektrische ramen voor
- Stuurbekrachtiging
- Stuur in hoogte verstelbaar
- Airbags
- Ingebouwde startonderbreker
- Deelbare achterbank
- Metallic lak
- Mistlampen

En nog een paar foto's:




Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Stom, stommer, stomst

Vandaag even snel tanken en dan naar huis. Als ik wil betalen, merk ik dat ik de deur in een automatisme op slot hebt gedaan. Ik grijp in mijn zak naar de sleutel, maar dan zie ik het .... de sleutel zit nog in het contact... en de beide deuren zitten op slot! Oeh wat stom!

Toevallig staat er nog een Kevertje bij het tankstation en de vrolijke eigenaresse wil me wel even helpen. Vaak gaan deuren met dezelfde sleutel wel open, zegt ze. Maar het lukt niet. "Hij is zo mooi gerestaureerd, zeker nieuwe sloten?" vraagt ze. Ik knik: "Ja, dat zou wel eens kunnen." Dan rijdt er een politieauto het station binnen. De agenten willen wel even helpen. Maar ze krijgen het raampje niet naar beneden en hebben geen ijzerdraad bij zich. "Er zit niets anders op dan de Wegenwacht te bellen" zucht de agent.

Lukt het de Wegenwacht wel?
"De monteur zal wel eerst even uw identiteitsbewijs en autopapieren willen zien", zegt de vriendelijke man aan de telefoon. "Hij komt binnen anderhalf uur langs." Phhhh, dat neemt een tijd. Maar na 10 minuten komt er al een gele auto het terrein op rijden. Meestal maakt deze meneer auto's in een paar minuten open. Dus begint hij met een professioneel uitziende platte metalen haak, maar zo makkelijk gaat dat niet. Hij pakt een ander ijzertje, en nog een en nog een, een plastic draadje en nog een haak. Maar het lukt niet. "Tja, dat heb je met gerestaureerde auto's, dat is altijd zo netjes afgewerkt". Hij probeert een soort opblaasbaar kussentje tussen de deur te wrikken. "Zeker ook nieuwe rubbers?" Ik knik. Maar dan lukt het om met een draadje het knopje van deur omhoog te flippen en de auto is open. Oeff! "Zou ik bijna verslagen worden door een auto uit 1970, dat is mijn eer te na" glundert de man van de Wegenwacht.

En zo kan ik naar huis. Drie kwartier later. Stom hè?

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)