SAIL 2015: een mooi avontuur

Wat waren het mooie dagen, met SAIL in de stad! Ik kan er veel over schrijven, maar de foto's vertellen meer verhalen. Het begon met een fantastische Sail-in op woensdag, gevolgd door wat een klein wandelingetje langs de IJhaven had moeten worden, met als afsluiting het Roeierssaluut op zondagochtend!

De Stad Amsterdam opent de parade bij IJmuiden

Eye opener

Wat zie je eigenlijk op een foto? Hoe kijk je naar een foto? Waarom is deze foto gemaakt? Wat zie je eigenlijk niet? Of wat zou je niet mogen zien? Kan dat, wat je niet mag zien, wellicht je mening veranderen?

Samen met Joris Luyendijk besprak Hans Aarsman afgelopen zondag in Paradiso nieuwsfoto’s uit de voorbije week. Eye Openers heette het. Het zaaltje was bomvol en op een scherm kwamen foto’s voorbij die Aarsman uit de stromen foto’s van de nieuwsbureaus zoals AF of Reuters haalt. Foto’s die hem om één of andere manier boeien.

Zo toonde hij ons een indrukwekkende foto van een man die zijn kind (zoon?) vast houdt in zijn verwoeste huis in Kirgizië. Samen rouwen ze om de vernietiging van waar ze ooit woonden. De foto is van grote hoogte genomen, met een telelens, vermoedelijk uit een helikopter. “Waarom denk je dat?”, vraagt Luyendijk. Aarsman: “Ik voel dat aan deze foto.” Vermoedelijk door het vertekend perspectief van de muren. Het is de blik van iemand die duizenden foto’s per week langs ziet komen en beoordeelt. Wat hem raakt is de intimiteit van het moment van vader en kind.

Als je zoveel foto’s van gruwelijkheden in de wereld ziet, ga je ook op zoek naar humor. Een vrouw staat in een vluchtelingenkamp, naast haar een bed zonder matras en geen dak erboven. Maar wacht, wat zien we daar onder het bed, in de schaduw van de foto? Aarsman vergroot de foto voor ons uit en er blijkt een man onder het bed te zitten. Hij lijkt te grijpen naar iets. Of duikt hij weg omdat hij niet op de foto wil?

Of de bijzondere foto van een vrouw die Kirgizië ontvlucht met een baby. Zij stapt van de ene muur op de andere en een man helpt haar door haar baby over te nemen. “Waarom vlucht deze dame met stilettohakken en enorme puntschoenen?”, vraagt Aarsman zich af. Hij vergroot de foto en haar gezicht is perfect opgemaakt. Maar de omgeving, het niemandsland tussen de grens van Kirgizië en Oezbekistan is niet de plek waar je op stiletto’s en met de perfecte make-up zou rondlopen.

Luyendijk concludeert dat de man die de baby aanpakt onmogelijk de vader van het kind kan zijn. “Dat doet een vader anders.” “Inderdaad” voegt Aarsman toe, “aan zijn kleding te zien is hij van een andere klasse, veel goedkoper gekleed”. Iemand uit het publiek suggereert dat het een chauffeur is, gevraagd om haar naar familie te brengen, nu het door de onrust te gevaarlijk voor haar en het kind wordt. Iedereen kijkt gefascineerd naar haar ene voet die overstapt naar de volgende muur. Valt ze er niet tussen, haalt ze het wel?

Deze foto staat vandaag in de Volkskrant in de rubriek de Aarsman Collectie, pagina 52/53.
Klik op de foto voor een vergroting.

Met humor, enig cynisme en vooral met een scherp oog analyseerden Luyendijk en Aarsman een stapel foto’s. Na de zomer gaan ze door. Ondertussen kun je ook Aarsmans’ observaties volgen op Twitter of via zijn columns onder de naam Koekerd op Photoq.


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Klein, maar fijn

1959. Verenigde Staten. De economie bloeide als nooit te voren. Groot, groter, grootst, was het credo. En de Amerikanen hielden van hun auto’s, mooie grote blinkende auto’s uit Detroit. Cadillacs, Buicks, Fords, Pontiacs, alle auto hadden vleugels, veel chroom, slurpten benzine en waren vooral heel groot.

Je kunt dat mooi zien aan de reclames van die tijd. Zo groot mogelijk de auto in beeld en vooral de associatie met luxe, snelheid en mooie mensen. En de meeste advertenties waren getekend en natuurlijk in kleur. Bekijk deze maar eens:




Toen kwam de Kever naar The States. Pim Milo noemde deze advertentie uit 1959 de “moeder aller foto-advertenties”. Het gooit alles omver waar auto’s in Amerika voor staan: vooruitgang, snelheid, belang.
Think small.
Dat is alles. Een klein fotootje in de uiterste hoek. De hele advertentie in zakelijk zwart/wit.


Deze advertentie komt uit de koker van Bill Bernbach, van het beroemde reclamebureau DDB. Hij zei: “Let us prove to the world that good taste, good art, and good writing can be good selling.” En kijk ook eens naar deze geweldige tekst eronder, wat een copywriting:

Our little car isn’t so much of a novelty any more.
A couple of dozen college kids don’t try to squeeze inside it.
The guy at the gas station doesn’t ask where the gas goes.
Nobody even stares at our shape.
In fact, some people who drive our little flivver don’t even think 32 miles to the gallon is going only great guns.
Or using five pints of oil instead of five quarts.
Or never needing anti-freeze.
Or rocking up 40.000 miles on a set of tires.
That’s because once you get used to some of our economies, you don’t even think about them any more.
Exept when you squeeze into a small parking spot. Or renew your small insurance. Or pay a small repair bill. Or trade in your old VW for a new one.
Think it over.

Deze tekst kan zo in een krant van vandaag geplaatst worden, bij een moderne hybride auto. Maar dit was 50 jaar geleden. Dus. The bug rules!
Na deze advertentie volgden er nog velen, waaronder ook de bekende “lemon”, wat zoveel betekent als 'misbaksel'. In de tekst kom je er achter dat de afgebeelde Kever niet is verscheept. Er ontbrak ergens een stripje. Dat had je zelf vast nooit opgemerkt, maar één van de meer dan 3000 controleurs deed dat wel. Een ‘lemon’ dus. Voor zoiets is lef voor nodig.

Er zijn nog meer veel meer advertenties uit deze serie. Bekijk ze op deze site over VW advertenties.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

De kracht van het beeld

Gisteravond luisterde ik naar Anneke van Veen, conservator fotografie van het Gemeentearchief Amsterdam over stadsfotografie. De NRC Academie heeft een lezingenreeks georganiseerd over de ‘De kracht van het beeld – Nederlandse fotografie’, waarin door middel van een aantal thema’s de Nederlandse fotografie wordt belicht.

In Pakhuis de Zwijger kwam een grote groep samen om deze keer iets meer te leren over stadsfotografie. Vorige week leerden we al dat de eerste fotografiecollecties in Nederland werden aangelegd door stads- en gemeentearchieven. Het ging er in eerste instantie niet om het kunstzinnige, maar om wat er op de foto’s stond: de gebouwen en de mensen. Pas in de jaren 50 ontstonden de eerste collecties kunstfotografie.

Concurrentie voor tekenaars?
De eerste foto’s zijn vaak statische foto’s, want de sluitertijden waren erg lang. Dat betekende al gauw bewegingsonscherpte en overbelichte luchten. Bovendien konden fotografen het beeld niet manipuleren, of 'opleuken', zoals tekenaars dat konden. Zij maakten tekeningen van aangeveegde straten met zorgvuldig geplaatste bomen en mensen en een mooie lucht met wolken. De fotograaf liet zien hoe het werkelijk was, met de rotzooi en rommelige gebouwtjes. Niet iedereen was onverdeeld enthousiast over fotografie in die tijd.

Eerste stadsfotografen
Anneke van Veen liet ons de sterke ontwikkeling van de stadsfotografie zien, van statische gebouwen, naar beeld met een “menselijke maat”. Jacob Olie maakte foto’s van de stad en haar gebouwen, maar zorgde ook voor mensen in de straat. Breitner, de schilder die pas na zijn dood een geweldige fotograaf bleek, koos vaak voor mensen en het straatleven. Ook kiekte hij de minder mooie plekjes van de stad, zoals de achterkant van huizen aan de gracht of een bouwput. Bernard Eilers was een van de eerste fotografen die kunstfoto’s maakte, met de stad als onderwerp.

Recentere jaren
In de jaren na de oorlog werd de stad en de wederopbouw vooral met foto’s gedocumenteerd. Pas in de jaren ‘70/‘80 kwam er hernieuwde interesse voor stadsfotografie, geïnspireerd door grote infrastructurele veranderingen, zoals infrastuctuur of moderne kantoren. Mensen en hoe zij zich verhouden tot de stad wordt dan ook een belangrijk onderwerp.

Beeldbank van het Gemeentearchief
De foto’s bij dit blog heb ik, ter illustratie van dit verhaal, gevonden in de Beeldbank van het Amsterdamse Gemeentearchief. Surf er eens rond, je vindt er een enorme hoeveelheid oude en moderne foto’s. http://beeldbank.amsterdam.nl

Een paar voorbeelden:

Jacob Olie – Bloemstraat


Breitner – Achtergracht


Breitner – Prinsengracht


Bernard Eilers – Oude Schans


Hans Aarsman – Sloterdijk


Gert Jan Kocken - Omval


Janus van der Eijnden - Zuidas


Anna Marie Trovato – Op het Museumplein


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Mooie foto's uit het nieuws

Deze week heb ik mij eens laten inspireren door Twitter. Dat is een vreemd medium en als ik er iets van begrijp, ga ik het jullie proberen uit te leggen. Maar met regelmaat vind ik daar links naar bijzondere sites. Deze wil ik jullie graag laten zien. Het is een site van de Amerikaanse krant de Boston Globe. Met de economische crisis komen er veel arbeidsgerelateerde foto's langs de fotoredactie. Een prachtige selectie van productiewerk van over de hele wereld is gevat in deze serie. Hier een van de foto's:

Een arbeider loopt over nieuw gemaakte pijpen in een fabriek in China. Foto is gemaakt door: REUTERS/Stringer

Bekijk de hele fascinerende serie.

Deze tip kwam van Francisco van Jole, op Twitter beter bekend als @2525. Bedankt Francisco!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Gruwelen in een Feel Good Movie

Heb maar meteen mijn voornemen om vaker naar de film te gaan uitgevoerd. Zondagavond naar Slumdog Millionaire. De film die met de komende Oscar een potentiële winnaar is.

Het gaat over een jongen die als kandidaat bij de Indiase versie van 'Who wants to be a Millionaire' zit (in NL Lotto Weekend Millionairs met Robert ten Brink). Als hij bijna de aan de laatste vraag toe is, wordt hij opgepakt door de politie omdat ze niet kunnen geloven dat zo'n jongen alle vragen goed kan hebben. In flashbacks komt zijn jeugd voorbij en begrijp je als kijker dat hij de antwoorden op juist deze vragen wel weet.

Feel good? Nou...
Ik had gerekend op een echte 'feel good movie', zo'n heerlijke tearjerker, in Bollywood stijl, waarbij de hoofdpersonen iedere 10 minuten in dansen en zingen uitbarsten. Maar niets is minder waar. Zonder de verhaallijn te verraden, kan ik wel zeggen dat dit jongetje geen makkelijk leven heeft gehad. Opgroeien in de sloppenwijken van Bombay, onderaan de sociale ladder, het moeten rooien zonder ouders, met overal gevaar op de loer. Het laat de achterkant van India zien, waar je geen kansen hebt als je niet in de juiste kaste en met de juiste hoeveelheid geld bent geboren. Waar een mensenleven niet zoveel waard is, en waar mensen als koopwaar worden beschouwd.

Toch komt het aan het eind van de film op onwaarschijnlijke wijze toch goed. En gelukkig, ze barsten toch nog even in een Bollywood dansje uit! Al met al, een erg mooie, ontroerende, bijzondere film die je ondanks alle gruwelijke beelden toch met een feestelijk gevoel naar huis laat gaan. Een aanrader.

Herkenbaar Mumbai
Het was heel leuk om weer beelden van Bombay te zien, waar ik zelf met een aantal vriendinnen ben geweest. Het station, de sloppen waar je overheen vliegt, de bedelende kinderen, de herkenbare taxi's, de drukte op straat. Hieronder nog wat van mijn eigen foto's. Met de klok mee: Taxi en bus in Bombay, kindje in de bus, Tijdens een shoot voor een Bollywood-film, de wasbuurt met sloppen.




Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Nieuwe foto in de header van dit blog

Misschien is het je opgevallen; ik heb een nieuwe foto in de header geplaatst. Gewoon, vond ik leuk, weer eens wat anders.

De foto die ik nu heb geplaatst is een detail van de tempel Bantay Srei bij Angkor Wat in Cambodja. Deze tempel ligt zo'n 30 km voorbij Angkor, maar is een van de mooiste. De roze tempel of de tempel van de maagden wordt hij ook wel genoemd. Geen stukje van het zandsteen waaruit deze tempel is opgebouwd is niet bewerkt. Boven een deur staat deze plaat. Het verhaal dat hier verteld wordt gaat over de god Agni die de zevenhoofdige slang Naga wil doden en hiervoor het bos in brand steekt. Alle dieren slaan op de vlucnt. Maar dan komt de god Indra regen brengen...


De vorige foto is genomen op een markt in Bombay een dag na Diwali. Diwali is het feest voor de god Laksmi voor Hindoestanen. Mensen maken voor hun deur van kleurstoffen prachtige plaatjes. Deze kleurstoffen waren uitgebreid op de markt verkrijgbaar en geven de foto een bijzonder effect.


Wil je meer foto's zien van mijn reizen? Kijk dan eens op Columbus Reisreporter

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Jammer he, het is weer voorbij!

Helaas, helaas, de vorst is weer verdwenen. Het ijs smelt sneller weg dan het aanvroor. De dagen zijn weer vochtig en donker. Maar wat was het mooi he?

Heerlijk, die knisperende dagen, met het heldere blauwe licht. Ja het was koud en droog, maar wat was de rijp op de bomen mooi. En dan komt de schaatskoorts het land in. Op kantoor gingen de verhalen ineens over waar je goed kon schaatsen, welke schaatsen het lekkerste zitten, mensen namen 'ijsvrij'.

Ik heb ook genoten van het ijs op de Kaag. Prachtig was het daar. Zwaar was het wel, na 20 jaar weer op de schaatsen...
(klik op de foto's voor een groter beeld)







Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Istanbul, stad van onbegrensde mogelijkheden

Zoals ik al eerder schreef op dit blog heb ik een heerlijk weekend in Istanbul gehad. Met mijn vriendinnetje Karlijn heb ik genoten van het weer, de stad en het eten. Ga je ook? Lees even door, dan geef ik je de beste tips voor dagtochtjes, lekker eten en goed shoppen. Met dank aan Annelotte, de collega van Karlijn die ons 4 A4tjes met insiders tips gaf, en Titia, die er een paar weken eerder was.

Alles voor de culturele toerist
Deze categorie kan zich echt uitleven. Want de stad die ook bekend is onder de naam Constantinopel en later Byzantium heeft een geschiedenis van eeuwen her. In de historische oude binnenstad liggen bezienswaardigheden van wereldformaat. Wat dacht je van de Aya Sophia: eerst kerk, later moskee, nu museum. Wat een prachtig gewelf. Vergeet vooral niet naar de eerste etage te gaan waar je een prachtig uitzicht door de ramen hebt Daar merk je hoe groot dit gebouw eigenlijk is. Of de Blauwe Moskee, nog steeds als godshuis in gebruik, met prachtige tegeltjes. Tegenover deze twee toppers ligt, verscholen onder de oppervlakte de Basilica Cisterne, een ondergronds waterreservoir met de uitstraling van een kerk en prachtig verlicht (het decor van James Bond's From Russia with Love!). En niet te vergeten het Topkapi paleis, met enorme diamant en mooie uitzichten over de Bosporus. Dan door naar de Grand Bazaar en de Spice Bazaar, maar daarover meer in de "shopping sectie".

Genieten van de stad Om stad beter te leren kennen, zijn we gewoon rond gaan lopen. Sowieso moet je dan dus lopen over de Galatabrug. Hier staan altijd, dus ook om 12 uur 's nachts (!), mensen te vissen. En als denkt dat ze wat vangen......ja drie piepkleine visjes....ahum. Als je van de oude stad via de Galatabrug naar de overkant loopt, heb je prachtig zicht op de Galatatoren. Aan deze kant is het minder toeristisch, maar wel veel restaurantjes en winkels. Je kan je natuurlijk omhoog lopen (vindt Karlijn heerlijk;-) maar ook Europa's eerste metrolijn nemen, Tünel. Het is een ondergronds kabelspoorlijntje dat je naar het begin van Istanbul's beste winkelstraat brengt, Istiklal Cadessi. En ook die hoef je niet uit te lopen. Vanaf daar kun je een schattig historisch trammetje nemen naar het Taksimplein. Vanaf daar loop je makkelijk de wijk Cihangir in. Het doet aan als een rustige, maar hippe wijk. Een paar winkeltjes, goede restaurants, kinderen spelen op straat en je vermoedt dat de hoogste appartementen een prachtig uitzicht hebben. Totdat je zelf aan de rand komt en je over de oude stad heen kijkt. Dan weet je het zeker, hier is het goed leven! En als je naar beneden loopt, kun je kiezen: een waterpijpje met jonge hippe Istanbulli's in het Tophane park of een bezoek aan het Istanbul Modern.

Eindeloze zonsondergangen
Het water van de Bosporus domineert de stad. Het levert prachtige vergezichten op, vooral met zonsondergang. Natuurlijk kun je een Bosporustourtje per boot doen. Het kost een paar centen en zie je in 1,5 uur de stad vanaf het water. Als je dit aan het einde van de dag doet, kom je met avondlicht weer terug bij de Galatabrug. Maar je kunt natuurlijk ook genieten van het uitzicht op andere plekken, zoals in het Topkapi paleis en vanaf de straten van Cihangir, maar ook vanaf de Aziatische kant. Neem eens de ferry, bijvoorbeeld naar Üsküdar. Loop dan in zuidelijke richting tot Kiz Kulesi. Hier vindt je langs de boulevard kleedjes en kussentjes en kun je turkse thee en nootjes eten. Helaas geen biertje, maar een prachtige zonsondergang gegarandeerd. Geen toeristen! En ja, dan heb ik het nog niet gehad over al die prachtige dakterrassen van verschillende restaurants (zie Eten-sectie).

Een hele dag Bosporus
Langs de Bosporus lijkt het leven een beetje op de Riviera. Wij hebben een dag genoten van de zon door langs de boulevard te lopen van dorpje naar dorpje. Prachtig wonen: oude houten zomerhuizen, luxe appartementen. Mooie boten die afgemeerd liggen aan de kade. Er zijn verschillende baaien, de mooiste vond ik die van Istinye, voorbij de tweede Bosporusbrug. Vlakbij ligt ook het Sabanci museum. In een prachtige villa vind je naast een collectie kalligrafie ook een moderne vleugel. Soms zijn hier grote tentoonstellingen, wij zagen bijvoorbeeld werk van Salvador Dali. Er is ook een restaurant met prachtig uitzicht en "brute" gerechten. Goed voor een lunch bijvoorbeeld. Bebek ademt de sjieke sfeer uit van Cannes of Nice. Er zijn de duurste boetiekjes en veel terrassen. Je schijnt er heerlijk vis te kunnen eten. Maar een drankje is ook al geweldig. Als je dan verder loopt naar Arnavutkoy, zie je een eiland in de Bosporus liggen. Een bootje brengt je er naar toe. Van 1 mei tot half september kun je hier geweldig genieten van het zwembad! Ja, dat lees je goed, een prachtig zwembad, waar grote tankers voorbij varen! Helaas waren wij net iets te laat, maar hiervoor ga ik nog een keer terug! Inclusief groot restaurant met erg aardige mensen. Overigens is dit van de voetbalclub Galatasaray, dus neem het woord Fenerbahçe niet in de mond.

Ervaar de hamam
Je houdt ervan of niet, maar een bezoekje aan een traditionele historische hamam is toch wel een belevenis. Ik ben naar de Cağaloğlu Hamam geweest, met een prachtig interieur. Het kost een kleine 45 minuten om helemaal rozig, ontspannen en vooral schoon het badhuis weer uit te komen. In een grote ruimte, die ook wel koude ruimte wordt genoemd, maar toch best warm is, kan je je overgieten met water. De warmte komt van onderaf dus het marmer op de vloer en middenin op een verhoging is heerlijk warm. Er is ook de hete kamer, een klein en heet hokje. Na een tijdje, als je poriën goed open staan, komt een turks wasvrouwtje je schrobben zoals je nog nooit hebt meegemaakt. Schoon ben je dus zeker. Ze gebuikt heerlijke zeep en later volgt de massage. Af en toe krijg je een instructie om je af te spoelen. En na afloop een kopje thee en je babbelt nog even na in de grote ruimte waar je je in hokjes kunt omkleden. Om niet te missen!

Wat adressen

Ons hotel:
Pera Rose Hotel, vlak bij Taksim Tünel. Geweldige locatie, aardige mensen, goede kamers.
Zie ook mijn review op Tripadvisor.

Restaurants:
5Kat (oftewel de 5e etage).
Prachtig dakterras, gekke barokke inrichting, fantastisch uitzicht.
360
Rondom uitzicht over de stad, prachtig terras, lekker eten, wel wat toeristisch, maar prima tent
Hamdi
Is wat toeristisch, even een tafeltje boeken op de 4e etage aan het randje. Dan eet je de lekkerste kebab van de stad met uitzicht op Galata en de Bosporus. Een toppertje!
Nevizade Sokak
Een straatje achter Istiklal Cadessi met allemaal restaurantjes. Je eet er verschillende mezze die je kunt kiezen van een bord. Heerlijk. Zoek er een uit waar ook locals zitten, een uitstekende avond gegarandeerd.

Shoppen
Je kunt echt alles krijgen in de Grand Bazaar, van leren tassen via T-shirtjes via lampen naar aardewerk. In de Spice Bazaar (of Egyptische Bazaar) kun je dat ook en zie je nog een aantal kruidenwinkels met de geurigste spullen. Istiklal Cadessi is een lange winkelstraat met grote winkels en veel plekken om te lunchen en koffie te drinken. Een soort Kalverstraat, met een snufje PC.

Oh ja, ik heb ook nog wat foto's gemaakt....

Veel inspiratie

Foto's maken is ontzettend leuk. Vooral op reis. Ik blijf me iedere keer weer verwonderen over de mensen, de geluiden, de geuren en over alles wat ik zie. Dat maakt reizen zo leuk. Nu ga ik met een vriendinnetje naar Istanbul over een aantal weken. Met de camera natuurlijk. Om alvast in de stemming te komen kijk ik dan op mijn favoriete site voor reisfotografen: www.columbusmagazine.nl. 

Hier laten hele goede, soms bijna professionele, reizigers hun foto's zien. Je kunt sorteren per land, streek of zelfs per reisfotograaf. En mensen geven ook leuke tips. Hoewel de gebruiksvriendelijkheid van de site nog wat verbeterd kan worden, is het echt een hele inspiratie.

Kijk maar eens bij mijn foto's en surf lekker door die van anderen.

Hierboven nog een mooie foto van Istanbul, hij is van Marcel Gunster (bekijk hier zijn foto's)