Heden overleden: de Lancia

Berichtte ik een paar dagen geleden nog dat ik mijn Lancia ging verkopen… nou, niet meer, helaas. Van wat gisterochtend nog een fantastische auto was, is niet veel meer over.

Helemaal gepoets en glimmend kwam ’t autootje uit Alkmaar gereden. Samantha had echt fantastisch werk verricht, de Lancia glom als nooit te voren en de bumpers waren prachtig zwart. De volgende ochtend reed ik naar kantoor en werd meteen weer verliefd. Want hoe geweldig de Kever ook is, de Lancia voelde als een limo, met zachte stoelen, een stevig stuur, een geweldige pook en harder kunnen rijden dan 100 km/u.

Enthousiast vertelde ik een collega hoe gaaf mijn auto was. Hij, een potentieel geïnteresseerde koper, zou ermee gaan rijden voor een paar dagen en dan beslissen of hij hem wilde kopen. Dus reed hij ’s avonds met de Lancia weg en nog geen tien minuten later ging mijn telefoon over…

“ Ik sta langs de A4 en de temperatuur meter staat op de hoogste stand, wat nu?” Ik kon wel door de grond zakken. Het zou toch niet waar zijn? Dus sprong ik in een taxi en liet me af zetten op de vluchtstrook. De ANWB verscheen binnen een paar minuten en de Lancia werd versleept naar het volgende tankstation. De monteur constateerde daar dat het koelwater wel erg laag stond. En toen hij de motor verder nakeek, bleek de koppakking kapot te zijn. De kosten van een dergelijke reparatie zijn net zoveel als de hele auto zelf.

Ik was verdrietig en blij tegelijkertijd. Verdrietig omdat ik direct de auto naar de sloop heb doorgestuurd. En dat doet me toch wat, want het was mijn eerste auto en hij heeft mij altijd gebracht waar ik heen wilde. En blij, dat ik de auto niet had verkocht en dit boven was gekomen een week na de verkoop. Dat was pas echt dramatisch geweest. Exit Lancia. Kijk nog even naar het fotootje. Hij glom zo mooi, woensdagochtend…



Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Leuke auto te koop! Wie wil?

Update: zie mijn volgende blog: De Lancia is niet meer te koop!

Mijn dierbare Lancia moet nodig een nieuwe baas. Het is mijn eerste auto en ik heb er altijd fijn in gereden, maar sinds de komst van de Kever moest de Lancia wijken. Een vriendinnetje heeft er het afgelopen jaar in gereden, maar het is echt tijd om deze auto te verkopen. Wie wil hem hebben? Over de prijs is te onderhandelen, doe een bod! Meer dan 1000 euro hoeft deze auto niet te kosten.

Ben je geïnteresseerd of ken je iemand die een auto nodig heeft? Mail naar lanciatekoop@gmail.com of twitter me!

Dit is de tekst van de advertentie:

Deze Lancia Delta is in uitstekende staat, met een APK tot 15 januari 2010! Hij is betrouwbaar, stevig en snel. En met 4 deuren, centrale vergrendeling en een grote achterbak is het een fijne auto. Hij rijdt ongeveer 1 op 13. Deze auto is altijd in onderhoud geweest bij een Lancia dealer. De lak is in goede staat, er is nooit schade geweest aan de auto. Ook aan de binnenkant ziet de auto er piekfijn uit. De bekleding is heel netjes.

De gegevens:

Bouwjaar: aug. 1996
Kilometergegevens: 153.000 km
Aantal deuren: 5 deurs (hatchback)
Uitvoering: Benzine, handgeschakeld
Gewicht: 1105 kg

- Centrale deurvergrendeling
- Radio - Cassetterecorder
- Elektrische ramen voor
- Stuurbekrachtiging
- Stuur in hoogte verstelbaar
- Airbags
- Ingebouwde startonderbreker
- Deelbare achterbank
- Metallic lak
- Mistlampen

En nog een paar foto's:




Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Fietstochtje

Vandaag een heerlijke fietstocht gemaakt (deze route ongeveer, +/- 50 km) met vriendinnetje Karlijn. We vertrokken vanochtend via de Prinsegracht en de Weespertrekvaart richting Zuidoost. Ik wilde graag een keer naar het monument voor de Bijlmerramp, bij "de boom die alles zag". Aan het einde van het fietspad langs de Weespertrekvaart rij je zo, onder de A10 via Diemen, Zuidoost in. En dat viel in eerste instantie niet tegen: hele wijken worden gesaneerd en hoogbouw vervangen door laagbouw, rijtjeshuizen met voor- en achtertuintjes en veel groen. Er staan nog wel een aantal schakelflats die zo kenmerkend zijn, rondom het monument. Het monument is heel verzorgd in een parkje, uitleg met wat er gebeurde, namen van de 50 slachtoffers, mozaïek op de vloer, bloemen rond de boom.


Richting Gaasperplas
De grote schakelflats zien er niet aantrekkelijk uit, wel vind ik het groen tussen de flats mooi en verzorgd. Als we verder fietsen zien we ook de mindere kant van de Bijlmer. Bij metrostation Kraaiennest ligt er veel vuil op straat, dat moedigt mensen ook niet aan om het zelf schoon te houden. We krijgen het advies om het fietspad achter een flat te volgen richting de Gaasperplas, maar dit is niet een plek om alleen of in het donker te fietsen. In het eerste hoekje staan een aantal heren een snuifje te nemen. Bij het volgende bosje staat een gele Cantalux met iemand erin die helemaal "out" is... En vlak voordat we afslaan, staan twee heren met wel 5 kinderfietsjes. Als ik langsfiets, hoor ik ze met een ijzerzaagje bezig. Ahum... Wat me nog het meest schokt, is dat aan de andere kant van het pad een nieuw wijkje wordt gebouwd. De huizen moeten nog worden opgeleverd, maar of het daar nu prettig wonen wordt?

Het platteland van Amsterdam
Onze route gaat langs de camping in het Gaasperpark en richting Driemond. Van daar volgen we de dijk langs het Amsterdam-Rijnkanaal tot aan Nigtevecht en slaan af richting Abcoude. Wat is Nederland toch mooi met dit zonnetje. Langs het riviertje de Gein is het prachtig. Kerktorens aan de horizon, molens, waterlelies in het water, koeien in de wei. En dit is gewoon even buiten de stad!


Na een terrasje in Abcoude zijn we via de Amstel langs Oudekerk terug naar de stad gefietst. Echt een leuk tochtje, van stad, naar buitenwijken en via het platteland weer terug. Bedankt, Kar!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

7 meiden, 1 boot

Over een maand is het zover, dan gaan 7 meiden op 1 boot een week in Kroatië varen. Ja, ik ga mee... Spannend vind ik, want ik hou ervan om soms even alleen te zijn, niet hoeven te praten, niet hoeven te voldoen aan groeps(voor)oordelen en groepsdruk. Ben ik zelf niet zo goed in. Maar het moet er prachtig zijn, Kroatie, de kust voor Zadar. En we gaan genieten van zon, zee, wind in je haar, dolfijnen in de zee.

Omdat niet iedereen elkaar kent, even een kennismakingstochtje gemaakt op een bootje door de amsterdamse grachten. Dus maakte ik een klein filmpje met mijn nieuwe iPhone. Ik moet nog een beetje oefenen, dat merk je wel.



Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Maxime's Tweetup

Maxime Verhagen (@MaximeVerhagen) is als één van de eerste politici gaan twitteren. Met veel humor en in maximaal 140 karakters twittert hij over zijn werk, het beleid van het ministerie en de politiek. Als je hem volgt, leer je dat een minister van Buitenlandse zaken lange werkdagen maakt, iedere dag een tas met documenten mee krijgt om door te lezen, van hot naar her reist voor overleg, conferenties etc. Maar ook dat hij ook van veel gezelligheid en een glaasje na afloop houdt en dat hij volkomen stil is als hij met zijn familie op vakantie gaat. Hij twittert meestal zelf, alleen de wat meer "officiële" tweets (met linkjes erin naar persberichten of debatdocument) worden door mensen in zijn team gedaan. Maxime's sterrenstatus op Twitter was al groot toen ik hem ging volgen. Maar de enorme media hype rondom Twitter en opmerkelijke acties van Maxime, zoals toen hij een foto uit de Trèveszaal van de ministerraad twitterde, en de opmerkingen van Balkenende hierover, hebben geleid tot nog meer volgers. Bij de 10.000e volger nodigde Maxime via Twitter zijn volgers uit voor een Tweetup (een bijeenkomst van Twitteraars). Er was plaats voor 100 tweeps (zo heten de mensen op Twitter) en binnen no time waren er 500 aanmeldingen.

Ook ik had me aangemeld en tot mijn eigen verbazing werd ik uitgenodigd voor de bijeenkomst op het Ministerie afgelopen vrijdag. Met nog 99 andere tweeps konden we met Maxime het glas heffen. Het werd een leuke middag. De tweeps die niet waren uitgenodigd hadden een ‘eigen’ tweetup georganiseerd in Café De Eeuwige Jachtvelden op het Plein in Den Haag en via streaming video was er een verbinding tot stand gebracht. In de zaal waar de tweetup plaatsvond, was een groot scherm waarop de beelden van de verbinding getoond werden, maar ook alle berichten die op dat moment getwitterd werden met het woord #VerhagenTweetup erin. Dus werd er om ons heen druk getwitterd, “Is @puur al in the house?” en “Waar blijft Verhagen?”. Want die bleef de grote afwezige.

Totdat Maxime zelf twitterde: “Hef maar vast het glas, ik kom er aan”. Hij zat in de Ministerraad en die liep uit. Dus liep Maxime uit de Ministerraad en spoedde zich naar zijn eigen feestje. Daar kon het officiële gedeelte beginnen, met een speech van Maxime over zijn twitterervaringen in het afgelopen jaar. (Lees zijn volledige speech op de website van MinBuZa). Daarna een mooie speech van @Slijterijmeisje. Petra de Boevere is een geboren en getogen Zeeuwse met een slijterij in Breskens. Zij gebruikt al een aantal jaren Social Media en het internet om een grote groep klanten door het hele land van wijn en whiskey te voorzien. Ze gebruikt haar blog, ik hoor haar regelmatig in de nacht op Radio 1 als beller, en ze twittert. Ze is gemeenteraadslid voor de VVD en reageert regelmatig op tweets van Maxime, die dan weer op haar reageert. Zij hield een hele leuke speech over de pogingen van Maxime om politiek dichter bij de burger te brengen. (Lees de volledige speech van @Slijterijmeisje op haar weblog).

Maar het leukste van alles was eigenlijk om IRL (in real life ;-) allerlei tweeps tegen te komen die ik volg (@puur, @Slijterijmeisje) en niet volg(de) (@nawid, @StukjeS, @KaatMossel, @Tekstkok). Hele verschillende mensen die ik normaal nooit zou zijn tegengekomen, maar door iets virtueels zoals Twitter ineens op mijn pad komen. Dat is de echte verrijking van Social Media, denk ik.

Maxime en alle andere tweeps, bedankt voor de gezellige middag!

Bekijk de video van de Tweetup>

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Poppenspel

Vrijdagavond in het Muziekgebouw aan 't IJ. De zaal is afgeladen vol. Bij de ingang van de zaal krijgen we een toneelkijkertje. Wat we gaan zien? Japans poppenspel. Ik kan me er van te voren maar moeilijk een voorstelling van maken.

Bunraku heet deze vorm van theater en het heeft een eeuwenoude traditie. Drie mannen bewegen één pop. De belangrijkste man beweegt het hoofd en een hand. Hij is in het zwart gekleed zodat hij zo min mogelijk opvalt, maar van hem mogen we nog zijn gezicht zien. De andere twee mannen hebben een soort Ku Kux Klan-achtig masker zonder ooggaten over hun hoofd. De tweede man bedient de andere hand en neemt de rekwisieten aan. De derde man staat continu in gebogen houding en maakt voet- en kniebewegingen in de lange gewaden van de pop. Hij stampt daarbij ritmisch op de vloer als de pop 'loopt'.

Naast het toneel zit een verteller die in traditionele, een beetje klagerige, klanken het verhaal vertelt, begeleidt door een paar Japanse banjo's, een instrument met drie snaren. Hier hoor de emoties van wat er zich op het toneel afspeelt. De setting is overduidelijk Japans: de klank van de muziek, de kleding en de gezichten van de poppen, het decor, en zelfs de titels van de verhaaltjes (Kersenbloesems in het avondrood langs de Hidakarivier). Maar de boodschappen van deze kleine meesterstukken zijn universeel: liefde overwint, trouw wordt beloond, ontrouw leidt tot de dood.

Ik werd deze avond betoverd door het beeld. Want hoewel dit een eeuwenoude kunstvorm is en de traditionele verhalen soms nog uit de 17e eeuw stammen is de vormgeving van het geheel simpel en modern te noemen. In een scène staat er een toren op het toneel. Terwijl er sneeuw naar beneden dwarrelt, probeert de pop, een door liefdesverdriet verscheurd meisje, de toren te beklimmen. De poppenspelers zijn onzichtbaar, maar haar bewegingen zijn levensecht. Het meisje glijdt af en toe met haar handen en voeten van de ladder af, maar bereikt met enorme inzet toch de klok in de toren.

Het laatste stuk van de avond was het aandoenlijkst. Het verhaal gaat, hoe kan het ook anders, over echte liefde, opoffering en vergeving. Maar vooral de bewegingen van de poppen zijn indrukwekkend. Emoties zijn uit de lichaamstaal af te lezen. Het schijnt dat de ogen en mond van de poppen ook kunnen bewegen, maar daarvoor zat ik te ver weg. Het verhaal gaat over een vrouw die iedere dag bidt dat haar blinde man weer kan zien. Zij zorgt voor hem en houdt van hem, maar hij kan niet geloven dat zo'n mooie en lieve vrouw bij hem zou willen zijn. Daarom stort hij zich in een ravijn, om haar de kans op een normaal leven te geven, maar de liefde overwint. Ook de vrouw stort zich in het ravijn. Dan verschijnt een godin die onder de indruk is van deze liefde voor elkaar. Zij wekt beiden weer tot leven en geeft ook de man het licht in de ogen terug.

Onvergelijkbaar met welke westerse kunstvorm dan ook is dit poppenspel. Ik vond het een bijzondere ervaring, een hele nieuwe wereld gaat er voor je open!


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Over een girlsparty en de ontdekking uit het wijnrek

Iedere maand komen 8 meiden bij elkaar om gezellig te eten. Iedere keer bij een ander thuis en die verzorgt het driegangen menu. Het is altijd heel gezellig om op zo'n avond even goed bij te kletsen en zeker na een paar wijntjes gaat het volume flink omhoog.

Deze keer was ik de gastvrouw en in het thema van "girlsparty" kon ik de avond makkelijk vullen. De tafels gedekt met vrolijk gebloemde plastic tafelkleden van de Hema, met bijpassende servetjes. Gezellig servies en op ieder bord een klein bloemtje maakte het al tot een feest. Dan het menu, ook zorgvuldig gekozen: verse limburgse asperges met gerookte wilde zalm, Spaghetti alla vongole (venusschelpjes) en toe Madame Pompadour.

Madame Pompadour was een van de beroemdste maitresses van de franse koning Lodewijk de 15e . Waarom het toetje naar haar genoemd is, weet ik niet. Het toetje is zwaar, en dat denk je wel eens: "Après nous le déluge" (na ons de zondvloed), een beroemde uitpraak van haar. Of zou het misschien zijn vanwege haar perzikhuidje...?

In ieder geval, de dames vonden het heerlijk. Het recept komt uit mijn moeders archief, ook zij maakt dit vaker met groot succes. Je hebt nodig (voor 4 tot 6 personen):
- 2 grote blikken perzikken of abrikozen (of allebei), totaal uitlekgewicht ongeveer 800 gr
- 6 eidooiers
- 4 eetlepels basterdsuiker
- 6 tot 8 eetlepels Marsala wijn (let op; géén Madeira!)
- 250 ml slagroom
* en een mooie schaal om het in op te doen!

Snijdt 1 blik van de uitgelekte perzikken in stukken en leg dit in de schaal. Pureer het andere blik perzikken of abrikozen met staafmixer. Doe dit over de vruchten in de schaal. Roer de eidooiers, de suiker en de Marsala wijn door elkaar en verwarm dit "au bain marie". Blijven roeren tot een vla-achtige saus. Als de saus dik genoeg is, doe je deze saus warm (heel belangrijk) over de mousse in schaal. Dek je schaal nu af en laat afkoelen. Vlak voor je het toetje opschept, klop je de slagroom (zonder suiker) en doe je dit over de saus heen. Opscheppen, en natuurlijk diep scheppen, zodat je alle lagen lekker door elkaar krijgt.

Bij dit recept vond ik nog een fijne desertwijn in mijn wijnrek. Een echte ontdekking, mag ik wel zeggen. Van een oude werkgever had ik ooit een Moscato d'asti "Il falchetto" gekregen. Dit is een strogele dessertwijn met een heel fijn bubbeltje (frizante) erin. Fris, zoet, een tinkeling op je tong! Niet vergelijkbaar met de zware zoete dessertwijnen zoals bijvoorbeeld een Sauternes. Lekker!
(Verkrijgbaar bij Henri Bloem)

Wil je reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Een tijdperk ten einde

Het was gezelligheid met een weemoedig randje. Vreugde om alle oud-collega's weer (veel te kort) te spreken, maar een licht verdriet omdat gebeurd is, wat ik meer dan een jaar geleden al zag aankomen. De E-business afdeling van mijn vorige werkgever is opgeheven en gisteren was de "opheffingsborrel".

"Wat zeg je, de e-business-afdeling opgeheven?" Ja, je leest het goed, in deze tijden van crisis, waarin internet voor Operational Excellence kan zorgen, de lijnen met de klanten korter kan maken en de distributieprijzen omlaag kan brengen, een afdeling met e-business specialisten opheffen? Waarom? Er liggen veel reden aan ten grondslag, zoals verschillende reorganisaties, een kannibalistische IT afdeling versus een zwakke Marketing afdeling en een E-business afdeling met een onduidelijke positie. Maar de belangrijkste is nog wel het falende management. Een manager die niet de waarde van e-business specialisten weet te verwoorden aan de rest van de organisatie, omdat hij onvoldoende de materie beheerst. Hij schitterde gisteren dan ook in stralende afwezigheid. Schokkend vond ik dat. Er kon zelfs geen "op afstand aangeboden" bordje bitterballen vanaf. Een echte "Topper" dus.

Er is ook een positieve kant aan dit verhaal. Ruim 8 jaar heb ik bij deze afdeling gewerkt en in die tijd heb ik veel geleerd van mijn collega's, van hun werklust, hun innovativiteit, van hun kennis van zaken en vooral van hun gezelligheid. Samen hebben we hoge bergen beklommen en zijn door diepe dalen gegaan, waarna we altijd een biertje in de Omval dronken. De meeste van deze collega's slaan een nieuwe weg in. Enkele ambitieuze collega's heeft al een plek buiten dit bedrijf gevonden, anderen zijn binnen het bedrijf een nieuwe weg voor zichzelf aan het banen. Het levert mij naast goede herinneringen ook een goed netwerk op.

EBS is dood, leve EBS!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Bye bye Lang Lang

Slecht 26 jaar en nu al behoort hij tot de absolute top: Lang Lang. Vanavond speelde deze concertpianist het tweede pianoconcert van Chopin in het Concertgebouw. De zaal was afgeladen vol, er waren zelfs plekken gecreëerd op het podium. Het was schitterend en hij kreeg een staande ovatie. Maar wat mij opviel was dat hij zo aan het genieten was op het podium. Tussen zijn solo's door luisterde hij naar het orkest en genoot, bewoog mee op de muziek.

Ik heb hem eerder zo enorm zien genieten, in 2006, tijdens het Prinsengrachtconcert. Ik zal nooit vergeten hoe verbaasd en geamuseerd hij keek toen hij 's middags voor de generale repetitie het ponton opliep. Overal bootjes en mensen. En 's avonds zo feeëriek verlicht. Hij speelde daar een quatre-mains met een jong Nederlands talent, Lucas Jussen. Hij genoot van het publiek, van de muziek en van de bijzondere ervaring. Er fijn om van zo'n artiest te mogen genieten! Ik hoop hem nog veel vaker te horen.


Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Help, heb jij groene vingers?

Bloemen en planten, ik vind het prachtig, maar wat is het soms moeilijk om ze levend te houden. Laatst had ik prachtige begonia's per ongeluk twee keer water gegeven. Helaas, ze zijn verzopen en ik heb ze weg moeten gooien. Nu ben ik aan het stoeien met twee boompjes, Viburnum.

Ze staan in mijn hofje en zien er al een tijdje slecht uit. De winter, dacht ik nog. Maar ze hadden moeten bloeien dit voorjaar, en dat is niet gebeurd. Daarom heb ik ze vorige week nog van nieuwe grond en mest voorzien. Toen viel me op dat de blaadjes wel erg raar verkleurd waren. Bovendien zat er een soort witte gloed over. Schimmel? Op internet gezocht en het kan twee kanten op. Of de nieuwe grond is goed, of het is een hele besmettelijke ziekte. 

Daarom gaan ze dit weekend in een vuilniszak met het vuil mee. Snik. Want zieke boompjes, daar heeft niemand wat aan. Of kan iemand mij vertellen wat mijn boompjes hebben en hoe ik ze kan redden?

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)