Van oud naar hip （Shanghai dag 2）

Vandaag op stap door oud Shanghai. Eerst naar de Oude Stad. Dit is de oorspronkelijke stad, die ooit ommuurd was. Waar eens de muren waren, is nu een 4 baansweg. Handig, toch? Eigenlijk is alleen in het stratenplan de oude stad nog te herkennen; er is maar weinig over van de eens zo hectische drukbevolkte stad waar de handel welig tierde. Nog steeds zijn er wijken met nauwe steegjes en de toeristen worden op hun wenken bediend met oud uitziende gebouwen met typische Chinese daken. Maar die zijn niet echt…je kunt het gerust kitch noemen. Chinese kermis of Disneyland, wat je wil, maar met de oude stad heeft het weinig te maken. Wel McDonald en Starbucks, gelukkig maar ;-)

Internetdictatuur en kapitalistische vrijheid

Ik kan helaas op Twitter en Facebook niet jullie tweets en posts te lezen en erop te reageren. In China heerst er een dictatuur en die is ook te merken op internet. Vooral na de opstanden van de Tibetanen en Uyguren in 2009 in aanloop naar de Olympische Spelen heeft de Chinese overheid een flink aantal sites afgesloten, waaronder Facebook en Twitter. Maar ook blogpost-sites, zoals dit blog en Picasa voor foto's en Youtube voor filmpjes.

Liften met het vliegtuig

Een van de voordelen van werken bij een luchtvaartmaatschappij is het kunnen meevliegen 'indien plaats beschikbaar' oftewel IPB. Er gaat een lange lijst aan regels vooraf en helemaal gratis is het niet, maar toch. Het is alsof je gaat liften met het vliegtuig. Je weet niet of je wel meekomt, en je weet helemaal niet of je wel lekker zit, of je iets te eten krijgt, etc. Gisteren wilde ik naar Shanghai IPBen en het was van te voren al duidelijk: het vliegtuig was overvol! Zou ik wel meekomen?

Mien Toentje

Ede Staal bezong het al, het plezier dat je kunt beleven aan je tuintje:

Mor mien toentje, mor mien toentje
Ja dij mis ik naait geern
Der is altied diverdoatsie veur mie
Mien waikschilde bonen de komen zo slecht op
En de sputters vreten d'aalbeerns op

Op mijn kleine dakterrasje in de Jordaan geen sputters en aalbeern, maar wel mijn kleine groene enclave. Met een flink aantal grote plantenbakken heb ik een heerlijk groen plekje voor mezelf. En iedere maand krijg ik weer een nieuwe verrassing. Want alle regen van dit jaar gaf ons misschien niet zo'n zomers gevoel, de planten op mijn dakterras vonden het heerlijk!

De kleine prins in de melkweg

De bewoner van Planeet B612 uit het verhaal van Antoine de Saint-Exupéry is een wereldvreemd mannetje met een geheel eigen blik op de wereld. Gisteren zag ik een kleine Prince met zijn eigen boodschap in onze Melkweg. Beetje wereldvreemd, maar met een eigen funky sound. En deze Prince trakteerde ons op een feestje!

Correspondent in China

Bettine Vriesekoop was 3 jaar correspondent voor de NRC in China. Zij schreef er het boek “Duizend dagen in China” over.

Kleine persoonlijke tic van mij, ik volg graag stukken van bepaalde correspondenten in landen die mij boeien. En ik ga me dan een beetje hechten aan deze mensen, die mij vaak jaren lang op de hoogte houden met hun eigen blik en vaak ook persoonlijke verhalen. Verdrietig was ik dus, toen ik hoorde dat Garry van Pinxteren, jaren trouwe kracht in China, haar post zou verlaten.

Vrijdag de 13e, de trein en ik

Vrijdag de 13e, wie gelooft er nog in deze ongeluksdag? Ik niet. We hebben zelfs met onze jaarclub een leuke traditie op deze dag: dan komen we bij elkaar.

Dus ook dit jaar en we spraken af om een weekeindje Brugge te doen! Dus ik boek een treinticket bij onze fijne NS. Met mijn koffertje en m’n tasje toog ik naar het station. Ruim op tijd, 25 minuten te vroeg, om vervolgens over de speaker te horen dat de internationale trein naar Brussel van 10 uur uitvalt en dat de trein naar Roozendaal net weg is… Jammer, pech gehad, zegt de NSHispeed in een tweet, gewoon de volgende nemen… Die gaat over een over een uur! Geen excuses, niets.

Stoere vrouwen van wereldklasse

Copelia is een beroemd ballet met muziek van Léo Delibes. Hij componeerde ook de muziek voor Silvia. Dit ballet is misschien niet zo bekend, maar het is wel belangrijk in de geschiedenis van het ballet.

In de 19e eeuw was klassiek ballet ontwikkeld vanuit de hofdansen aan het hof van Louis XIVe tot een kunstvorm die verliep volgens vastomlijnde bewegingen. Alles was gericht op vrouwelijke elegantie en beheersing. Aan het einde van de 19e eeuw zorgde Diaghilev, de creatief directeur van het Ballet Russes voor een vernieuwingsslag. Samen met choreograaf Folkine werd de dans losser, minder volgens de strakke richtlijnen.

Assepoester in oorlogstijd

In Carré zijn vaak bijzondere balletvoorstellingen. Ik herinner me dat ik in 2008 het Zwanenmeer gedanst door het beroemde Bolshoi ballet uit Moskou heb gezien. Prachtig en van ongekend hoge kwaliteit.

Dus toen ik door een vriendin werd uitgenodigd voor het ballet Cinderella, dacht ik meteen aan veel tutu’s en spitzen. Lekker klassiek, toch? Maar niets bleek minder waar. De originele muziek van Prokofiev is weliswaar de basis voor dit ballet, choreograaf Matthew Bourne ensceneerde dit sprookje tijdens de bombardementen op Londen in 1942. En zijn dansgezelschap New Adventures danst dit moderne ballet in een bizar en knap decor, dat per scène spectaculair verandert.

Een avondje ballet

Het was een danserig weekend. Op donderdag ging ik met een vriendinnetje naar Carré voor een voorstelling van het ballet Cinderella, op muziek van Prokofiev. En zondagmiddag met een ander vriendinnetje naar het Muziektheater voor het ballet Silvia gedanst door het Nationaal Ballet. Een klassiek ballet, maar opnieuw geënsceneerd en van choreografie voorzien door John Neumeijer.

Het was bijzonder om deze twee totaal verschillende balletten zo kort op elkaar te zien. En natuurlijk kan ik de neiging niet onderdrukken om ze met elkaar te vergelijken. Maar dat is niet eerlijk, dat is zoiets als appels en peren. Er zijn mogelijk meer verschillen, dan overeenkomsten:
- Cinderella is een modern ballet in een musicalachtig decor, waarin van alles gebeurt en dat continu van scene verandert. Een voorstelling die in Londen “raving reviews” kreeg.
- Silvia is een klassiek ballet, gedanst door een dansgezelschap meedraait aan de wereldtop. Met een minimalistisch en gestileerd decor, dat toch het Griekse mythologische verhaal ondersteunt.

Ze verdienen beide wat aandacht, dus lees hieronder mijn recensies!
Assepoester in oorlogstijd >
Stoere vrouwen van wereldklasse >

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)