Liften met het vliegtuig

Een van de voordelen van werken bij een luchtvaartmaatschappij is het kunnen meevliegen 'indien plaats beschikbaar' oftewel IPB. Er gaat een lange lijst aan regels vooraf en helemaal gratis is het niet, maar toch. Het is alsof je gaat liften met het vliegtuig. Je weet niet of je wel meekomt, en je weet helemaal niet of je wel lekker zit, of je iets te eten krijgt, etc. Gisteren wilde ik naar Shanghai IPBen en het was van te voren al duidelijk: het vliegtuig was overvol! Zou ik wel meekomen?

Mien Toentje

Ede Staal bezong het al, het plezier dat je kunt beleven aan je tuintje:

Mor mien toentje, mor mien toentje
Ja dij mis ik naait geern
Der is altied diverdoatsie veur mie
Mien waikschilde bonen de komen zo slecht op
En de sputters vreten d'aalbeerns op

Op mijn kleine dakterrasje in de Jordaan geen sputters en aalbeern, maar wel mijn kleine groene enclave. Met een flink aantal grote plantenbakken heb ik een heerlijk groen plekje voor mezelf. En iedere maand krijg ik weer een nieuwe verrassing. Want alle regen van dit jaar gaf ons misschien niet zo'n zomers gevoel, de planten op mijn dakterras vonden het heerlijk!

De kleine prins in de melkweg

De bewoner van Planeet B612 uit het verhaal van Antoine de Saint-Exupéry is een wereldvreemd mannetje met een geheel eigen blik op de wereld. Gisteren zag ik een kleine Prince met zijn eigen boodschap in onze Melkweg. Beetje wereldvreemd, maar met een eigen funky sound. En deze Prince trakteerde ons op een feestje!

Correspondent in China

Bettine Vriesekoop was 3 jaar correspondent voor de NRC in China. Zij schreef er het boek “Duizend dagen in China” over.

Kleine persoonlijke tic van mij, ik volg graag stukken van bepaalde correspondenten in landen die mij boeien. En ik ga me dan een beetje hechten aan deze mensen, die mij vaak jaren lang op de hoogte houden met hun eigen blik en vaak ook persoonlijke verhalen. Verdrietig was ik dus, toen ik hoorde dat Garry van Pinxteren, jaren trouwe kracht in China, haar post zou verlaten.

Vrijdag de 13e, de trein en ik

Vrijdag de 13e, wie gelooft er nog in deze ongeluksdag? Ik niet. We hebben zelfs met onze jaarclub een leuke traditie op deze dag: dan komen we bij elkaar.

Dus ook dit jaar en we spraken af om een weekeindje Brugge te doen! Dus ik boek een treinticket bij onze fijne NS. Met mijn koffertje en m’n tasje toog ik naar het station. Ruim op tijd, 25 minuten te vroeg, om vervolgens over de speaker te horen dat de internationale trein naar Brussel van 10 uur uitvalt en dat de trein naar Roozendaal net weg is… Jammer, pech gehad, zegt de NSHispeed in een tweet, gewoon de volgende nemen… Die gaat over een over een uur! Geen excuses, niets.

Stoere vrouwen van wereldklasse

Copelia is een beroemd ballet met muziek van Léo Delibes. Hij componeerde ook de muziek voor Silvia. Dit ballet is misschien niet zo bekend, maar het is wel belangrijk in de geschiedenis van het ballet.

In de 19e eeuw was klassiek ballet ontwikkeld vanuit de hofdansen aan het hof van Louis XIVe tot een kunstvorm die verliep volgens vastomlijnde bewegingen. Alles was gericht op vrouwelijke elegantie en beheersing. Aan het einde van de 19e eeuw zorgde Diaghilev, de creatief directeur van het Ballet Russes voor een vernieuwingsslag. Samen met choreograaf Folkine werd de dans losser, minder volgens de strakke richtlijnen.

Assepoester in oorlogstijd

In Carré zijn vaak bijzondere balletvoorstellingen. Ik herinner me dat ik in 2008 het Zwanenmeer gedanst door het beroemde Bolshoi ballet uit Moskou heb gezien. Prachtig en van ongekend hoge kwaliteit.

Dus toen ik door een vriendin werd uitgenodigd voor het ballet Cinderella, dacht ik meteen aan veel tutu’s en spitzen. Lekker klassiek, toch? Maar niets bleek minder waar. De originele muziek van Prokofiev is weliswaar de basis voor dit ballet, choreograaf Matthew Bourne ensceneerde dit sprookje tijdens de bombardementen op Londen in 1942. En zijn dansgezelschap New Adventures danst dit moderne ballet in een bizar en knap decor, dat per scène spectaculair verandert.

Een avondje ballet

Het was een danserig weekend. Op donderdag ging ik met een vriendinnetje naar Carré voor een voorstelling van het ballet Cinderella, op muziek van Prokofiev. En zondagmiddag met een ander vriendinnetje naar het Muziektheater voor het ballet Silvia gedanst door het Nationaal Ballet. Een klassiek ballet, maar opnieuw geënsceneerd en van choreografie voorzien door John Neumeijer.

Het was bijzonder om deze twee totaal verschillende balletten zo kort op elkaar te zien. En natuurlijk kan ik de neiging niet onderdrukken om ze met elkaar te vergelijken. Maar dat is niet eerlijk, dat is zoiets als appels en peren. Er zijn mogelijk meer verschillen, dan overeenkomsten:
- Cinderella is een modern ballet in een musicalachtig decor, waarin van alles gebeurt en dat continu van scene verandert. Een voorstelling die in Londen “raving reviews” kreeg.
- Silvia is een klassiek ballet, gedanst door een dansgezelschap meedraait aan de wereldtop. Met een minimalistisch en gestileerd decor, dat toch het Griekse mythologische verhaal ondersteunt.

Ze verdienen beide wat aandacht, dus lees hieronder mijn recensies!
Assepoester in oorlogstijd >
Stoere vrouwen van wereldklasse >

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Paardenraces in Doha

Laatst was ik een paar dagen naar Doha, Qatar om mijn beste vriendinnetje op te zoeken en bij te kletsen. Reuzegezellig. We hebben ook een aantal leuke uitstapjes gedaan, waaronder een bezoekje aan de paardenraces gebracht. In een groot stadion wordt iedere donderdagmiddag in de Midden-Oosterse winter (nov tot en met maart) geraced met prachtige arabische paarden. Fijne hoofden, explosieve kracht. Van de race zelf kun je weinig zien, je volgt het meeste op een soort groot tv scherm. Alleen bij de finish zie je ze langs scheren. Maar er gaat een hele parade aan vooraf.

Een stotterende koning

Het zal je maar gebeuren: je stottert en moet koning worden. Toespraken houden, bij grote bijeenkomsten, maar nog belangrijker, voor het nieuwe medium radio. Dat is het verhaal van The King’s Speech, de film die vannacht de 4 belangrijkste Oscars won.

Een zeldzaam goede film, gaat dat zien, gaat dat zien… Mooi, omdat het een persoonlijk verhaal is met een menselijke gelaagdheid. Niet een historisch kostuumdrama, hoewel alle grote lijnen wel degelijk op historisch materiaal zijn gebaseerd. Ik heb ervan genoten gisteravond.

De koning, dan nog Hertog van York en tweede in lijn van opvolging, na zijn broer Edward, wordt geholpen door Lionel Logue, een Australische spraaktherapeut. De kleinzoon van Logue vertelt hoe hij in familie archieven de belangrijkste documenten vond:



Colin Firth acteert meesterlijk, tot op de kleinste details toont hij de schaamte, de angst als er in het openbaar gesproken moet worden. De regisseur spaart hem niet. In de eerste scene gaat de hertog op weg naar een toespraak voor een vol Wembley stadion, die tevens door de BBC Radio live naar alle delen van het koninkrijk wordt uitgezonden. De spanning bouwt zich op, niet alleen bij de hertog, maar ook bij ons als kijker. En als het dan fout gaat…

Het gevoel dat mij bekruipt, als ik met iemand praat die stottert, loopt van bereidwilligheid, via de behoefte om rustig te blijven en te luisteren, daarna te helpen, naar het gevoel van pijn over het gevecht dat iemand levert en waar je niets aan kunt doen. Precies dat gevoel wordt in beeld gebracht, via de gezichten van de mensen die naar zijn toespraak luisteren, zijn vrouw (de oude Queen Mum!) die zielsveel van hem houdt, tot zijn vader en broer, die hem eigenlijk een sukkel met een gebrek vinden.

In de NRC van 16 februari schreef Michiel Louter er een prachtig stuk over: Filmstotteraar niet langer een schlemiel (pdf 944 kB). Heel bijzonder hoe hij zijn eigen verhaal en gevoelens combineert met filmrollen over stotteraars door de jaren heen.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)