Een fotoboek voor jezelf

In maart gaan twee collega’s plus een vriendin naar Kenia om in een krottenwijk foto’s te nemen. Een bijzondere opdracht, want met vrijwilligerswerk denk je al snel aan onderwijs of het bouwen van een schooltje. Nee, deze meiden gaan foto’s nemen van 120 weesjes, van hun vriendjes, hun broertjes of zusjes, hun klas, hun leraar, als ze aan het spelen zijn, enzovoort.

Een eigen fotoboekje!
Van de foto’s worden persoonlijke fotoboekjes gemaakt en teruggestuurd naar de kinderen. Moet je voorstellen: je bent klein en arm, woont in een weeshuis, je hebt geen eigen spulletjes en dan ineens krijg je een fotoboekje met een blijvende herinnering aan alle mensen waarmee je dagelijks optrekt. Helemaal voor jou alleen! Dit is het uitgangspunt van de Stichting Wees de Foto.

Volg Jenny, Ilse en Monika tijdens hun week in Kenia!

Afstuderen mogelijk maken
Deze kinderen gaan naar een school die middenin de krottenwijk staat. Ze worden opgevangen door mensen uit de wijk. De school, St. Michael's Holy Unit Academy, is een grote school met 700 kinderen (waarvan 120 wezen) op verschillende niveau's van kleuterschool tot aan voorgezet onderwijs. Als kinderen het schoolgeld niet kunnen betalen, worden ze niet naar huis gestuurd. Maar afstuderen kunnen ze niet, want voor het praktijkexamen zijn spullen nodig. De stichting Wings of Support* werkt mee om hiervoor geld bijeen te krijgen. De materialen zullen zorgvuldig worden opgeborgen en zorgen ervoor dat ook de allerarmsten een diploma kunnen halen.

Wil je meehelpen deze kinderen een diploma te laten halen? Help dan met een donatie aan Wings of Support. Op het weblog van Jenny, Monika en llse staat hoe dat kan!

*De stichting Wings of Support is een initiatief van het het personeel van KLM en Martinair en ondersteund projecten voor kinderen en onderwijs in de landen waarop deze maatschappijen vliegen. Voor meer informatie zie www.wingsofsupport.org.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

De kracht van het beeld

Gisteravond luisterde ik naar Anneke van Veen, conservator fotografie van het Gemeentearchief Amsterdam over stadsfotografie. De NRC Academie heeft een lezingenreeks georganiseerd over de ‘De kracht van het beeld – Nederlandse fotografie’, waarin door middel van een aantal thema’s de Nederlandse fotografie wordt belicht.

In Pakhuis de Zwijger kwam een grote groep samen om deze keer iets meer te leren over stadsfotografie. Vorige week leerden we al dat de eerste fotografiecollecties in Nederland werden aangelegd door stads- en gemeentearchieven. Het ging er in eerste instantie niet om het kunstzinnige, maar om wat er op de foto’s stond: de gebouwen en de mensen. Pas in de jaren 50 ontstonden de eerste collecties kunstfotografie.

Concurrentie voor tekenaars?
De eerste foto’s zijn vaak statische foto’s, want de sluitertijden waren erg lang. Dat betekende al gauw bewegingsonscherpte en overbelichte luchten. Bovendien konden fotografen het beeld niet manipuleren, of 'opleuken', zoals tekenaars dat konden. Zij maakten tekeningen van aangeveegde straten met zorgvuldig geplaatste bomen en mensen en een mooie lucht met wolken. De fotograaf liet zien hoe het werkelijk was, met de rotzooi en rommelige gebouwtjes. Niet iedereen was onverdeeld enthousiast over fotografie in die tijd.

Eerste stadsfotografen
Anneke van Veen liet ons de sterke ontwikkeling van de stadsfotografie zien, van statische gebouwen, naar beeld met een “menselijke maat”. Jacob Olie maakte foto’s van de stad en haar gebouwen, maar zorgde ook voor mensen in de straat. Breitner, de schilder die pas na zijn dood een geweldige fotograaf bleek, koos vaak voor mensen en het straatleven. Ook kiekte hij de minder mooie plekjes van de stad, zoals de achterkant van huizen aan de gracht of een bouwput. Bernard Eilers was een van de eerste fotografen die kunstfoto’s maakte, met de stad als onderwerp.

Recentere jaren
In de jaren na de oorlog werd de stad en de wederopbouw vooral met foto’s gedocumenteerd. Pas in de jaren ‘70/‘80 kwam er hernieuwde interesse voor stadsfotografie, geïnspireerd door grote infrastructurele veranderingen, zoals infrastuctuur of moderne kantoren. Mensen en hoe zij zich verhouden tot de stad wordt dan ook een belangrijk onderwerp.

Beeldbank van het Gemeentearchief
De foto’s bij dit blog heb ik, ter illustratie van dit verhaal, gevonden in de Beeldbank van het Amsterdamse Gemeentearchief. Surf er eens rond, je vindt er een enorme hoeveelheid oude en moderne foto’s. http://beeldbank.amsterdam.nl

Een paar voorbeelden:

Jacob Olie – Bloemstraat


Breitner – Achtergracht


Breitner – Prinsengracht


Bernard Eilers – Oude Schans


Hans Aarsman – Sloterdijk


Gert Jan Kocken - Omval


Janus van der Eijnden - Zuidas


Anna Marie Trovato – Op het Museumplein


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Yes, een mijlpaal!

Meer dan een jaar werken, heeft het gekost, maar gisteren was het dan zover! KLM.com in een nieuw jasje is vandaag live gegaan in Nederland! Vele uren met bloed, zweet en tranen zit er in… maar ik ben trots op het resultaat.

Nieuwe huisstijl leidt tot...?
Het begon vorig jaar toen de nieuwe huisstijl van KLM bekend werd. Veel meer wit, strak KLM-blauw en een vleugje oranje. Plus nieuwe fotografie. En een online design maken is niet zo makkelijk. Het is niet alleen een kwestie van een ander kleurtje hier en een plaatje daar; Een goed ontwerp houdt rekening met de gebruiksvriendelijkheid, is consequent en straalt het juiste gevoel uit.

En bovendien, als je toch bezig gaat aan zo’n belangrijke site, waarom zou je het dan niet meteen verbeteringen doorvoeren? En zo bouwden we een hele nieuwe site, want er zijn niet alleen meer functies en een vernieuwde navigatie, maar ook de gebruikte techniek is verbeterd. Bovendien hebben we het content management systeem waarin we de site opbouwen ook eens flink opgeschoond. Een echte “extreme make-over” dus! (Leuk woordgrapje van de project manager Yvonne)

Meer dan 1 website
Met een IT- en een business team zijn we eind 2008 begonnen aan de bouw van deze enorme klus. Want KLM.com is niet 1 website, maar een conglomeraat van 116 websites: In 77 landen en in totaal 12 talen beheren we websites met algemene of wereldwijde content en lokale content, specifiek voor een land. Niet alle oude zaken passen 1-op-1 in het nieuwe design, na het ontwikkelen en testen volgde daarom een migratietraject. Zonder jullie te vermoeien met ingewikkelde technische details: hoewel we bijzondere intelligente software hebben die zoveel mogelijk automatisch overzet, moeten alle pagina’s handmatig worden doorgelopen en visueel worden gecheckt. Een enorme klus die land voor land wordt uitgevoerd.

Eind oktober vierden we al een klein feestje, want het eerste land, Zuid Afrika, stond live. Vlak voor Kerst volgden nog 10 websites en begin januari zijn we gestart met massaproductie: iedere week rollen we 10 nieuwe websites uit. En deze week dus de Nederlandse website.

Neem eens een kijkje op www.klm.com (de Nederlandse site). Wil je nog even vergelijken met de oude? Switch dan nog even naar de Italiaanse site. Wat vind jij er van? Laat het me weten!


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Gehackt en gecrasht

Ben een tijdje stil geweest op dit blog. Naast ziekte, druk op het werk en vakantie had ik ook wat computerprobleempjes.
Het begon er al mee dat, vlak voor vertrek uit Qatar, mijn Yahoo account was gehackt. Heel irritant, want dan gaat er dus een gast mailtjes vanuit mijn mailbox sturen naar al mijn contactpersonen. En daarna heeft'ie ook al mijn contacten gewist.

Hoe kan dat zomaar? Zijn het accountgegevens die recent zijn gestolen van Hotmail en Yahoo? Is het een Trojaans paard dat ik recent van mijn moeders computer heb gewist of iets anders? Ik weet het, het ligt aan mezelf. Ondanks dat ik wel een redelijk sterk wachtwoord had, heb ik deze nooit veranderd. In geen jaren. Sterker nog, ik gebruik dat wachtwoord, in meerdere varianten op allerlei andere websites. Wat doe je dan? Het kwaad is al gebeurd, de mailtjes zijn verzonden, de contacten verdwenen. Maar een excuus en een waarschuwing is wel het minste dat ik kan doen. Gelukkig heeft deze gast de verzonden mails niet gedelete en zo kan ik de meeste mensen vinden... En natuurlijk alle wachtwoorden vervangen...

Niet veel later zit ik op de bank met m'n laptop. Mijn dierbare Macbookje, een van de beste investeringen van de laatste jaren. En ineens: een grijs scherm met een foutmelding. Gecrasht. He, dat gebeurt toch niet met Apple's? Opnieuw opgestart, maar iedere keer gaat het mis. Schijf te vol, denk ik nog, dus ik maak direct een backup en gooi wat grote folders van mijn computer. Maar niets helpt. Ik wil toch al een tijdje upgraden naar Leopard en ik heb de cd nog liggen, dus dit is het juiste moment, toch? Maar het loopt anders. Tijdens het installeren loopt alles vast. Wat is er toch aan de hand?

Gelukkig heb ik hier in de Jordaan een echte Appeltjesdoktor. Macrepair heten ze, en ik moet zeggen: het kost wat, maar dan heb je ook wat! "Je harde schijf is mogelijk kapot", zegt die jongen nog optimistisch. Na een dag kan ik het Macbookje weer ophalen. Niets aan de hand, Leopard goed geïnstalleerd. Maar bij het in gebruik nemen crasht'ie weer. Dus terug naar de Macrepair. Tja, met de hardware is niets mis, dat hebben ze nagelopen, maar er zit ram-geheugen in van Kingston. En dat gaat meer dan normaal kapot in een Macbook is hun ervaring. Het advies; nieuw geheugen! Dan ook maar meteen wat meer geheugen, als ik nu toch geld aan het uitgeven ben... En als de laptop blijft crashen, mag ik het teruggeven. Dit keer geheugen met levenslange garantie; da's nog eens mooi, geheugen dat langer meegaat dan de laptop!

En ja hoor, al een weekje loopt mijn Macje als de beste...Gelukkig maar weer. Nu nog wat meer tijd...

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

The good old times

Een " Terug in mijn tijd" feest op onze oude Kroeg, bracht een paar vriendinnen en mij naar Groningen, onze oude studentenstad. We hadden een geweldig appartement gehuurd, op kruipafstand van de Grote Markt. Handig voor als het laat zou worden... En zo togen we op vrijdagavond naar de Kroeg, de sociëteit van Vindicat. We waren bijna de eersten en dat gaf ons mooi de tijd om even rond te kijken. Het Kapper Haakhok, nog altijd even goor, maar je moet er wel je jas hangen, de HC, de Van der Rijnst, en natuurlijk de CZ. De Berendina, een bevallige dame van lichte zeden, die ieder jaar opnieuw geschilderd wordt boven de eerstejaarshoek, heeft dit jaar anorexische trekken. Overigens is de Kroeg nog steeds zo smerig als vroeger. Of zoals Karlijn zei: 't Is bijna viezer dan India, maar daar doen ze tenminste nog hun best. Ja inderdaad, want heb ik die vieze WC's vroeger ècht zo normaal gevonden?

Straaljager of Paardenkut
Dan maar een Jeco bestellen aan de bar. "Een watte?" vroeg de dienstdoende Tapster. "Een Jeco, je weet wel, jenever cola", vroegen wij beteuterd. Het kroegdrankje van onze jaren, zouden ze het niet meer kennen? Oh, datte, zei de Tapster en probeerde onze bestelling uit de volautomatische tankmachine te krijgen. Geen hele flessen meer, daar doen ze al jaren niet meer aan. Alles netjes afgemeten in plastic bekertjes, meer een slap sapje. Wij voelden ons onmiddellijk 'ouwe lullen'. "Wat drinken jullie nu dan, naast bier natuurlijk?" "Oh nou, heel populair is de Straaljager en de Raket, het Mandarijntje of de Paardenkut", antwoordde de Tapster. Daar hadden wij niets van terug. "Wat zit er dan in die drankjes", vroegen we voorzichtig, op het ergste rekenend. "In een Straaljager zit Bitterlemon en jenever, in een Raket Fanta met wodka en een Paardenkut is Apfelkorn met Spa Rood".

Ouwe lul, mooie gek
Al gauw stroomde de CZ vol, en gelukkig kwamen er nog wat jaargenoten binnen. Al snel werd het een gezellige avond. En zo kom je dan je "kleine" buurmeisje tegen, die al lang niet meer klein is, en co-schappen loopt in Amsterdam. Oergezellig. Maar tegelijkertijd wist ik weer, waarom ik ook altijd kritisch naar deze groep mensen was geweest: allemaal dezelfde types, allemaal kakkers, allemaal heel blank, allemaal in het zelfde groepje, nog steeds, en dat heel normaal vinden. Een afspiegeling van de maatschappij kun je het niet noemen. Verbaasd was ik ook over de teksten hier en daar: "Hé ouwe lul, mooie gek, hoe is het?" Het had zo uit Jiskefet kunnen komen.

In onze tijd...
Na een aantal uur vonden we het welletjes en we wilden ook nog onze oude favoriete stekjes in de stad bezoeken. Dus togen we naar de Drie Gezusters. We hadden gehoord dat er een "draaibar" was. Dat wilden we wel eens zien! Maar net als vroeger was De Drie Gezusters nu fout en renden we door naar de Tapperij. Daar namen we direct een dropvodka, goede tradities moet je in stand houden. Wat zijn ze hier jong, dacht ik nog. "Wat zijn dat voor oude tantes" zullen de andere gasten gedacht hebben. Daarna door naar de Blauwe Engel. Eigenlijk een verkeerde keus. Je moet hier op het eind van de avond zijn, om nog wat te dansen en aan je alcoholvergiftiging door te werken. Rond drie uur is het hier nog te vroeg. We dronken er een echte Jeco en zaten aan de draaibar (ook hier!) en besloten dat draaibarren echt heel suf zijn; Of ze moeten sneller draaien of het gaat nergens over. Dus op naar de Oblomov, maar... die was weg! Het Golden Fust, weg! Dan naar de Warhol, weg! Gelukkig is de oude Warhol nu Feest! geworden en het bleek dezelfde vage sfeer te hebben. Goed hangen aan de bar, goede muziek, dansen, etc. En gelukkig, hier schonken ze nog een echte Boswandeling! Tijd voor de Cinemabar, dachten we. De tent waar de meest foute avonden werden afgesloten. En dames en heren, we hebben een treurige mededeling, ook de Cinemabar is er niet meer!

Hoezo is de FEBO amsterdams?
Gelukkig staat de FEBO nog steeds op dezelfde plek op de hoek van de Grote Markt en de Oosterstraat. En zoals het hoort met tradities, was het dus tijd voor een kaassouflé of een grillburger. Wij constateerden tijdens de vette snack dat we zo verbaasd waren in Amsterdam te ontdekken dat de FEBO hardstikke amsterdams is. Want wat zou de Grote Markt zijn zonder FEBO?

En dus plofden wij tegen het ochtendgloren in ons bedje in ons appartement. Dat appartement is trouwens echt een aanrader voor iedereen die een paar dagen van Groningen wil genieten. Voor meer informatie zie de site van de Pakhuissuites. Het is in een zijstraatje van de Oude Ebbingestraat. We hadden een keuken met eettafel, een zithoek met twee grote banken en boven twee slaapkamers met een badkamer. In iedere kamer waren de authentieke balken prachtig zichtbaar en alles is mooi ingericht. En verse scharreleitjes voor ontbijt. Aanrader!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Trijntje sings Burt Bacharach

"That's what friends are for...", zingt Trijntje Oosterhuis vrijdagavond in de Heineken Music Hall. En zo is het maar net, want dankzij vrienden, mag ik op maar een paar meter afstand genieten van dit concert. Het is er één uit de reeks "De week van het Metropole", waarin het Metropole Orkest met grote namen uit de muziekwereld optreedt. "Keep smiling, keep shining", zingt Trijntje verder, in een intiem duet met gitarist Peter Tiehuis. Het is één van de hoogtepunten van de avond. De mooiste liedjes van Burt Bacharach komen langs, van de twee cd's die Trijntje met het Metropole Orkest opnam.

Toegankelijke muziek
De muziek van Burt Bacharach is vrij toegankelijk en je kent de liedjes vaak ook wel, zonder het te weten. Do you know the way to San Jose, Don't go breaking my heart, Walk on by. Een beetje "easy listening", poppy. Ik vond het indrukwekkend om zulke liedjes een keer met zo'n groot orkest te horen. Want het is nogal wat, een orkest van ruim 50 man, dat is een enorm vol geluid. En dan zijn arrangementen belangrijk, soms zacht, dromerig zelfs, dan fel, filmmuziekachtig. De chef-dirigent van het orkest, Vince Mendoza, is genomineerd voor een Grammy, voor het arrangement van Alfie. Heel mooi, vond ik dit nummer, één van de toppers.


Allemaal zitten
Ik was wel verrast dat we allemaal flink bleven zitten. Meestal ga je bij popconcerten lekker staan en meeswingen, maar daar nodigde de muziek en Trijntje niet toe uit. Misschien was het omdat er DVD opnames werden gemaakt, misschien was Trijntje toch wat zenuwachtig, maar ik vond haar erg gesloten. Alsof zij er niet voor ons stond, maar dat wij er voor haar zaten. Ze bouwde niet echt een band met de zaal op. Terwijl het decor en vooral het licht echt heel mooi was. Pas bij de laatste nummers brak ze een beetje open en kreeg ze de zaal mee. En dus kregen we als toegift "That's what friends are for".
(Bekijk de video)

Lieve Jan en Chanien, dit was weer een topuitnodiging. That's what friends are for.... (en meer nog ;-)

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Met de Oliva naar de Kornaten

Een zeilvakantie in Kroatië
Twee weken geleden had ik een heerlijke vakantie. Maar door een fikse griep had ik niet eerder de rust om een stukje op mijn blog erover te schrijven. Maar het was zo'n heerlijke vakantie, dat zou jammer zijn. Daarom nu alsnog... Oh ja, klik op de foto's om ze in groter formaat te bekijken.

7 meiden, 1 zeilboot
Met 7 meiden togen we naar Kroatië, Zadar om precies te zijn. In de haven van Sukosan hadden we een zeilboot gehuurd voor een week. Van de 7 kunnen 4 zeilen, de 3 anderen (waaronder ik) mochten mee. Hoewel het een grote boot is, een Elan van 40 voet (ongeveer 12 meter), vind ik het toch best krapjes. De meeste 2-persoonsbedden zijn niet breder dan 1,30 en de bankjes in de kajuit alleen geschikt voor personen onder de 1,70. En dat met 7 meiden en bagage. Van te voren vond ik het best eng, want je kan geen kant op. Wat als er ruzie uitbreekt, groepjes ontstaan, spanningen? Dan is zo'n grote boot ineens toch wat klein...

De tocht
In flottielje hebben we een tocht gemaakt van Sukosan naar het zuiden, via twee eilandjes, de rivier op richting de watervallen van Krka. En dan richting de Kornaten, een nationaal park van een groep eilanden voor de kust. Bekijk hier onze route. In flottielje betekent dat je met een groep andere boten de tocht doet, maar je zeilt niet letterlijk naast elkaar. Iedere dag was er "palaver" waarin de route voor volgende dag besproken werd met de flottieljeleider, met de moeilijkheden, het weer en de haven.

Kroatië is mooi!
Ik kon me geen voorstelling maken van de kust van Kroatië, maar de foto's beloofden veel goeds, helder blauwe zee! En ja, het water is kraakhelder, heerlijk! Maar er is meer! De stadjes en dorpen die wij bezochten, ademen een prettige mediterrane sfeer. Bovendien zijn het mooie oude stadjes, met vaak veel historie, van romeinse opgravingen tot oude robuuste kerkjes, smalle steegjes en forten. Er zijn gezellige terrasjes en leuke winkeltjes, huizen hebben leuke tuintjes waar men vaak groente en fruit verbouwt. De kust is vrij groen, maar er zijn ook veel droge stukken. De Kornaten bijvoorbeeld, ruim 80 onbewoonde eilanden zijn ruig, met karststeen rotsen en plukjes groen in een prachtig blauwe zee.

(klik op de foto voor een groter formaat!)

Het zeilen en de havens
En hoe was het zeilen dan? Nou, dat was heel erg relaxed. Dankzij de goede zorgen van de zeilers aan boord en met name Marijke voor het aanmeren op de moeilijkste momenten! Onze Oliva kon best snel varen en de Kroatische kust is prachtig. Aanleggen in een baai voor lunch en een beetje zwemmen, of met de dingy naar kant. De havens zijn echt luxe, met schone douches en wc's en overal water en elektriciteit. En wat een vrijheid op zee met de zeilen hoog!

Heerlijk gegeten!
Tot mijn stomme verbazing heb ik echt heerlijk gegeten in de verschillende restaurants. In de meeste restaurants kun je gegrild vlees of vis krijgen. Het vlees wordt geserveerd met Ayvar, een soort paprikasausje. De vis is kakelvers en zo uit de zee gehaald. Zeebaars, dorade, inktvis, mosselen allemaal heerlijk. In sommige restaurants kun je als je dat van te voren bestelt een "peka" eten, een stoofpot dat een aantal uur in as gestoofd wordt. En dan heb je nog de heerlijke olijfolie, de verse vijgen, die we gewoon uit de bomen konden trekken, de pittige salami en dubbelgerookte ham, prsut. De kwaliteit is heel goed en het eten was over het algemeen niet duur. Alleen die keer dat we verse kreeft en heerlijke witte wijn dronken op een klein eilandje in de Kornaten...

Supergezellig
En hoe ging het op de boot? Het was supergezellig. We hebben enorm gelachen en pret gehad, genoten van het zeilen, de zon en de zee. Iedere dag was een opnieuw een feestje. Iedereen had zijn eigen specialiteit en samen waren we een uitstekend team. 7 meiden lachen wat af en maken een hoop herrie, maar ik ga jullie dus echt niets vertellen over stipjes die geen stipjes waren, over zwitserse schippers, over het hondje uitlaten, over grijze haren of over pufjes... Dat houden we lekker voor onszelf!

Lieve Hanneke, Janneke, Mariëlle, Marijke, Karlijn en Aukje, het was top! Bedankt!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Geveld

In maart kwamen de eerste berichten uit Mexico: een gevaarlijke griep greep om zich heen. Al snel waren er serieuze mannen op TV te vertellen dat de wereld een pandemie stond te wachten. Whoeoeoe, wat eng... Maar er gebeurde niet zoveel. Na de vakantie, dan zou het uitbreken. Een paar gevallen van feestbeesten uit Salou, hoorden we, maar verder niet zoveel.

Vorige week kwam ik uit Kroatië, na een leuke vakantie met vriendinnen. Afgelopen week voelde ik me moe, heel moe, maar dat kwam door de vakantie, dacht ik. Donderdag voelde ik me beroerd, had een beetje koorst. Maar met een paracetamol ging het wel. Alleen dat hoesten, he? En ja hoor, vrijdagochtend, na een zware nacht, lag ik met koorst, hoestend wakker te worden en wist het... niet naar kantoor vandaag.

Even met de huisarts gebeld en weet je wat die zegt? "Alle symptomen van griep en ook van mexicaanse griep!" Het wordt niet meer apart vastgesteld met bloedonderzoek en zo, maar als de koorts en de hoest langer dan 3 dagen aanhouden moet ik me weer even melden. Ondertussen ben ik thuis. Veel slapen, veel drinken en verder nergens zin in. Alle plannen voor het weekend gecanceld. En ik mag pas weer naar kantoor als het hoesten een beetje over is...grrmph...

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Heden overleden: de Lancia

Berichtte ik een paar dagen geleden nog dat ik mijn Lancia ging verkopen… nou, niet meer, helaas. Van wat gisterochtend nog een fantastische auto was, is niet veel meer over.

Helemaal gepoets en glimmend kwam ’t autootje uit Alkmaar gereden. Samantha had echt fantastisch werk verricht, de Lancia glom als nooit te voren en de bumpers waren prachtig zwart. De volgende ochtend reed ik naar kantoor en werd meteen weer verliefd. Want hoe geweldig de Kever ook is, de Lancia voelde als een limo, met zachte stoelen, een stevig stuur, een geweldige pook en harder kunnen rijden dan 100 km/u.

Enthousiast vertelde ik een collega hoe gaaf mijn auto was. Hij, een potentieel geïnteresseerde koper, zou ermee gaan rijden voor een paar dagen en dan beslissen of hij hem wilde kopen. Dus reed hij ’s avonds met de Lancia weg en nog geen tien minuten later ging mijn telefoon over…

“ Ik sta langs de A4 en de temperatuur meter staat op de hoogste stand, wat nu?” Ik kon wel door de grond zakken. Het zou toch niet waar zijn? Dus sprong ik in een taxi en liet me af zetten op de vluchtstrook. De ANWB verscheen binnen een paar minuten en de Lancia werd versleept naar het volgende tankstation. De monteur constateerde daar dat het koelwater wel erg laag stond. En toen hij de motor verder nakeek, bleek de koppakking kapot te zijn. De kosten van een dergelijke reparatie zijn net zoveel als de hele auto zelf.

Ik was verdrietig en blij tegelijkertijd. Verdrietig omdat ik direct de auto naar de sloop heb doorgestuurd. En dat doet me toch wat, want het was mijn eerste auto en hij heeft mij altijd gebracht waar ik heen wilde. En blij, dat ik de auto niet had verkocht en dit boven was gekomen een week na de verkoop. Dat was pas echt dramatisch geweest. Exit Lancia. Kijk nog even naar het fotootje. Hij glom zo mooi, woensdagochtend…



Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Leuke auto te koop! Wie wil?

Update: zie mijn volgende blog: De Lancia is niet meer te koop!

Mijn dierbare Lancia moet nodig een nieuwe baas. Het is mijn eerste auto en ik heb er altijd fijn in gereden, maar sinds de komst van de Kever moest de Lancia wijken. Een vriendinnetje heeft er het afgelopen jaar in gereden, maar het is echt tijd om deze auto te verkopen. Wie wil hem hebben? Over de prijs is te onderhandelen, doe een bod! Meer dan 1000 euro hoeft deze auto niet te kosten.

Ben je geïnteresseerd of ken je iemand die een auto nodig heeft? Mail naar lanciatekoop@gmail.com of twitter me!

Dit is de tekst van de advertentie:

Deze Lancia Delta is in uitstekende staat, met een APK tot 15 januari 2010! Hij is betrouwbaar, stevig en snel. En met 4 deuren, centrale vergrendeling en een grote achterbak is het een fijne auto. Hij rijdt ongeveer 1 op 13. Deze auto is altijd in onderhoud geweest bij een Lancia dealer. De lak is in goede staat, er is nooit schade geweest aan de auto. Ook aan de binnenkant ziet de auto er piekfijn uit. De bekleding is heel netjes.

De gegevens:

Bouwjaar: aug. 1996
Kilometergegevens: 153.000 km
Aantal deuren: 5 deurs (hatchback)
Uitvoering: Benzine, handgeschakeld
Gewicht: 1105 kg

- Centrale deurvergrendeling
- Radio - Cassetterecorder
- Elektrische ramen voor
- Stuurbekrachtiging
- Stuur in hoogte verstelbaar
- Airbags
- Ingebouwde startonderbreker
- Deelbare achterbank
- Metallic lak
- Mistlampen

En nog een paar foto's:




Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)