Over een girlsparty en de ontdekking uit het wijnrek

Iedere maand komen 8 meiden bij elkaar om gezellig te eten. Iedere keer bij een ander thuis en die verzorgt het driegangen menu. Het is altijd heel gezellig om op zo'n avond even goed bij te kletsen en zeker na een paar wijntjes gaat het volume flink omhoog.

Deze keer was ik de gastvrouw en in het thema van "girlsparty" kon ik de avond makkelijk vullen. De tafels gedekt met vrolijk gebloemde plastic tafelkleden van de Hema, met bijpassende servetjes. Gezellig servies en op ieder bord een klein bloemtje maakte het al tot een feest. Dan het menu, ook zorgvuldig gekozen: verse limburgse asperges met gerookte wilde zalm, Spaghetti alla vongole (venusschelpjes) en toe Madame Pompadour.

Madame Pompadour was een van de beroemdste maitresses van de franse koning Lodewijk de 15e . Waarom het toetje naar haar genoemd is, weet ik niet. Het toetje is zwaar, en dat denk je wel eens: "Après nous le déluge" (na ons de zondvloed), een beroemde uitpraak van haar. Of zou het misschien zijn vanwege haar perzikhuidje...?

In ieder geval, de dames vonden het heerlijk. Het recept komt uit mijn moeders archief, ook zij maakt dit vaker met groot succes. Je hebt nodig (voor 4 tot 6 personen):
- 2 grote blikken perzikken of abrikozen (of allebei), totaal uitlekgewicht ongeveer 800 gr
- 6 eidooiers
- 4 eetlepels basterdsuiker
- 6 tot 8 eetlepels Marsala wijn (let op; géén Madeira!)
- 250 ml slagroom
* en een mooie schaal om het in op te doen!

Snijdt 1 blik van de uitgelekte perzikken in stukken en leg dit in de schaal. Pureer het andere blik perzikken of abrikozen met staafmixer. Doe dit over de vruchten in de schaal. Roer de eidooiers, de suiker en de Marsala wijn door elkaar en verwarm dit "au bain marie". Blijven roeren tot een vla-achtige saus. Als de saus dik genoeg is, doe je deze saus warm (heel belangrijk) over de mousse in schaal. Dek je schaal nu af en laat afkoelen. Vlak voor je het toetje opschept, klop je de slagroom (zonder suiker) en doe je dit over de saus heen. Opscheppen, en natuurlijk diep scheppen, zodat je alle lagen lekker door elkaar krijgt.

Bij dit recept vond ik nog een fijne desertwijn in mijn wijnrek. Een echte ontdekking, mag ik wel zeggen. Van een oude werkgever had ik ooit een Moscato d'asti "Il falchetto" gekregen. Dit is een strogele dessertwijn met een heel fijn bubbeltje (frizante) erin. Fris, zoet, een tinkeling op je tong! Niet vergelijkbaar met de zware zoete dessertwijnen zoals bijvoorbeeld een Sauternes. Lekker!
(Verkrijgbaar bij Henri Bloem)

Wil je reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Een tijdperk ten einde

Het was gezelligheid met een weemoedig randje. Vreugde om alle oud-collega's weer (veel te kort) te spreken, maar een licht verdriet omdat gebeurd is, wat ik meer dan een jaar geleden al zag aankomen. De E-business afdeling van mijn vorige werkgever is opgeheven en gisteren was de "opheffingsborrel".

"Wat zeg je, de e-business-afdeling opgeheven?" Ja, je leest het goed, in deze tijden van crisis, waarin internet voor Operational Excellence kan zorgen, de lijnen met de klanten korter kan maken en de distributieprijzen omlaag kan brengen, een afdeling met e-business specialisten opheffen? Waarom? Er liggen veel reden aan ten grondslag, zoals verschillende reorganisaties, een kannibalistische IT afdeling versus een zwakke Marketing afdeling en een E-business afdeling met een onduidelijke positie. Maar de belangrijkste is nog wel het falende management. Een manager die niet de waarde van e-business specialisten weet te verwoorden aan de rest van de organisatie, omdat hij onvoldoende de materie beheerst. Hij schitterde gisteren dan ook in stralende afwezigheid. Schokkend vond ik dat. Er kon zelfs geen "op afstand aangeboden" bordje bitterballen vanaf. Een echte "Topper" dus.

Er is ook een positieve kant aan dit verhaal. Ruim 8 jaar heb ik bij deze afdeling gewerkt en in die tijd heb ik veel geleerd van mijn collega's, van hun werklust, hun innovativiteit, van hun kennis van zaken en vooral van hun gezelligheid. Samen hebben we hoge bergen beklommen en zijn door diepe dalen gegaan, waarna we altijd een biertje in de Omval dronken. De meeste van deze collega's slaan een nieuwe weg in. Enkele ambitieuze collega's heeft al een plek buiten dit bedrijf gevonden, anderen zijn binnen het bedrijf een nieuwe weg voor zichzelf aan het banen. Het levert mij naast goede herinneringen ook een goed netwerk op.

EBS is dood, leve EBS!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Bye bye Lang Lang

Slecht 26 jaar en nu al behoort hij tot de absolute top: Lang Lang. Vanavond speelde deze concertpianist het tweede pianoconcert van Chopin in het Concertgebouw. De zaal was afgeladen vol, er waren zelfs plekken gecreëerd op het podium. Het was schitterend en hij kreeg een staande ovatie. Maar wat mij opviel was dat hij zo aan het genieten was op het podium. Tussen zijn solo's door luisterde hij naar het orkest en genoot, bewoog mee op de muziek.

Ik heb hem eerder zo enorm zien genieten, in 2006, tijdens het Prinsengrachtconcert. Ik zal nooit vergeten hoe verbaasd en geamuseerd hij keek toen hij 's middags voor de generale repetitie het ponton opliep. Overal bootjes en mensen. En 's avonds zo feeëriek verlicht. Hij speelde daar een quatre-mains met een jong Nederlands talent, Lucas Jussen. Hij genoot van het publiek, van de muziek en van de bijzondere ervaring. Er fijn om van zo'n artiest te mogen genieten! Ik hoop hem nog veel vaker te horen.


Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Help, heb jij groene vingers?

Bloemen en planten, ik vind het prachtig, maar wat is het soms moeilijk om ze levend te houden. Laatst had ik prachtige begonia's per ongeluk twee keer water gegeven. Helaas, ze zijn verzopen en ik heb ze weg moeten gooien. Nu ben ik aan het stoeien met twee boompjes, Viburnum.

Ze staan in mijn hofje en zien er al een tijdje slecht uit. De winter, dacht ik nog. Maar ze hadden moeten bloeien dit voorjaar, en dat is niet gebeurd. Daarom heb ik ze vorige week nog van nieuwe grond en mest voorzien. Toen viel me op dat de blaadjes wel erg raar verkleurd waren. Bovendien zat er een soort witte gloed over. Schimmel? Op internet gezocht en het kan twee kanten op. Of de nieuwe grond is goed, of het is een hele besmettelijke ziekte. 

Daarom gaan ze dit weekend in een vuilniszak met het vuil mee. Snik. Want zieke boompjes, daar heeft niemand wat aan. Of kan iemand mij vertellen wat mijn boompjes hebben en hoe ik ze kan redden?

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Zomernacht in het Concertgebouw

Op het sjieke podium van het Concertgebouw zat gisteravond een orkest in Hawaii shirts, bermuda's, bloemetjesjurken en andere zomerse kleding. Accesoires: zonnebrillen, petjes en hier en daar een bloem in het haar. De dirigent, de 80 jarige, wereldberoemde Nicolaus Harnoncourt deed ook mee aan deze verkleedpartij. Hij kwam niet op in rokkostuum, maar in een vrolijk geverfde bloes, een soort drollenvanger-broek en een honkbalpetje. Het publiek werd er blij van. Dit spectakel was ter ere van het opvoeren van een stuk van Felix Mendelssohn, Ein Sommersnachtstraum. Jazeker, gebaseerd op Shakespeare's Midsummer Night's Dream.

Eigenlijk is het een muzikale begeleiding bij een soort theaterstuk. Of begeleidt het theaterstuk de muziek? In ieder geval was er een onverstaanbare acteur die met vreemde uitbundige theatrale bewegingen in het Duits het verhaal probeerde te vertellen. Het was voor het keurige publiek in de zaal een beetje vreemd. En ik moet zeggen dat ik dit een brug te ver vond. Leuk experiment, maar niet echt geslaagd. Hoewel ook de dirigent een rolletje speelde en het vooral op het einde best grappig was, maar nee. Overigens komt uit dit stuk de beroemde Bruiloftsmars, de herkenbare deun die vooral bij Amerikaanse bruiloften wordt gespeeld. Heel geestig om te zien hoe een orkest dit heel serieus ten gehore brengt!

Geestig is dan hoe de zaal reageert. Er wordt meer dan normaal gekucht, een mobiele telefoon gaat tot 2 maal toe af, mensen eten snoepjes uit krakende plasticjes en naast mij zaten zelfs dames te sms'en. Het leek de Pathé bioscoop wel!

De professionele meningen zijn verdeeld: In NRC een negatieve recensie (alleen in de krant), de Volkskrant is neutraal, maar Trouw is buitengewoon positief!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Zijn vrouwen echt zo "desperate"?

Gisteren de film "He's just not that into you" gezien, een echte vrouwenfilm, met een hele horde Hollywoodsterren zoals Ben Affleck, Jennifer Aniston, Drew Barrymore, en Scarlett Johanson. De film is gebaseerd op een bestseller uit Amerika, geschreven door een man die ook meeschreef aan Sex and the City. De boodschap: "Dames, een man laat echt wel blijken als hij je leuk vindt. En als hij dus halfbakken signalen uitzendt, vindt hij je niet leuk genoeg. Dus wacht niet eindeloos op zijn telefoontje, hij belt echt niet!"

Het geeft eigenlijk een beetje het beeld dat vrouwen desperaat zijn en altijd op zoek naar een man. Ze zijn onzeker, maken zichzelf wijs dat ze echt heus wel leuk zijn en gedragen zich als echte dramaqueens. Mannen daarentegen maken de dienst uit, bepalen zelf wel wat ze leuk vinden, lopen hun ... achterna en dumpen vrouwen nog voor ze goed hebben gekeken.

Het was best een aardige film, waarvoor je niet erg hoeft na te denken, het heeft een echt Hollywood-style happy end en iedereen gaat tevreden weer de bioscoop uit. Bovendien concludeerden we met 8 meiden dat er best herkenbare situaties in deze film zaten. Maar zijn vrouwen echt zo 'desperate'?

Ik volg al een aantal maanden een erg geestig weblog: "Psychotic letters from men". En op deze site het levende bewijs dat er ook hele enge mannen op deze wereld rondlopen, nog desperater, dan de vrouwen uit deze film. Lees bijvoorbeeld het verhaal van Laura, die via een website Keith had ontmoet. Eerst vond ze hem best leuk, maar binnen drie dagen veranderde hij in een behoeftig en alle aandacht opeisend, onzeker persoon. Laura besloot deze online relatie te beëindigen en ontving een desperate mail van Keith. Lees zelf maar verder, en lees ook de commentaren, die zijn soms nog hilarischer!

Zie je wel, in het echte leven zijn er behoorlijk desperate mannen!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Così fan tutte: Zo zijn ze allemaal!

Twee mannen die opscheppen over de liefde, dat kan alleen maar fout gaan. Zo begint de opera Così fan tutte en natuurlijk gaat het mis. Dat hoort in opera, lekker veel drama. Heerlijk, een avond lang kijken, vermaakt worden, mooie muziek luisteren, kortom: genieten.

Afgelopen dinsdag was ik met een vriendin een avondje naar de Stopera waar De Nederlandse Opera Così fan tutte speelde. Niet in een klassieke setting, maar in een flower-power vakantieoord. Met bloemetjesrokjes, vetkuiven, stapelbedden en hawaïhemden en een fantastisch ronddraaiend podium. Het maakt dit 18e-eeuwse verhaal onverwachts actueel en vlot.

En het is al geen makkelijk verhaal, twee vrienden zijn verliefd op twee zusters. Een derde vriend beweert dat alle vrouwen ontrouw zijn, maar dat geloven ze niet. Ze besluiten de liefde van de zussen te testen en verzinnen een list. De twee vrienden moeten onverwachts vertrekken, naar het slagveld en de zusters blijven achter, niet wetend of ze ooit nog terugkomen. De dames zijn intens verdrietig, maar al snel verschijnen er twee vreemdelingen, de vrienden hebben zich vermomd als Albanese ridders. Ze moeten alle versiertrucs uit de kast halen, ze faken zelfs een zelfmoord, maar uiteindelijk vallen de dames voor deze macho's. Tot verdriet van de vrienden, die het nu echt beseffen: "zo zijn ze allemaal!" (così van tutte).

En natuurlijk moeten de vrouwen gestrafd en vernederd worden. Ze staan op het punt om te trouwen als het bericht komt dat de vrienden weer terugkeren uit het leger. Het is niet meer te redden en de vrouwen komen erachter dat ze bedrogen zijn. Ze zijn boos en verdrietig tegelijkertijd. Maar in de laatste minuten komt het toch nog goed, de zussen beloven altijd van de vrienden te houden en de mannen vergeven hen hun misstap.

In deze enscenering is er veel reden tot lachen, overal worden grapjes van gemaakt en sommige liefdesscènes zijn buitengewoon expliciet. Ik heb echt een enorm leuke avond gehad, vooral omdat het verhaal nooit saai werd en je constant zoveel te zien had. Het is waanzinnig dat een verhaal van ruim twee eeuwen oud in zo'n modern jasje een hele nieuwe dimensie krijgt.

Ruim 15 jaar geleden zag ik voor het eerst een opera. Het was Così fan tutte in Praag, toen ik met mijn studentenvereniging een geweldig leuk weekendfeestje aan het vieren was. Van die voorstelling herinner ik me vooral de truttige jurkjes en ouderwetse decors. Ook toen vond ik de muziek al prachtig, echte Mozart luchtigheid. Maar vooral herinner ik me de blikken van het Praagse publiek, al die jonge mensen in galajurken en rokkostuums! Prachtig vonden ze dat!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het Chinese gevecht

Lijiang is een bijzonder dorpje in het westen van China, in de provincie Yunnan. Ik was er beland na vele uren in de bus, vanuit Laos via Kunming en Dali. Het is een idyllisch stadje van prachtige Chinese houten huisjes, met kasseien straatjes en snel stromende beekjes aan de voet van de Jaden Draak berg. Hier wonen de Naxi, een bergvolk met een matriachale samenleving.

Vanuit dit dorpje wilde ik doorreizen naar Chengdu en de adviesroute is dan om terug te reizen naar Kunming (ongeveer 8 uur) en vanuit daar met de trein naar Chengdu. Maar ik wilde niet via dezelfde route terug, ik wilde vooruit! Ik had gehoord van een bus die via de 'Eerste bocht in de Yangzi rivier', met spectaculaire uitzichten, naar een stad zou reizen vanwaar ik de trein naar Chengdu zou kunnen nemen. Het lukte mij niet dit te regelen en teleurgesteld keerde ik terug naar mijn guesthouse. Daar stuitte ik op twee Engelse meiden die dezelfde plannen hadden als ik. We kregen een briljant idee, we zouden die aardige jongen van de receptie, die een beetje Engels spreekt, vragen op te schrijven wat we wilden en met dat briefje naar het busstation gaan.

En zo gebeurde het dat we voor de tweede keer die dag bij het busstation probeerden een kaartje te krijgen. Dit keer las de chagrijnige dame van het loket aandachtig het briefje, begon te lachen, vertelde haar collega's uitgebreid wat er op het briefje stond en schreef een volkomen onleesbaar buskaartje voor ons uit. Maar het was wel duidelijk dat de volgende ochtend onze bus zou vertrekken.

We verschenen iets voor 6 uur op het busstation. Het was er rustig. Een paar dozen verraadden enige menselijke aanwezigheid, maar behalve een slapende man op een bankje, de dame achter het loket en een oud vrouwtje, was er niemand te bekennen. Stipt 6 uur verscheen een oude bus. Hoe het kwam, weet ik niet precies, maar ineens waren er 50 mensen met een berg bagage te dringen om als eerste de bus in te mogen. We keken elkaar aan en wisten meteen wat ons te doen stond: meeknokken om zo snel mogelijk de bus in te komen en een goed plekje te bemachtigen. Anders zouden we misschien wel de hele reis moeten staan.... Dat zagen we niet zitten en we gooiden ons vol in de strijd.

Een klein en teer oud dametje met een tandeloze grijns deelde een paar pittige elleboogstoten uit en een grote woeste ongeschoren Chinees lieten we ook met rust. Maar verder was het een heftige en korte strijd. Heel tevreden zaten wij na 5 minuten met z'n drieën op een prachtig bankje, onze backpacks veilig onder ons, terwijl de meeste anderen zich nog de bus in knokten. Tot slot bleven er drie vrouwen staan. Vriendelijk wezen wij ze op het bankje voor ons. Niet het prettigste bankje, want vlak achter de motor en weinig beenruimte, maar ten minste een zitplaats. Ze knikten hopeloos 'nee'. Na een paar minuten werd de chauffeur erbij gehaald en hij vroeg ons om ons kaartje. Bij het overhandigen verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht en eerst lichtte hij alle omstanders in. Uit de menigte klonk een geruststellend gemompel.

De buschauffeur toonde ons een klein plaatje boven ieder bankje. En wees toen op de nummers van ons kaartje; wij hadden stoel 1,2, en 3! Wij moesten dus op dat onmogelijke bankje achter de motor zitten. Balen, want met een reis van 11 uur over een slechte weg voor boeg, niet bepaald aantrekkelijk. Maar daar dachten die drie vrouwen natuurlijk net zo over! Dus verhuisden wij met bagage naar dat andere bankje en kon de bus vertrekken.

"Wacht eens even", riep ik uit. "Als iedereen vaste plaatsen heeft, waarom hebben we dan met z'n allen zo gevochten om die bus in te komen?" Rare mensen, zijn die Chinezen toch!


Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Finkelstein doet pijn

Al een tijdje heb ik een zeurende pijn in mijn pols. Een soort RSI, hoewel ik dat niet mag zeggen van de huisarts, want dat is een diagnose. Nu heb ik de afgelopen maanden hard gewerkt en zit ik in mijn huidige baan veel meer achter een computer. Mijn werkplek heb ik nu goed ingesteld, een paar massagesessies hielpen niet echt, dus vond ik het tijd voor de fysio. Hij deed een paar testjes om te zien waar het precies pijn deed.

En zo kwam het dat ik mijn hand in een vuist deed, een beetje boog en de fysio er een klap op gaf... Het voelde alsof er drie messen in mijn pols werden gestoken, de lucht vloog uit mijn longen en de tranen sprongen in mijn ogen. De fysio schrok zelf ook een beetje van mijn reactie. "Typisch gevalletje van Quervain", constateerde hij vervolgens. "Want dit is de test van Finkelstein en daarmee kan je dat vaststellen."


Dus moet ik nu op 50% van mijn inspanning leven. En gaan we kijken hoe ik de spanning op mijn pols kan verminderen zodat de pijn weggaat. Heeft iemand een idee hoe dat moet? Op 50% van je inspanning leven?

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Pas gelezen: In het huis van de dichter

In de jaren tachtig trok een russisch pianotalent een groot publiek naar de concertzalen. Zijn naam: Youri Egorov. Jan Brokken schreef een bijzonder boek over hem, een verhaal van een carriere, van een persoonlijkheid en ook een verhaal van een vriendschap. Tegelijkertijd schetst het een tijdsbeeld van de homocultuur in Amsterdam in die jaren en de opkomst van een onbekend virus, HIV, dat een ware slachting onder homo’s zou ontketenen. Want Youri is jong gestorven, op 33 jarige leeftijd stierf hij in 1988 aan de gevolgen van Aids.

Warm, betrokken en kritisch
Het boek heeft me diep geraakt en dat komt vooral door het schrijftalent van Brokken. Hij had een warme vriendschap met Youri en heeft heel dichtbij gestaan. De betrokkenheid en de vriendschap is hartverwarmend en van tijd tot tijd ook erg grappig. En toch weet Brokken een zekere afstand te bewaren, waardoor hij ook niet zonder kritiek de homoscene en Youri zelf beschrijft.

Gevlucht voor het communisme
Youri Egorov is als 22-jarige uit communistisch Rusland gevlucht, want (openlijk) homoseksueel zijn kon niet. In Amsterdam vindt hij de vrijheid en krijgt de kans te spelen met de beste orkesten van de wereld. Maar Egorov is ook onzeker, en Jan Brokken weet dit soms prachtig te verwoorden. Daarnaast blijft Youri zich schuldig voelen over de gevolgen die zijn vlucht heeft voor zijn familie.

Als het einde nadert
Uiteindelijk wordt duidelijk dat ook Youri is besmet met HIV en zijn dood is het treurige einde van dit boek. Uit een van hun laatste intense gesprekken noteert Jan Brokken:
'Als ik meer aandacht aan de muziek had gegeven, was mijn leven zinvoller geweest.'
'Je hebt voortdurend naar de essentie gezocht. Het enige waaraan het je ontbroken heeft is tijd. Tijd verdien je niet, tijd krijg je.'
'Ik wist dat ik jong zou sterven.'
'Welnee, je vreesde het. En mijn god, wie niet?'

Aanrader
Ik heb het boek in een ruk uitgelezen. En vorige week heb ik direct een cd met opnamen gekocht. Hij speelt heel lichtvoetig, alsof het geheel geen moeite kost. Dit boek is een echte aanrader, zeker als je houdt van klassieke muziek!

Meer informatie:
www.youri-egorov.nl
Muziek van Youri Egorov op YouTube

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)