Koningin zoekt uitgever

Deze week kreeg ik een linkje toegestuurd door een oud-collega. Patricia is grafisch ontwerper en heeft een dochtertje Ellen-Fay. Voor haar en alle andere kleine meisjes op deze wereld heeft ze een boekje geschreven en zelf geïllustreerd.

Het is een heel grappig verhaal, met de prachtige titel "Laat de koningin wel eens een poepescheetje?". Je kunt dit lieve sprookje op rijm online bekijken. Zet wel even je geluid aan, voordat je op dit linkje klikt: www.ellen-fay.nl. Dan kun je zelf ontdekken hoe koningin Zwanefee haar vrijetijd in het paleis doorbrengt!

Vinden jullie deze illustraties ook niet super? Patricia zoekt nog een uitgever voor dit boekje, dus als iemand haar kan helpen...
Laat het haar weten!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Weemoed op muziek met een snufje Portugal

Wat een heerlijk concert heb ik gisteren gehoord! Werd ik zomaar uitgenodigd door een vriendinnetje met wel hele goede contacten bij het Metropole orkest voor een bijzonder concert in het Concertgebouw. Nou, daar zei ik geen nee tegen!

Het Metropole Orkest speelde met 3 fantastische zangeressen (Nynke Laverman, Dina Medina en Fabia Rebordao). Hoewel ieder een eigen stijl, klonk in alle nummers de weemoed. Van bijzondere liederen in het Fries, met Mexicaanse en Portugese klanken, via de ritmische Kaap-Verdiaanse Morne terug naar de klassieke Fado.

Even over het Metropole orkest
In het genre lichte muziek is dit het grootste professionele orkest ter wereld. Van bigband tot jazz, van chansons tot filmmuziek, ze spelen het allemaal. En ze begeleiden ook vele artiesten. Heel bijzonder dat we dat in Nederland hebben!

Nynke Laverman
De rode draad door avond was de link met Portugal. Nynke Laverman is misschien wel de bekendste van deze avond. Beroemd geworden met haar Fado's in het Fries, gebaseerd op gedichten van Slauerhof, maakte ze deze avond op mij de meeste indruk met een nummer van een CD die nog moet verschijnen. Dit melancholische lied, met klanken van de fado, gaat in het Fries over de prachtige lange schaduwen die ze zag in Mongolië.

Dina Medina
Dina is voor mij de ontdekking van de avond. Oorspronkelijk is zij een popzangeres, maar hoewel geboren in Schiedam is ze van oorsprong Kaap-Verdiaans. Deze avond zong ze de Morna, een weemoedig lied met de ziel van Kaap-Verdië. Het zijn volkse liederen, voornamelijk in het Creools geschreven, die de heimwee naar het moederland, de hoop op een betere toekomst of de gedachte aan een verloren liefde vertolken. Heerlijk ritme, prachtige stem, Dina heeft mij diep geraakt.

Fabia Rebordao
Fabia had misschien wel de moeilijkste opdracht van de avond. Zij moest op het laatste moment Ana Moura vervangen. Ana is een jonge, maar al gevierde Fadozangeres, genomineerd voor een Edison. Dat is niet wat, om de plaats van zo'n artiest in te nemen, haar reportoire te zingen in zo'n beroemde zaal. Ze heeft slechts 1 dag kunnen oefenen. Maar, oeioeioei, wat een dijk van een stem! Ze zong hele klasieke Fado, begeleid door orkest en twee gitaristen.

Het was genieten deze avond. Bedankt Chanien en Jan!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

I wish you a Wham! christmas!

Het is februari 1983, in de buurt van Valmorel. In een ijskoude skilift zitten twee meisjes, 11 jaar, te giechelen, te kwekken en liedjes te zingen. Met name Kinderen voor Kinderen-reportoire, dus "Kom eet je bie-ba-boe-ba-bord nou leeg" en "Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd" schallen over de pistes.

Een jaar later, 1984, dezelfde meisjes, dezelfde lift. Maar nu zingen ze "Last Christmas" van Wham! Die meisjes zijn mijn nichtje Anneloes en ik. Dat jaar zijn we echte pubers geworden. Smoorverliefd waren op die heerlijke George Michael. Ja, Andrew was best aardig, maar George... Ik wist zeker dat hij en ik ooit.....Tja, mijn moeder zei het al vanaf het begin: "Hij is homo", maar ik wilde het niet horen!

Enfin, het wordt weer kerst en deze hit is niet meer van de radio af te slaan! Last Christmas is nog steeds een kersthit, dit jaar nr. 2 in de kersthit top 50 van Skyradio. Ken je die clip nog die erbij zat? Nu heeft een Zwitserse a-cappella band Bliss dit nummer gecoverd. En ze zijn ver gegaan, ze hebben namelijk ook de video clip helemaal nagedaan! Bekijk deze YouTube video:



Hoe vaak is dit nummer gecoverd, denk je?
Al surfend op het web stuit ik op deze grappige site, Last-christmas.com, een site geheel gewijd aan dit nummer. Dit nummer is heel vaak gecoverd: De teller staat nu op 387! Oh ja, voor de liefhebbers: 24 jaar na deze hit heeft George weer een kerstnummer uitgebracht! Ik denk niet dat het een hit gaat worden, iets te zoet. Maar op 1e Kerstdag kun je dit nummer gratis downloaden van zijn website. Als kerstcadeautje.... Je kunt December Song nu al beluisteren.

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Zie je wel, ik had gelijk!

Ja, dat heb je soms, dat je even je gelijk wilt halen. Goed, goed, ik ken mezelf, ik wil dat iedere dag wel een keer..... of drie....ahum. Maar nu vind ik het zelfs nodig dit even in een berichtje te zetten. Een dag nadat ik bij Mantoe gegeten had, plaatst DE GROTE JOHANNES (red. Johannes van Dam, restaurantrecensent van het Parool) zijn recensie in de krant. En wat denk je? Een 9 (zegge een negen!)

Zie je wel, ik had gelijk! Nou, waar wacht je nog op?

>>Lees zelf de recensie van Johannes


Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het hoogtepunt van de dag!

De afgelopen weken zit ik meerdere dagen in de week niet op kantoor in Amstelveen, maar op Schiphol Rijk. Waar? Nou, hier ongeveer... Ten zuiden van de Aalsmeerbaan, tegen Aalsmeer aan. Hier zit het een groot deel van de IT mensen van KLM.com, in ieder geval de belangrijkste. Hier wordt de laatste hand gelegd aan de nieuw bookingtool van KLM, waarmee je heel makkelijk tickets en hotels kan boeken.

Nadine, mijn collega Content manager en ik, zorgen ervoor dat alle copy in deze tool ook begrijpelijk wordt. Dat is nog best een moeilijke klus, want hoe blijf je eerlijk, vertel je het een klant wat er gebeurt, zonder hem onzeker te maken of hem kleinerend toe te spreken. Nee, dat doen we niet, maar het is veel werk. En hoewel de mannen op de afdeling gezellig zijn, is de omgeving erg oninspirerend. Een kantorenterrein in de "middle of nowhere".

Er is een kantine, maar die is 3 gebouwen verderop en we hebben niet veel tijd, dus wat dan? In de wijde omgeving geen supermarkt te vinden. Maar niet getreurd, dan komt de Lunchbus langs. Deze omgebouwde SRV-kar (old=new) rijdt van 10 tot 3 langs kantoren in de omgeving. Je kan er verse broodjes kopen, vruchtensapje, wat te snoepen of een tijdschriftje.

Bij Point of View, zo heet het gebouw waar ik zit, POV in de volksmond, komt de bus tussen 1 en kwart over 1, best laat. Dus, als de bus toetert om te laten weten dat'ie er is, springen we op! Echt het hoogtepunt van de dag!

Ja, dat staat er op de bus! En weet je hoe druk het is in die bus?
Wat een goed concept...
www.lunchbus.nl

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Spaghetti alla vongole

Een heerlijk recept dat ik ooit van op het NRCNext kookweblog van Janneke Vreugdenhil vond. Het is een licht recept, in 10 minuten klaar, het ziet er prachtig uit en je gooit er hoge ogen mee bij je gasten: Spaghetti alla vongole.

Vongole zijn venusschelpen in het Nederlands. Het zijn prachtige schelpen, vaak donkergrijs van kleur met ribbels evenwijdig aan de rand. Ze worden vaak verward met kokkels. Deze hebben juist ribbels haaks op de rand staan. Ik gebruikte ze dit weekend, omdat ik niet genoeg venusschelpen kon krijgen, maar ze zijn ziltiger, vleziger en minder verfijnd van smaak.

Ik koop de venusschelpen bij de visboer in Marqt. Dat is een winkel op de Overtoom, waar verschillende producenten van eerlijke en heerlijke producten in een soort supermarktconcept bij elkaar zitten. Dus een waanzinnig goede groenteman, met nu heel veel bijzondere paddestoelen, een hele goede visboer, met iedere zaterdag vongole, een geweldige bakker met echt brood zoals je het lang niet gegeten hebt, een kaasboer met echt bijzondere kazen en nog een heleboel meer. Ga eens kijken! Je weet niet wat je ziet!

Maar goed, wat heb je nodig (voor 2 personen):
- spaghetti
- een uitje of sjalotje
- paar teentjes knoflook, gehakt
- een flinke handvol gehakte platte peterselie
- een klein rood pepertje
- een half gehakt preitje
- een lekkere fles witte wijn
- ongeveer 600 gr vongole.
- lekkere olijfolie (extra vierge)

Kijk van te voren de schelpen goed na, iedere schelp die niet sluit als je er tegenaan tikt, of die kapot is, gewoon weggooien. Ze moeten echt knettervers zijn! Spoel ze niet af met schoon water, want het zeewater is juist lekker!

Kook de spaghetti NIET beetgaar. Fruit ondertussen in een grote pan de ui, prei, knoflook en het pepertje aan, en voeg hier tot slot de peterselie bij. Voeg de vongole erbij en schenk er een flinke scheut wijn bij, zo'n 10 tot 15 cl. Draai het vuur zacht en doe de deksel op de pan en stoof de vongole in ongeveer 5 minuten gaar. Zodra de schelpen geopend zijn, gaat de niet-gare spaghetti erbij, draai het geheel nog even voorzichtig door elkaar. Nog eenmaal de deksel op de pan en even een minuutje laten meegaren. De smaken trekken dan lekker in de spaghetti, terwijl die toch beetgaar wordt. Tot slot nog wat zout en peper naar smaak erbij. Klaar is kees.

Drink die lekkere fles wijn erbij op, serveer eventueel met een frisse salade en je hebt een koningsmaal. Het is heerlijk om die schelpjes leeg te eten.

Mantoe, wat lekker!

Vrijdagavond was het echt een "heerlijk avondje". Op advies van Frits Abrahams, columnist van NRC Handelsblad at ik bij een nieuw restaurantje bij mij om de hoek. Mantoe heet dit restaurantje en je eet er Afghaans. Ja, je leest het goed, Afghaans. Nooit geweten, maar Afghaans is heerlijk. Het is moeilijk te omschrijven waar het naar smaakt. Vleugje turks, vleugje indiaas, maar geheel een eigen smaak.

Vooraf een heerlijke soep van knolselderij en curry. Echt heerlijk, ik hou van soepen. Daarna een tussengerecht, Mantoe, ook de naam van het restaurant. Het is een gerecht dat meestal wordt geserveerd op feestdagen. Heelijk pittig lamsgehakt in een pastadeeg, met een verrukkelijke yoghurtsaus. Daarna een hoofdgerecht met verschillende smaken: aubergine - lamsprutje, pittige pannekoekjes met granaatappel, met ei gevulde gehaktballetjes en "last but not least" heerlijk geurende rijst met geconfijte en gebakken sinasappelschilletjes. Tot slot, maar toen was het al bijna wat teveel, een kardamompuddinkje.

Het restaurant ziet er heel modern uit, strakke wanden, meubilair. Niet het ouderwetse "tempo doeloe" uiterlijk dat restaurants met een keuken uit verweggistan soms wel hebben. De bediening is heel aardig. Op dit moment krijg je nog een vast menu, maar als het een beetje gaat lopen, zal je zelf wel kunnen kunnen kiezen. Echt een leuk plekje om lekker te genieten, en gezellig te kletsen. Midden in de Jordaan, oftewel, de Afghaan van de Jordaan!
www.restaurantmantoe.nl of bekijk de reacties op Iens.
Tweede Leliedwarsstraat 13, Amsterdam

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Online wordt vanzelf weer offline?

Een tijdje geleden kon je je via LinkedIn aanmelden voor groepen. Heel leuk allemaal, maar wat kon je er nu precies mee? Geen idee, maar ik heb me opgegeven voor een paar groepen. En dat was het dan.

Weer wat later was ik op zoek naar mensen die mij zouden kunnen helpen met het opzetten van een contentstrategie en bleek het interessant te zijn om deze groepen eens door te kijken. Zouden er mensen zijn in mijn netwerk die me zouden kunnen helpen? Er bleken in een groep best wat interessante mensen te zitten.

En een paar weken geleden ontving ik ineens een mail. De beheerders van twee groepen, Online writing en Webcopy hadden een netwerkborrel georganiseerd. Dus toog ik gisteren naar Utrecht en had enorm leuke gesprekken. Over ons vakgebied en over wat ons bezig houdt.

En zo wordt online ineens weer offline!

Bis Bis, op een gewone maandagavond

Wat een leuke maandagavond kun je hebben! In de Vondelkerk wordt iedere maandagavond een enorm leuke voorstelling gegeven door Opera per tutti. Opera voor iedereen, dus. Het is geen opera, er worden de mooiste liederen uit de opera gezongen. De krenten uit de pap zo gezegd!

In deze kleine kerk wordt een hele intieme sfeer gecreëerd. Het is net een soort huiskamerconcert, zoveel mensen kunnen er ook niet in. Ik hoorde liederen uit Don Giovanni en Cosi fan Tutte. Ontroerend goed was de sopraan Lotte Bovi met een aria uit Ariodante van Händel.

Maar de meeste indruk maakte de mezzosopraan Kai Rüütel. Zij is nog studente aan de Dutch New Opera Acadamy, maar ze heeft zo'n volle en ontwikkelde stem. Van haar gaan we nog horen.

Tot 15 december is er nog iedere maandagavond Opera per tutti.

n8 der nachten

Zaterdag was het weer de n8 der nachten, de museumnacht. Jaren geleden was het nog een klein evenement waarbij je in de grote musea op een laat tijdstip ineens verrast kon worden door een bijzonder beeld. Ik herinner me nog de tangodansers voor de Nachtwacht.

Nu is het een groot evenement geworden met duizenden bezoekers. Lange rijen dus voor de grote highlight. Met een groep hadden we afgesproken voor het Rijksmuseum. Eksters als de dames zijn, moesten we natuurlijk de blingbling schedel van Damien Hirst zien. Het was even wachten, want de rij was lang, maar we zijn dan ook wel beloond!

Je stapt een pikzwart kamertje in, waar in een glazen pilaar de schedel je ligt toe te lachen. Is dit kunst, dacht ik nog? Maar het is fascinerend om naar te kijken. Meer dan 8000 diamanten zijn er in verwerkt, diamanten over de buitenkant, maar ook aan de binnenkant, in de neusgaten, achter de oogkassen, overal. Het gekke is dat het bijna een aaibaar object werd, de griezeligheid was eraf. Maar het is wel meer dan 60 miljoen waard!

De bedoeling van Hirst is om de vergankelijkheid van het leven (de schedel) te verbinden aan de eeuwigheid en roem (diamonds are forever…!). Ik vind het eigenlijk ook gaan over excessieve rijkdom en ijdelheid. Wat gaat er in je hoofd om als je zoiets bedenkt?

Daarna volgt een ruimte waar Hirst wat schilderijen uit de catacomben van het Rijks heeft mogen uitzoeken en zijn voorzien van zijn commentaar. Gelinkt aan die schedel zie je dan taferelen met een geschoten hert, of een oude man met een kale schedel. Het geeft een leuk beeld van hoe deze aparte man naar kunst kijkt.

Al met al vond ik het toch de moeite waard. Het is toch een object dat je niet vaak meer zult zien en het roept veel reacties op. Het is echt leuk om naar de commentaren van je medebezoekers te luisteren.

En de n8? Na het rijks volgde het stadsarchief met superleuke filmpjes van oud Amsterdam en tot slot vergaapten we ons aan de honderden kaarsen in de Portugese synagoge. Wist je dat dat het enige gebouw in Amsterdam is die geen elektriciteit heeft?