Ai Wei Wei - Sunflower Seeds

Iets nieuws: een video-boodschap. Uit het Tate Modern. Over een bijzondere expositie.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Literatuur ontvangen

Gisteren werd er een briefje bezorgd op mijn adres. “1 hoog” trok mijn aandacht, want daar woon ik. Er bij stond ook “bij die luidrugtige drugsgebruikers” en toen twijfelde ik toch. Want hoewel ik soms hard kan lachen en van een wijntje hou, dacht ik toch niet dat “luidrugtige drugsgebruiker” mijn imago was. Mocht je hier toch anders over denken, laat het dan direct even weten ;-).

In de envelop zat een fantastisch staaltje literatuur, die ik jullie niet wil onthouden.




Tja, wat moet je hier nu mee? Mijn vermoeden is, dat dit bedoeld is voor het appartement naast mij. Dat wordt al een tijd verhuurd voor "short stay" en dus logeren er regelmatig mensen met andere ideeën. Of het trappenhuis ruikt als een drukbezochte coffeeshop, of de muziek gaat op hard met de ramen open, of ze bellen aan om 2 uur 's nachts omdat ze de sleutel kwijt zijn.

Kennelijk is er een buurman door het lint gegaan.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

De snurkende walrus

Tedere klanken van de piano. De violen zwellen aan. Opperste concentratie bij de dirigent. Het geluid van het orkest zwelt aan en keert dan terug tot fluisterniveau. De hele zaal luistert ademloos.

En dan, ineens, een grote snurk. Vlak naast je oor. Of een hoestbui. In je nek. Een knisperend papiertje van een snoepje. Tussen jou en de piano in.

Het blijft me keer op keer verbazen. Dat ultra-nette Concertgebouw publiek. Keurige mensen uit gegoede families. Vinden ze zelf, in ieder geval. En dan het gerochel, de schurkende geluiden, het geproest. Goed, het kan je een keer overkomen, dat je een hoest niet onder controle hebt. Maar het geluid van de zaal tijdens een kleine stilte tussen twee delen van een symphonie in, doet een collectieve epidemie vermoeden waar het RIVM “zijn vingers bij zou aflikken”. Om maar eens met de woorden van onze aanstaande premier te spreken.

Gisteren heeft mijn moeder ongeveer het hele concert één oor af moeten dekken. Naast haar een astmatische (?) meneer, die zo zwaar ademde en om de 5 minuten het geluid van een snurkende walrus maakte. Waarschijnlijk heeft hij zelf niet in de gaten hoeveel geluid hij maakt. En hoe storend dat kan zijn voor anderen.

En dan het dilemma: zeg je er wat van? Of niet, en laat je het zo, ook bij de volgende concerten die gaan komen? Zangeres Elly Ameling onderbrak eens een concert en vroeg de zaal: “Stoort het u dat ik zing terwijl u hoest?”


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Interview

Op een klantendag van het Tridion (het content management systeeem, dat wij gebruiken), heb ik het verhaal verteld van het project om KLM.com te voorzien van een nieuw design en verbeterde functionaliteit. 116 websites uitrollen in 76 landen, met alle technische, organisatorische en tekst- / plaatjesveranderingen was een flinke uitdaging. Naar aanleiding van dit verhaal vroeg de website IT Commercie of ze mij mochten interviewen. Eigenlijk wilden ze het verhaal vertellen van het beheren van websites over de hele wereld en hadden ook Tridion om een interview gevraagd en het bureau dat verantwoordelijk is voor het design van KLM.com, Mirabeau.

En zo ontstond een leuk verhaal over het managen en consistent houden van internationale websites. Ik weet dat mijn vak is, en mogelijk niet interessant voor iedereen, maar mijn verhaal staat in de gele box onderaan!

Lees het interview met mij op ITCommercie.nl>>


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Eye opener

Wat zie je eigenlijk op een foto? Hoe kijk je naar een foto? Waarom is deze foto gemaakt? Wat zie je eigenlijk niet? Of wat zou je niet mogen zien? Kan dat, wat je niet mag zien, wellicht je mening veranderen?

Samen met Joris Luyendijk besprak Hans Aarsman afgelopen zondag in Paradiso nieuwsfoto’s uit de voorbije week. Eye Openers heette het. Het zaaltje was bomvol en op een scherm kwamen foto’s voorbij die Aarsman uit de stromen foto’s van de nieuwsbureaus zoals AF of Reuters haalt. Foto’s die hem om één of andere manier boeien.

Zo toonde hij ons een indrukwekkende foto van een man die zijn kind (zoon?) vast houdt in zijn verwoeste huis in Kirgizië. Samen rouwen ze om de vernietiging van waar ze ooit woonden. De foto is van grote hoogte genomen, met een telelens, vermoedelijk uit een helikopter. “Waarom denk je dat?”, vraagt Luyendijk. Aarsman: “Ik voel dat aan deze foto.” Vermoedelijk door het vertekend perspectief van de muren. Het is de blik van iemand die duizenden foto’s per week langs ziet komen en beoordeelt. Wat hem raakt is de intimiteit van het moment van vader en kind.

Als je zoveel foto’s van gruwelijkheden in de wereld ziet, ga je ook op zoek naar humor. Een vrouw staat in een vluchtelingenkamp, naast haar een bed zonder matras en geen dak erboven. Maar wacht, wat zien we daar onder het bed, in de schaduw van de foto? Aarsman vergroot de foto voor ons uit en er blijkt een man onder het bed te zitten. Hij lijkt te grijpen naar iets. Of duikt hij weg omdat hij niet op de foto wil?

Of de bijzondere foto van een vrouw die Kirgizië ontvlucht met een baby. Zij stapt van de ene muur op de andere en een man helpt haar door haar baby over te nemen. “Waarom vlucht deze dame met stilettohakken en enorme puntschoenen?”, vraagt Aarsman zich af. Hij vergroot de foto en haar gezicht is perfect opgemaakt. Maar de omgeving, het niemandsland tussen de grens van Kirgizië en Oezbekistan is niet de plek waar je op stiletto’s en met de perfecte make-up zou rondlopen.

Luyendijk concludeert dat de man die de baby aanpakt onmogelijk de vader van het kind kan zijn. “Dat doet een vader anders.” “Inderdaad” voegt Aarsman toe, “aan zijn kleding te zien is hij van een andere klasse, veel goedkoper gekleed”. Iemand uit het publiek suggereert dat het een chauffeur is, gevraagd om haar naar familie te brengen, nu het door de onrust te gevaarlijk voor haar en het kind wordt. Iedereen kijkt gefascineerd naar haar ene voet die overstapt naar de volgende muur. Valt ze er niet tussen, haalt ze het wel?

Deze foto staat vandaag in de Volkskrant in de rubriek de Aarsman Collectie, pagina 52/53.
Klik op de foto voor een vergroting.

Met humor, enig cynisme en vooral met een scherp oog analyseerden Luyendijk en Aarsman een stapel foto’s. Na de zomer gaan ze door. Ondertussen kun je ook Aarsmans’ observaties volgen op Twitter of via zijn columns onder de naam Koekerd op Photoq.


Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Dineren voor Chili: een bijzonder concept

Vrijdag kwamen de dames van The-Eightclub weer bij elkaar. Dit keer kookte niet één van ons, maar werden wij van begin tot het einde geweldig verzorgd door Hugo. Hugo ontving ons met zelfgemaakte mochito’s, verrukkelijke pesto op brood en andere hapjes. En daarna volgde een heerlijk 4 gangen diner.

En dat allemaal om een beetje steun te geven aan de mensen in Chili. Hugo is geboren in Chili en na de aardbeving in Chili op 27 januari dit jaar wilde hij graag helpen. Maar geld vragen aan mensen is ook zo wat. Dus Hugo bedacht een plan: hij kookt voor een groep en de eters doneren een centje aan Hugo. Mensen blij, Hugo blij, Chili blij, zo simpel is het. De kosten van het diner gaan van het bedrag af en het geld dat over blijft (ongeveer de helft) gaat naar de Help Chile Foundation.

Hugo was een uitstekende gastheer, hij serveerde heerlijke Chileense wijn en wij genoten van een pompoensoepje, een tussengerecht met cocquilles, een hoofdgerecht met tilapia en geweldige safraanpuree en toe goddelijke chocolademousse. Een wondertje, hoe toverde hij zo’n heerlijk diner voor 8 uit een betrekkelijk kleine keuken? Dat moet komen door zijn jarenlange horeca-ervaring! En door zijn enorme passie voor eten, voor Chili en voor dit goede doel.

Het was oergezellig, heerlijk en voor een goed doel, wat wil je nog meer? Lijkt het jou ook leuk om met vrienden heerlijk gepamperd te worden door Hugo? Neem dan contact met hem op via zijn website: Cooking for Chile.
Een echte aanrader!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Lente: dartelende texelse lammetjes

Dit weekend heerlijk doorgebracht op Texel. En daar staan nu de velden vol met schapen en lammetjes. Zo schattig..., maar ook zo lekker. Het eiland Texel biedt veel culinaire lekkernijen, naast lamsvlees bijvoorbeeld ook asperges en kaas. En in de zomer strijden de Zelfpluktuin en de Reuzenaardbei om de prijs voor de lekkerste aarbeien. Maar de kwaliteit van het lamsvlees wordt over de hele wereld gewaardeerd, tot in Nieuw Zeeland.

Bij Slagerij Goënga kochten we een lekker stukje lamsbout, toen mijn oog op wat wittig vlees in een zak viel. Het bleken lamszwezerikjes te zijn. Alleen verkrijgbaar in dit jaargetijden als er een overvloed aan zuiglam is. Wat een delicatesse bleek dat te zijn! Je moet helemaal niet willen weten wat zwezerikjes zijn en ook niet denken aan dat vreselijke woord "orgaanvlees". Gewoon proeven, echt een heerlijk recept:

Voorafje: lamszwezerik
- Maak de borden op met wat sla en rucola.
- Spoel de zwezerikjes met water en dep droog.
- Snij, waar nodig, de zwezerikjes in gelijke stukken, sommige kunnen wat langer zijn.
- Haal de zwezerikjes door de bloem en strooi er zout, peper en een beetje knoflookpoeder over.
- Bak je stukjes in een koekenpan, iedere kant ongeveer 2 tot 3 minuten.
- Leg de stukjes op de bordjes sla en serveer direct!

We dronken hier een lekkere fles wijn bij. Van goede vrienden had ik een fles Winkl cadeau gekregen. Dit is een Italiaanse witte wijn, met een Oostenrijkse touch, uit Zuid Tirol, een Duitstalige streek in Italië, ook een aanrader!

Oh ja, natuurlijk hebben we ook heerlijk gewandeld over strand en door de duinen en genoten van de zon! Texel is en blijft een heerlijk eiland.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Echt (en lekker) eten bij Marqt!

Iets meer dan een jaar geleden dook er in Amsterdam een bijzondere winkel op: Marqt. Dit bijzondere winkelconcept combineert alle goede eigenschappen van de gewone markt met de supermarkt en specialiseert zich op (bij voorkeur) biologische producten. Als het even kan, halen ze de spullen uit de regio. Zo verkoopt de slager bijvoorbeeld Waterlands rundvlees. En dat biologisch is niet heilig, het gaat om goede producten. De vis is MSC gecertificeerd, de kazen zijn geweldig en het brood... brood, zoals brood hoort te smaken. Echt speltbrood is mijn persoonlijke favoriet.


Het bijzondere aan het concept is, dat de leveranciers zo hun eigen "toko" hebben, maar dat je op een supermarktmanier gewoon alles afrekent aan de kassa. Je kunt er echt heel veel krijgen: verse groenten, ook de echte ouderwetse groenten, zoals raapsteeltjes, maar ook wijn, olijfolie van Meeuwis, soep van de Soepfabriek, kant en klaar van een echte traiteur. Ja, ik moet wel toegeven, Marqt is niet het goedkoopst, maar ja, dit proef je wel...

En nu opent Marqt een nieuw filiaal in Amsterdam, in de Utrechtsestraat, in het oude kantoor van de ABN Amro. Deze winkel wordt volgens het persbericht nog groter, nog mooier. Met een verse pizzabakker beloven ze. In ieder geval: gaat dat zien!



Bekijk ook Marqt's website: Marqt.com

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Vijf jaar alweer...

Vijf jaar geleden vierden we feest. Groot feest. Pappa werd 70 jaar. Met vrienden en familie kwamen we bijeen. Veel warmte, vriendschap en gezelligheid. Er werd veel gelachen en soms ook, in stilte, een traantje weggepinkt. Er was ‘zijn’ muziek: Hongaarse zigeunermuziek. Melancholische, romantische en vrolijke muziek. Hij speelde zelf, op zijn viool met zijn orkest, Tokaji. Het was feest, we vierden het leven. Maar ondertussen wisten we dat dit ook het laatste feest zou zijn, voor hem dan. Hij was ongeneeslijk ziek. Kanker.

Mijn moeder zei: “hij praat via zijn muziek”, want een groot prater was hij niet. Maar zijn passies waren sterk: Zigeunermuziek, Zweefvliegen, Kever restaureren, hij kon er zo van genieten.

Ik mis hem nog steeds, elke dag. Hij is nog zo dichtbij. Vaak denk ik ook: “Kon ik het hem maar even vertellen, wat zou hij dat leuk hebben gevonden.”

Vijf jaar alweer. Vandaag zou hij 75 geworden zijn. Het lijkt als de dag van gisteren. Wat vliegt de tijd.



Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Inzicht?

Als kind las ik over de Tweede Wereldoorlog, en bleef zitten met één vraag: hoe heeft dit kunnen gebeuren? Hoe kon het dat miljoenen mensen het normaal vonden, dat een andere groep mensen werd gediscrimineerd, als minderwaardig beschouwd, gestigmatiseerd, in een hoek gedrukt, gedeporteerd en uiteindelijk zelfs uit de weg geruimd? Ik begreep er niets van. Dan kwamen er argumentaties als: economische chaos door herstelbetalingen, politieke instabiliteit omdat links en rechts vechtten om de macht en maatschappelijk gezien een minderwaardigheidscomplex van een volk na een verloren oorlog. Maar dat verklaarde niet de onmenselijkheid van dit alles.

Ik heb nog steeds het antwoord niet. En eigenlijk hoop ik het antwoord ook niet te vinden, ik ben er, geloof ik, bang voor. Maar soms, als ik naar onze huidige samenleving kijk, en naar Geert Wilders luister, en de reacties op internet lees van medestanders van zijn standpunten, dan overvalt mij een enorme angst. Zou het 70 jaar geleden ook zo begonnen zijn? Die ontevredenheid over het hier en nu, een gevoel van onmacht, dat omgezet wordt in het afzetten tegen een selecte groep in onze maatschappij?

Vergelijk de uitspraken van Geert Wilders uit de tijd dat hij nog fractielid van de VVD was eens met die van toen hij 1 jaar een eigen fractie had, tot nu toe, dan zit er een opgaande lijn in. Het lijkt wel of het schofferen, het afzetten tegen steeds harder en heftiger wordt. Het voelt alsof het beest los is en steeds agressiever doordendert. Ik hoop dat Geert Wilders het in de hand heeft, maar zal hij dit monster altijd onder controle houden?

En hoe moeten we weerstand bieden aan deze enorme krachten, want zo ervaar ik ze, zo langzamerhand. Wat kan ik doen? Luisteren naar de argumenten en de dialoog zoeken? Blijven staan voor mijn eigen mening en vechten voor het recht op vrije meningsuiting? Ik heb het gevoel dat het niet meer voldoende is. Dat er een grote beweging moet komen, vanuit ons, die zegt: tot hier en niet verder. We moeten een manier vinden om met z’n allen in deze maatschappij te leven, niet de ene groep tegenover de andere.

Eigenlijk voel ik een continu dillema. Hoewel ik totaal niet sta achter de ideeën van Wilders, ben ik tegen het strafproces dat er momenteel tegen hem wordt gevoerd. De uitslag kan, mijns inziens, nooit goed zijn. Als hij niet wordt veroordeeld, geeft dat veel mensen een vrijbrief om de hele enge uitspraken te doen. Als hij wel wordt veroordeeld, zal dat een beknotting zijn de onze vrijheid van meningsuiting. En juist die hebben we zo nodig in het gevecht tegen zijn standpunten. Ik vind dus dat de mening van Wilders bestaansrecht heeft. Maar vrees tegelijkertijd dat zijn politieke ambitie en strategie ons land in een decennium van politieke, maatschappelijke en economische onrust gaat storten. En wij, degenen die het niet met hem eens zijn, zijn niet in staat goed tegenwicht te bieden.

Het lijkt wel of de balans uit de samenleving is. En dat brengt mij tot mijn laatste vraag: Komt de onbalans die ik voel door de ideeën van Geert Wilders of wordt dat veroorzaakt door iets anders? Zijn uitspraken slaan in ieder geval wel mij uit het lood. Er is duidelijk een grote ontevredenheid onder de mensen en ook een gevoel van onmacht. Geert Wilders geeft met zijn standpunten zijn volgers het gevoel weer grip op de samenleving te krijgen en hij gebruikt het gevoel van ontevredenheid als katalysator. Maar biedt hij ook oplossingen?

Vandaag schreef Kader Abdollah een stuk in de Volkskrant. Een paar uitspraken raakten me zeer: “Ik ben niet tegen Geert Wilders, hij boeit mij zelfs, maar zijn woorden en de haat in zijn stem, wekken woede in mij. Ik wil het niet, maar hij plant haat in mijn vlees met zijn formules.”

En hij eindigt zijn stuk met:
Een wijsheid luidt: ‘Wil je weten wie een ander is, dan moet je weten wie je zelf bent.’
Als hij die woede in mij wakker kan maken, zal hij dat ook bij anderen doen.
Ik vrees voor zoveel woede die Geert Wilders los gemaakt heeft.
Ik vrees voor zoveel haat die hij zaait.

Ik vrees met Kader mee. Maar wat kan ik en moet ik doen?

Lees het hele stuk “Bang voor de PVV” op de website van de Volkskrant. En lees vooral ook de reacties.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)