zaterdag 30 juni 2012

Pannenkoeken bakken bij Ondro Bong


Bron foto
Hebben jullie wel eens een teamuitje met je werk? Soms inhoudelijk, soms gewoon iets gezelligs doen? Wij deden deze week met ons team vrijwilligerswerk! In 3 teams zijn we verdeeld over stad. Team 1 tuinierde in Betondorp, team 2 hielp in een bejaardentehuis en team 3 bakte pannenkoeken voor daklozen. En in dat team zat ik. We werden verwacht voor een bijzondere middag in een inloophuis in Zeeburg.

Huiskamer onder de boom
Bron foto
Ondro Bong is een inloophuis voor (ex)daklozen en (ex)verslaafden van de Stichting Regenboog. De bezoekers zijn voornamelijk Surinaamse mannen van middelbare leeftijd. Dakloos is misschien niet helemaal het juiste woord, de meesten hebben weliswaar een geschiedenis met dakloosheid, maar hebben inmiddels wel een huisje. Maar wat moet je daar alleen? En hoe houd je dat schoon en zorg je voor jezelf? Ondro Bong is een soort huiskamer, waar je een kaartje kunt leggen, tv kijkt, een hapje eet enzovoort. En er is maatschappelijk werk aanwezig. Sommigen zijn verslaafd, maar in het huis mag niet gebruikt worden. Er wordt iedere dag uitgebreid Surinaams gekookt, de pannenkoeken zijn een lekker extraatje…

Ondro Bong is trouwens Surinaams voor “onder de boom”. Het inloophuis is gevestigd in een mooi gerenoveerd houten zeemanshuis aan de Zeeburgerdijk, met een prachtig terras aan het water. En inderdaad onder een monumentale kastanjeboom. Henk regelt het reilen en zeilen in het huis. Hij is eerste aanspreekpunt, doet de deur open, kookt regelmatig en wil graag nog een steiger bouwen voor achter bij het terras. Hij was deze dag onze passievolle gastheer.

Surinaamse pannenkoeken
In de professionele kleine keuken konden we pannenkoeken bakken. Met wat pakken beslag, appels en stroop gingen we aan de slag. Maar het bleek niet zo makkelijk om de pannenkoeken te slijten. Surinamers houden van zoet, vertelde Henk, een van de begeleiders van het huis. Het liefst hebben ze een pannenkoek met krentjes en kaneelsuiker. En dat hadden we niet. Dus werd er 1 van de bezoekers opuit gestuurd omdat alsnog te halen. En inderdaad, de pannenkoeken met krentjes werden gretig aangenomen.

Het was niet makkelijk om contact te leggen met de bezoekers van het inloophuis. In eerste instantie keek iedereen even “de kat uit de boom”. Maar door de pannenkoeken rond te delen, kreeg ik langzaam contact. Ze vonden het wel lekker en gezellig. Af en toe kwam er iemand binnenlopen, en een keer hoorde ik een verbaasde kreet met die typische Surinaamse “w” uitgesproken: Wat doen al die mooie vrouwen in de keuken? Wat is er aan de hand, màn! Overigens is een kaartje leggen ook een uitstekende manier om te interacteren! Al pratende voel en hoor je dat deze mensen, die al lang in Nederland zijn, zich er niet erkend en gewaardeerd voelen. Ze hebben vaak een lange historie met dakloosheid en verslaving, je ziet het zware leven in hun ogen.

Een bijdrage geleverd?
Het was een bijzondere ervaring om een middagje te gast te zijn bij Ondro Bong. Bijzonder omdat je niet zo vaak in contact komt met deze groep mensen. Maar wat een beetje knaagt, is mijn gevoel dat ik meer heb gekregen (of geleerd, zo je wilt) dan gegeven. Dat ze zonder onze bijdrage ook prima kunnen. Alsof je niets tastbaars achterlaat. Kennelijk is dat toch een behoefte als je vrijwilligerswerk doet, hoe kort het ook is. Ik ben in ieder geval dankbaar voor de gastvrijheid die we hebben genoten.

Heb jij ook wel eens vrijwilligerswerk met je bedrijf gedaan? En hoe vond je dat?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen