Calijn's Gepeins

Fotoblog: De Bund en Pudong in Shanghai

2011-11-11T13:15:00.001+01:00

Ik ga vandaag iets nieuws proberen. Om nu alle foto's die ik in China heb genomen te publiceren, is wat veel, maar ik wil in delen jullie toch wat foto's laten zien. Met wat verhaal erbij, een fotoblogpost dus. Vandaag dus de eerste van een serie. Laat me weten met een reactie onderaan dit blog of je dit leuk vindt!

Lees verder »

De wereld van de beautyblogs

2011-11-04T18:30:00.000+01:00

Nagelkunst van Ooohshinies.com

Ik ga een bekentenis doen: ik heb een nieuwe verslaving. Ik ben verslaafd aan nagellak. Het begon in januari met een klein glitterlakje. En nu heb ik er meer dan 40… (krijgt een schaamblos op de wangen). Als je 1 lakje hebt, wil je er meer. En je wilt weten hoe je toch langere, mooiere nagels krijgt, en hoe die lak zo lang mogelijk blijft zitten en hoe je ze snel droog krijgt en hoe je mooi moet lakken. Gelakte nagels schreeuwen om verzorgde handen, dus duik je in de handcrèmes en nagelriemcrèmes… en dan ben je dus verslaafd.

Lees verder »

En de zwaan stierf niet!

2011-10-31T17:58:00.002+01:00

Zaterdag mocht ik weer naar een balletvoorstelling in de Stopera. En wat voor één! Het Zwanenmeer, het ballet der balletten, gedanst door “Hollands trots” Het Nationale Ballet. En dan in de uitvoering van één van Nederlands grootste choreografen, Rudi van Dantzig. Je begrijpt, mijn verwachtingen waren hoog!

Lees verder »

Over de luxekip, het strand en de tyfoon

2011-09-29T07:09:00.001+02:00

Ok, ik ga het toegeven...ondanks de rugzak en de stoere praat: ik ben en blijf een luxekip! Het duurde even voordat het tot me doordrong, maar nu is het duidelijk. Dat kwam zo.

Net geland in Hong Kong, druk ik mijn neus tegen de ruiten van de gate, want wat staat daar? Een A380 (van Singapore Airlines), het grootste passagiersvliegtuig van nu. Dubbeldekker 'all the way', enorme vleugels en 4 gigantische motoren. In levende lijve vind ik 'm eleganter dan op de plaatjes.

Lees verder »

Byebye Shanghai

2011-09-27T13:14:00.001+02:00

**Terwijl ik dit blog wil plaatsen, krijg ik bericht van een vreselijk ongeluk in de Shanghai-metro. Ik ben veilig, hoewel wel met de metro gegaan vanochtend. Vreselijk voor al die gewonden... **

---------

Laatste nacht in Shanghai. Na een chaotisch vertrek uit Suzhou. Ruim op tijd vertrok ik uit het hostel om een taxi te nemen naar het station. Maar er waren geen taxi's, ik kreeg er geen één te pakken. En toen, vlak naast me een klap... Een halve gare dacht zonder kijken af te kunnen slaan en er reed een bus tegen zijn auto. Boze, schreeuwende Chinezen, maar na de eerste schrik bleken er geen gewonden te zijn. De politie kwam er bij en begon de zaak af te handelen. De buschauffeur was buiten zinnen.

Lees verder »

Chinees toerisme: kitsch, lawaai en héél veel mensen

2011-09-26T16:16:00.001+02:00

De afgelopen dagen dwaalde ik door verschillende waterstadjes nabij Suzhou. Allemaal stadjes met een historisch centrum met kanaaltjes, tuinen en tempels. Ieder hun eigen gezicht en ook hun overeenkomsten.

Over Suzhou vertelde ik jullie al eerder. Zaterdag ging ik op een dagtripje naar het stadje Tongli met de bus. Dit was alweer net zo'n ervaring als met de trein. Over een busreis-ervaring van 13 jaar geleden schreef ik eerder een een blogje 'Het chinese gevecht'. (zoek op Google met 'Calijn's Gepeins: chinese gevecht'). Zo anders was het nu...
Lees verder »

Eeuwige doorkijkjes: kanalen en tuinen

2011-09-24T13:08:00.001+02:00

Vanuit Shanghai met de trein vertrokken naar Suzhou. Treinen vind ik altijd leuk (nou ja, als het maar niet met de NS is) en toen ik 12 jaar geleden voor het eerst in China was, heb ik ook heel wat uurtjes in de trein gezeten. Toen waren stations grauwe betonnen dozen waar een ongeorganiseerde chaos heerste, geleid door luie ingeslapen, maar door de Partij van een baantje voorziene mensen. Service, hû? Klantvriendelijkheid, wat is dat? Zoiets.
Lees verder »

Klusjesdag

2011-09-24T12:05:00.001+02:00

Naar het postkantoor. In M50, de wijk met moderne kunst heb ik een poster gekocht. Daar wil ik niet te te lang mee rondlopen, da's onhandig, dus per post naar huis gestuurd. Kost even wat tijd, want eerst een goede doos/posterrol vinden. En daarna het postkantoor vinden, want dat stond verkeerd op kaart van het hostel. Doos gevonden, postkantoor gevonden, post verzonden. Benieuwd of het aan komt.
Lees verder »

Ieder nadeel heb zijn voordeel

2011-09-21T19:24:00.001+02:00

Een beetje een pechdag, of een dag van de verkeerde keuzes, zo'n dag dacht ik dat het was. Maar nu ik in bed lig en deze blog schrijf, denk ik: "ieder nadeel heb z'n voordeel", om maar eens met de beroemde woorden van onze Johan te spreken.
Lees verder »

Moderne kunst in Shanghai

2011-09-21T09:18:00.001+02:00

Moeite met opstaan vandaag. Gisteravond kon ik niet slapen (jetlag waarschijnlijk) en wist al dat het moeilijk opstaan zou worden. Mijn hostel ligt zeer centraal, tussen People Square, de Bund en de Oude Stad, dat betekent dus ook midden in de stad met alle lawaai van dien. 's Avonds gillende kinderen die op straat spelen, maar op een gegeven moment wordt het rustig. Vanaf een uur of 6 zwelt het geluid weer aan. Auto's, claxons, scooters, luidruchtige mensen. De eerste dag dacht ik nog dat er een raam openstond... niet dus... oordoppen in... 's Ochtends eerst naar de bank, daarna koffie bij Starbucks. Toen kon ik er pas tegenaan.
Lees verder »

Van oud naar hip （Shanghai dag 2）

2011-09-19T17:34:00.001+02:00

Vandaag op stap door oud Shanghai. Eerst naar de Oude Stad. Dit is de oorspronkelijke stad, die ooit ommuurd was. Waar eens de muren waren, is nu een 4 baansweg. Handig, toch? Eigenlijk is alleen in het stratenplan de oude stad nog te herkennen; er is maar weinig over van de eens zo hectische drukbevolkte stad waar de handel welig tierde. Nog steeds zijn er wijken met nauwe steegjes en de toeristen worden op hun wenken bediend met oud uitziende gebouwen met typische Chinese daken. Maar die zijn niet echt…je kunt het gerust kitch noemen. Chinese kermis of Disneyland, wat je wil, maar met de oude stad heeft het weinig te maken. Wel McDonald en Starbucks, gelukkig maar ;-)
Lees verder »

Internetdictatuur en kapitalistische vrijheid

2011-09-18T13:51:00.001+02:00

Ik kan helaas op Twitter en Facebook niet jullie tweets en posts te lezen en erop te reageren. In China heerst er een dictatuur en die is ook te merken op internet. Vooral na de opstanden van de Tibetanen en Uyguren in 2009 in aanloop naar de Olympische Spelen heeft de Chinese overheid een flink aantal sites afgesloten, waaronder Facebook en Twitter. Maar ook blogpost-sites, zoals dit blog en Picasa voor foto's en Youtube voor filmpjes.
Lees verder »

Liften met het vliegtuig

2011-09-18T13:19:00.001+02:00

Een van de voordelen van werken bij een luchtvaartmaatschappij is het kunnen meevliegen 'indien plaats beschikbaar' oftewel IPB. Er gaat een lange lijst aan regels vooraf en helemaal gratis is het niet, maar toch. Het is alsof je gaat liften met het vliegtuig. Je weet niet of je wel meekomt, en je weet helemaal niet of je wel lekker zit, of je iets te eten krijgt, etc. Gisteren wilde ik naar Shanghai IPBen en het was van te voren al duidelijk: het vliegtuig was overvol! Zou ik wel meekomen?
Lees verder »

Mien Toentje

2011-09-04T21:28:00.000+02:00

Ede Staal bezong het al, het plezier dat je kunt beleven aan je tuintje:

Mor mien toentje, mor mien toentje
Ja dij mis ik naait geern
Der is altied diverdoatsie veur mie
Mien waikschilde bonen de komen zo slecht op
En de sputters vreten d'aalbeerns op

Op mijn kleine dakterrasje in de Jordaan geen sputters en aalbeern, maar wel mijn kleine groene enclave. Met een flink aantal grote plantenbakken heb ik een heerlijk groen plekje voor mezelf. En iedere maand krijg ik weer een nieuwe verrassing. Want alle regen van dit jaar gaf ons misschien niet zo'n zomers gevoel, de planten op mijn dakterras vonden het heerlijk!

Lees verder »

De kleine prins in de melkweg

2011-07-26T16:48:00.000+02:00

De bewoner van Planeet B612 uit het verhaal van Antoine de Saint-Exupéry is een wereldvreemd mannetje met een geheel eigen blik op de wereld. Gisteren zag ik een kleine Prince met zijn eigen boodschap in onze Melkweg. Beetje wereldvreemd, maar met een eigen funky sound. En deze Prince trakteerde ons op een feestje!

Lees verder »

Correspondent in China

2011-05-23T16:39:00.002+02:00

Bettine Vriesekoop was 3 jaar correspondent voor de NRC in China. Zij schreef er het boek “Duizend dagen in China” over.

Kleine persoonlijke tic van mij, ik volg graag stukken van bepaalde correspondenten in landen die mij boeien. En ik ga me dan een beetje hechten aan deze mensen, die mij vaak jaren lang op de hoogte houden met hun eigen blik en vaak ook persoonlijke verhalen. Verdrietig was ik dus, toen ik hoorde dat Garry van Pinxteren, jaren trouwe kracht in China, haar post zou verlaten.

Lees verder »

Vrijdag de 13e, de trein en ik

2011-05-17T12:11:00.002+02:00

Vrijdag de 13e, wie gelooft er nog in deze ongeluksdag? Ik niet. We hebben zelfs met onze jaarclub een leuke traditie op deze dag: dan komen we bij elkaar.

Dus ook dit jaar en we spraken af om een weekeindje Brugge te doen! Dus ik boek een treinticket bij onze fijne NS. Met mijn koffertje en m’n tasje toog ik naar het station. Ruim op tijd, 25 minuten te vroeg, om vervolgens over de speaker te horen dat de internationale trein naar Brussel van 10 uur uitvalt en dat de trein naar Roozendaal net weg is… Jammer, pech gehad, zegt de NSHispeed in een tweet, gewoon de volgende nemen… Die gaat over een over een uur! Geen excuses, niets.

Lees verder »

Stoere vrouwen van wereldklasse

2011-04-08T10:49:00.001+02:00

Copelia is een beroemd ballet met muziek van Léo Delibes. Hij componeerde ook de muziek voor Silvia. Dit ballet is misschien niet zo bekend, maar het is wel belangrijk in de geschiedenis van het ballet.

In de 19e eeuw was klassiek ballet ontwikkeld vanuit de hofdansen aan het hof van Louis XIVe tot een kunstvorm die verliep volgens vastomlijnde bewegingen. Alles was gericht op vrouwelijke elegantie en beheersing. Aan het einde van de 19e eeuw zorgde Diaghilev, de creatief directeur van het Ballet Russes voor een vernieuwingsslag. Samen met choreograaf Folkine werd de dans losser, minder volgens de strakke richtlijnen.

Lees verder »

Assepoester in oorlogstijd

2011-04-08T10:48:00.004+02:00

In Carré zijn vaak bijzondere balletvoorstellingen. Ik herinner me dat ik in 2008 het Zwanenmeer gedanst door het beroemde Bolshoi ballet uit Moskou heb gezien. Prachtig en van ongekend hoge kwaliteit.

Dus toen ik door een vriendin werd uitgenodigd voor het ballet Cinderella, dacht ik meteen aan veel tutu’s en spitzen. Lekker klassiek, toch? Maar niets bleek minder waar. De originele muziek van Prokofiev is weliswaar de basis voor dit ballet, choreograaf Matthew Bourne ensceneerde dit sprookje tijdens de bombardementen op Londen in 1942. En zijn dansgezelschap New Adventures danst dit moderne ballet in een bizar en knap decor, dat per scène spectaculair verandert.

Lees verder »

Een avondje ballet

2011-04-08T10:40:00.001+02:00

Het was een danserig weekend. Op donderdag ging ik met een vriendinnetje naar Carré voor een voorstelling van het ballet Cinderella, op muziek van Prokofiev. En zondagmiddag met een ander vriendinnetje naar het Muziektheater voor het ballet Silvia gedanst door het Nationaal Ballet. Een klassiek ballet, maar opnieuw geënsceneerd en van choreografie voorzien door John Neumeijer.

Het was bijzonder om deze twee totaal verschillende balletten zo kort op elkaar te zien. En natuurlijk kan ik de neiging niet onderdrukken om ze met elkaar te vergelijken. Maar dat is niet eerlijk, dat is zoiets als appels en peren. Er zijn mogelijk meer verschillen, dan overeenkomsten:
- Cinderella is een modern ballet in een musicalachtig decor, waarin van alles gebeurt en dat continu van scene verandert. Een voorstelling die in Londen “raving reviews” kreeg.
- Silvia is een klassiek ballet, gedanst door een dansgezelschap meedraait aan de wereldtop. Met een minimalistisch en gestileerd decor, dat toch het Griekse mythologische verhaal ondersteunt.

Ze verdienen beide wat aandacht, dus lees hieronder mijn recensies!
Assepoester in oorlogstijd >
Stoere vrouwen van wereldklasse >

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Paardenraces in Doha

2011-03-31T17:11:00.001+02:00

Laatst was ik een paar dagen naar Doha, Qatar om mijn beste vriendinnetje op te zoeken en bij te kletsen. Reuzegezellig. We hebben ook een aantal leuke uitstapjes gedaan, waaronder een bezoekje aan de paardenraces gebracht. In een groot stadion wordt iedere donderdagmiddag in de Midden-Oosterse winter (nov tot en met maart) geraced met prachtige arabische paarden. Fijne hoofden, explosieve kracht. Van de race zelf kun je weinig zien, je volgt het meeste op een soort groot tv scherm. Alleen bij de finish zie je ze langs scheren. Maar er gaat een hele parade aan vooraf.

Lees verder »

Een stotterende koning

2011-02-28T17:30:00.002+01:00

Het zal je maar gebeuren: je stottert en moet koning worden. Toespraken houden, bij grote bijeenkomsten, maar nog belangrijker, voor het nieuwe medium radio. Dat is het verhaal van The King’s Speech, de film die vannacht de 4 belangrijkste Oscars won.

Een zeldzaam goede film, gaat dat zien, gaat dat zien… Mooi, omdat het een persoonlijk verhaal is met een menselijke gelaagdheid. Niet een historisch kostuumdrama, hoewel alle grote lijnen wel degelijk op historisch materiaal zijn gebaseerd. Ik heb ervan genoten gisteravond.

De koning, dan nog Hertog van York en tweede in lijn van opvolging, na zijn broer Edward, wordt geholpen door Lionel Logue, een Australische spraaktherapeut. De kleinzoon van Logue vertelt hoe hij in familie archieven de belangrijkste documenten vond:

Colin Firth acteert meesterlijk, tot op de kleinste details toont hij de schaamte, de angst als er in het openbaar gesproken moet worden. De regisseur spaart hem niet. In de eerste scene gaat de hertog op weg naar een toespraak voor een vol Wembley stadion, die tevens door de BBC Radio live naar alle delen van het koninkrijk wordt uitgezonden. De spanning bouwt zich op, niet alleen bij de hertog, maar ook bij ons als kijker. En als het dan fout gaat…

Het gevoel dat mij bekruipt, als ik met iemand praat die stottert, loopt van bereidwilligheid, via de behoefte om rustig te blijven en te luisteren, daarna te helpen, naar het gevoel van pijn over het gevecht dat iemand levert en waar je niets aan kunt doen. Precies dat gevoel wordt in beeld gebracht, via de gezichten van de mensen die naar zijn toespraak luisteren, zijn vrouw (de oude Queen Mum!) die zielsveel van hem houdt, tot zijn vader en broer, die hem eigenlijk een sukkel met een gebrek vinden.

In de NRC van 16 februari schreef Michiel Louter er een prachtig stuk over: Filmstotteraar niet langer een schlemiel (pdf 944 kB). Heel bijzonder hoe hij zijn eigen verhaal en gevoelens combineert met filmrollen over stotteraars door de jaren heen.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Sneeuw en shoppen in Stockholm

2011-02-22T11:05:00.017+01:00

Stockholm is een aanrader! Laat ik maar meteen even met de deur in huis vallen. Niet echt de eerste stad waar je aan denkt voor een leuke citytrip! Een relaxte stad met vele gezichten, aardige mensen, en voor elk wat wils.

Dit weekend was het koud in Stockholm: - 10 overdag, - 20 ’s nachts (zeiden de taxichauffeurs ;-). Dat betekent dus: warme jas, dikke sjaal, muts op! Een beetje wintersportgevoel, want het zonnetje scheen! Dat kan de pret niet drukken, want de sneeuw geeft wel een mooi plaatje! Het maakt lopen er niet gemakkelijker op. Straten en pleinen zijn soms ineens spekglad, hoewel er uitgebreid grind is gestrooid.

Cultuur snuiven?
En dus ga je, zoals het een goed toerist betaamd, op naar de oude stad, Gamla Stan, waar ook het Koninklijk Paleis staat. Vanaf de stad loop je via het indrukwekkende parlementsgebouw zo de oude middeleeuwse stad in. Leuke winkels in de hoofdstraat, romantisch en verrassend in de kleine straatjes erom heen. Zacht gele en rode gevels, kinderkopjes op de straten, ook met avond een bijzonder sfeertje.

Vanaf Gamla Stan gaat er een veerdienst naar het museumeiland Djürgården (met het welbekende Vasamuseum). Wij namen deze pont om er iets eerder af te stappen, namelijk op het eiland Skeppsholmen. Het is een geweldige tocht, natuurlijk om het prachtige uitzicht op Stockholm vanaf het water, ook omdat er ijsschotsen in het water liggen. De boot had daar totaal geen last van, die vaart het hele jaar, maar ik vond het best spannend. Je voelt de klappen van het ijs tegen de boot en het geeft een groot kabaal. Luister en huiver bij deze video:

Op Skeppsholmen ligt het Moderna Museet, met zeer moderne en conceptuele kunst. Naast werken van Picasso, Matisse, Warhol en Tinguely, ook hele vernieuwende en bijna onbegrijpelijke conceptuele kunst. Een uitdaging voor ogen en geest!

Absolute must om te zien is het stadhuis, oftewel, Stadshuset. Een groot bonkerig gebouw in rode bakstenen met een herkenbare toren. De rondleiding door het gebouw (je mag er niet alleen in) is heel informatief. Het gebouw is begin 20e eeuw gemaakt en doet vooral van binnen eerder aan een middeleeuws kasteel denken. Hier wordt jaarlijks het belangrijkste diner ter ere van de Nobelprijswinnaars gehouden. Af en toe uit het raam kijken levert mooie vergezichten op het zuiden van Stockholm op.

Shop 'till you drop!
Stockholm blijkt een topstad voor shoppen te zijn. Duur, dat wel, maar wat een mooie winkels. Ik had niet eens tijd voor de grote winkels (zoals PUB), shoppingmals (Gallerian), of de grootste H&M ter wereld. Wij zijn wat winkels met Scandinavisch design af gegaan. Ik hou wel van dat strakke design. Vaak worden er veel vrolijke kleuren gebruikt in het interieur (ook in kleding en sierraden trouwens). Zal wel met het klimaat te maken hebben, denk je niet? Naast veel interieurdesign, zoals die mooie “egg chair” van Arne Jacobsen, ook veel woonwinkels met spullen voor op tafel, in de keuken en verder.

Een bijzondere vermelding verdient de Östermalm Saluhall, een markthal in de chique wijk Östermalm, aan de prachtige winkelstraat Nybrogatan. Hier vind je de delicatessen van Stockholm. Daarnaast is het ook een plek waar je fantastisch (maar niet goedkoop) kan lunchen. Je ziet er hoe met de scherpste messen de dunste plakken van de grootste zalmen worden gesneden. Of je struikelt over een grote elandslagerij… Enfin, je kijkt je ogen uit!

Eten en slapen
Iets te eten vinden in Stockholm is niet moeilijk. Gebruik het 100% gidsje voor alle tips. We wilden naar Berns Asiatiska, maar helaas hadden we geen reservering. Wel een aanrader, hoor, een Aziatische brasserie in een prachtige 19e-eeuwse zaal met über hippe mensen. Iets verderop zit Zanzi-bar; heerlijk gegeten voor niet veel geld. Ook in Gamla Stan zijn veel restaurantjes te vinden, maar dat is wat toeristischer.

Weet je trouwens dat de lunch de belangrijkste maaltijd van de dag is in Zweden. In ieder geval heb je enorme leuke lunchtenten, waar vrienden uitgebreid met elkaar kletsen, drinken etc. Wij vonden zo’n gezellige tent, aan het water vlak bij het Stadhuis. In de Orangeriet brandde een knisperend haardvuur en staan heerlijke banken en stoelen. Er worden heerlijke broodjes geserveerd of goddelijke zoetigheden. Voor zover ik kon zien is er in de zomer een groot terras.

Wij sliepen heel tevreden in het Sheraton. Een supergrote kamer met 2 bedden (queensize), mooie locatie vlak bij de oude stad, het shoppingdistrict, het stadhuis en het Centraal Station/Arlanda Express. Wat wil je nog meer? Geen ontbijt genomen, dat is een beetje erg duur… Maar er zijn genoeg koffiebarretjes in de stad die ook sandwiches verkopen.

Nog wat praktische zaken
Vanaf de airport Arlanda gaat de Arlanda Express, die je in 20 minuten in het hart van de stad brengt. Deze high speed trein rijdt met 200km p/u door het Zweedse land. Ieder kwartier een trein en tickets kun je het beste online kopen.
Taxis zijn duur, heel duur. Ritprijs is niet alleen afstand, maar ook tijd. Een beetje file in een straatje en je bent zo een paar euro verder.

Bekijk al mijn foto's van Stockholm >

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Fictie, werkelijkheid en het slot van de auteur

2011-02-14T17:44:00.005+01:00

Soms struikel je over overeenkomsten tussen boeken, die je op voorhand niet vermoedde. Twee boeken die recent las, brachten bij mij dezelfde verwondering en irritatie naar boven. Hoewel inhoudelijk compleet anders, zijn beide boeken op hetzelfde principe gestoeld: Het verhaal is ontsproten aan de verbeelding van de auteurs, maar beiden gebruiken ze historische feiten als kader. Fictie dus, maar gestoeld op bekende historische verhalen.

Keizerin uit het volk
Het eerste boek heet Keizerin uit het volk (John Burnham Schwartz) en gaat over een Japans meisje uit gegoede kringen, maar niet van adel. Zij accepteert het huwelijksaanzoek van de Kroonprins van Japan. Jaartallen, plaatsen, achtergrond doen direct denken aan het verhaal van de huidige keizerin Michito van Japan. Burnham Schwartz heeft echter andere namen gekozen en kan daardoor zich een enorme vrijheid permitteren. Dat levert een zeer interessant inkijkje in de Japanse hofcultuur op. Na de Tweede Wereldoorlog is de toenmalige keizer Hirohito door de overwinnaars is gedwongen afstand te doen van de goddelijke status van het keizerschap. Hij nam genoegen (hoewel met tegenzin) met een zuiver representatieve en constitutionele taak. De Kroonprins is zich van deze nieuwe positie bewust, maar de hofhouding en vooral zijn moeder denken nog in oude patronen. Het burgermeisje beschrijft haar eenzame en moeilijke leven: ze ziet haar ouders nauwelijks nog en die mogen haar kinderen niet zien. De psychische druk is zo groot dat zij gedurende een lange tijd niet meer kan praten. Maar ze houdt stand en vindt haar eigen weg, hoe moeilijk ook.

Als haar zoon verliefd wordt op een slim en ambitieus meisje uit het volk, ziet ze de geschiedenis zich herhalen. Het meisje wil niet haar leven en werk opgeven, maar stemt na een gesprek met de Keizerin toch in met een huwelijk. Ook zij zal de enorme psychische druk voelen. Vooral als ze na jaren een dochtertje ter wereld brengt. De teleurstelling is enorm bij de hofhouding en het volk. Ook hier is niet moeilijk om de parallellen te zien met de huidige situatie van het kroonprinselijk paar in Japan.

Haar naam was Sarah
Het tweede boek van Tatiana de Rosnay zorgde voor veel ophef in Frankrijk. Had de Franse politie in de Tweede Wereldoorlog werkelijk meegeholpen aan razzia’s ten dienste van de Nazi’s? De film “La rafle” (de razzia) had dit al eerder op indringende wijze in beeld gebracht. De schrijfster heeft de razzia’s in Parijs op 16 juni 1942, toen ruim 13.000 joodse Parijzenaars naar het Velodrome d’Hiver werden gebracht als uitgangspunt voor haar verhaal genomen. Heel knap is de verweving van heden en verleden, want een groot gedeelte speelt zich af in het nu. Eigenlijk begint het met de opdracht aan een in Parijs wonende journaliste om iets te schrijven over het Velodrome dHiver. Tegelijkertijd zal ze binnenkort in het appartement van haar Franse schoonmoeder trekken. Onverwacht blijken beide verhalen een overeenkomst te hebben. In dat appartement woonde in 1942 namelijk Sarah.

Sarah is een klein meisje als er midden in de nacht op hun deur wordt gebonkt, maar ze voelt het gevaar en stopt haar kleine broertje in een kast. Ze belooft hem te komen halen, maar het lukt haar niet haar belofte na te komen. Zij wordt met haar ouders naar het Velodrome getransporteerd. Met alles wat wij nu weten over het verloop van de oorlog, voel je als lezer het drama aankomen. De journaliste gaat op zoek naar het verhaal van Sarah en ontdekt het geheim van haar familie.

Overeenkomsten en mijn teleurstelling
Beide boeken grijpen je naar je keel en ik heb ze dan ook met veel plezier gelezen. Het is ook bijzonder om in romanvorm meer te leren over historische gebeurtenissen, en beide auteurs hebben dan ook uitstekende research gedaan. Toch bleef ik ook achter met een teleurstelling. Beide boeken eindigen met een “zelf verzonnen” einde, een beetje Hollywood-achtig einde.

Natuurlijk kan ik dat hier niet verklappen. Maar gezocht en ongeloofwaardig zijn woorden die in mijn hoofd blijven spelen. En dat is jammer, want het doet afbreuk aan de aannemelijkheid van het grotere historische verhaal dat beide boeken proberen te vertellen. Niet lezen, dan maar? Toch wel. Beide boeken zijn goed geschreven, spannend, grijpen je aan en ik heb ze dan ook in één ruk uitgelezen.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Geinig, vrolijk, girly

2011-02-10T10:48:00.006+01:00

Ik weet niet hoe dat bij jullie is, maar ik krijg meestal een beetje jeuk van kadowinkels. Van die winkels die op het eerste gezicht een hoop hebbedingetjes uitstallen. Maar terwijl je rondloopt en kijkt, bedenk je je na 1 minuut dat alles niet nuttig, veel te duur en eigenlijk best lelijk is.

Zaterdag stuitte ik op zo’n winkeltje. Even dacht ik: “Weer zo eentje.” Maar nee, dit keer zag ik allerlei grappige designs en vooral ook veel producten die je ook echt gebruikt. Een paar voorbeelden: wat dacht je van deze borstel?

Of ook heel geestig, deze plantenspuit in de vorm van een hond!

Altijd handig, een paspoorthoesje. Er zijn mensen die namelijk hun paspoort per ongeluk bij het oud papier gooien, ahum… (en zij kruipt zich schamend achter een boom ;-)

Gezellig op je terras, niet grijs, maar vrolijk, een terrastafeltje. Bijbehorende stoeltjes ook te krijgen!

Of op je bureau een paperclipmagneet. Een vrolijke noot in een grauwe kantoortuin.

En niets kan op tegen mijn Quooker, maar als je dan een waterkoker op je aanrecht hebt staan, waarom dan niet iets gezelligs, zoals deze?

Ok, ok, ik geef toe, best wel girly allemaal, en niet goedkoop, maar toch. Ik werd er efkes heel vrolijk van. De spulletjes worden verkocht in de Bijenkorf, maar hun winkel in de Leidsestraat in Amsterdam heeft echt heel veel. Of kijk eens op de website: www.pylones.com

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Uit het hart

2011-01-24T16:43:00.003+01:00

Er wordt veel de wereld in geslingerd op Twitter, van heel interessant tot aan "dit wil ik niet weten". Dit weekend werd ik getroffen door een uitspraak van Mariska de Haas. Zij reageerde op de berichtgeving dat de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillige Levenseinde (NVVE) heeft onderzocht dat er behoefte is aan een levenseindekliniek. Dat riep felle reacties op en zo ook van Mariska de Haas. Zij tweette: Het lijkt me veel menselijker om mensen met problemen te helpen ipv ze een spuitje te geven.

Nu begrijp ik goed, dat niet iedereen positief staat ten opzichte van euthanasie, maar om de wens tot sterven te vatten in woorden die we voor handelingen van de dierenarts gebruiken... Heel denigrerend vond ik dat, wetende hoe moeilijk het is voor iemand om te vragen te mogen sterven.

Nu hadden we dit kunnen verwachten van Mariska. Zij is hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad en vooral in het nieuws gekomen toen zij een tijdje geleden een afschuwelijke open brief over abortus schreef aan Jeanine Hennis.

Maar nu is het mooie van Twitter dat iedereen ook kan reageren. Stil en ontroerd was ik na het lezen van het zeer persoonlijke blog van Linda Canter (@linnes84). Roerend met haar eens ook.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Ai Wei Wei - Sunflower Seeds

2010-10-28T12:07:00.003+02:00

Iets nieuws: een video-boodschap. Uit het Tate Modern. Over een bijzondere expositie.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Literatuur ontvangen

2010-10-15T10:09:00.005+02:00

Gisteren werd er een briefje bezorgd op mijn adres. “1 hoog” trok mijn aandacht, want daar woon ik. Er bij stond ook “bij die luidrugtige drugsgebruikers” en toen twijfelde ik toch. Want hoewel ik soms hard kan lachen en van een wijntje hou, dacht ik toch niet dat “luidrugtige drugsgebruiker” mijn imago was. Mocht je hier toch anders over denken, laat het dan direct even weten ;-).

In de envelop zat een fantastisch staaltje literatuur, die ik jullie niet wil onthouden.

Tja, wat moet je hier nu mee? Mijn vermoeden is, dat dit bedoeld is voor het appartement naast mij. Dat wordt al een tijd verhuurd voor "short stay" en dus logeren er regelmatig mensen met andere ideeën. Of het trappenhuis ruikt als een drukbezochte coffeeshop, of de muziek gaat op hard met de ramen open, of ze bellen aan om 2 uur 's nachts omdat ze de sleutel kwijt zijn.

Kennelijk is er een buurman door het lint gegaan.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

De snurkende walrus

2010-09-16T15:34:00.002+02:00

Tedere klanken van de piano. De violen zwellen aan. Opperste concentratie bij de dirigent. Het geluid van het orkest zwelt aan en keert dan terug tot fluisterniveau. De hele zaal luistert ademloos.

En dan, ineens, een grote snurk. Vlak naast je oor. Of een hoestbui. In je nek. Een knisperend papiertje van een snoepje. Tussen jou en de piano in.

Het blijft me keer op keer verbazen. Dat ultra-nette Concertgebouw publiek. Keurige mensen uit gegoede families. Vinden ze zelf, in ieder geval. En dan het gerochel, de schurkende geluiden, het geproest. Goed, het kan je een keer overkomen, dat je een hoest niet onder controle hebt. Maar het geluid van de zaal tijdens een kleine stilte tussen twee delen van een symphonie in, doet een collectieve epidemie vermoeden waar het RIVM “zijn vingers bij zou aflikken”. Om maar eens met de woorden van onze aanstaande premier te spreken.

Gisteren heeft mijn moeder ongeveer het hele concert één oor af moeten dekken. Naast haar een astmatische (?) meneer, die zo zwaar ademde en om de 5 minuten het geluid van een snurkende walrus maakte. Waarschijnlijk heeft hij zelf niet in de gaten hoeveel geluid hij maakt. En hoe storend dat kan zijn voor anderen.

En dan het dilemma: zeg je er wat van? Of niet, en laat je het zo, ook bij de volgende concerten die gaan komen? Zangeres Elly Ameling onderbrak eens een concert en vroeg de zaal: “Stoort het u dat ik zing terwijl u hoest?”

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Interview

2010-07-13T15:51:00.004+02:00

Op een klantendag van het Tridion (het content management systeeem, dat wij gebruiken), heb ik het verhaal verteld van het project om KLM.com te voorzien van een nieuw design en verbeterde functionaliteit. 116 websites uitrollen in 76 landen, met alle technische, organisatorische en tekst- / plaatjesveranderingen was een flinke uitdaging. Naar aanleiding van dit verhaal vroeg de website IT Commercie of ze mij mochten interviewen. Eigenlijk wilden ze het verhaal vertellen van het beheren van websites over de hele wereld en hadden ook Tridion om een interview gevraagd en het bureau dat verantwoordelijk is voor het design van KLM.com, Mirabeau.

En zo ontstond een leuk verhaal over het managen en consistent houden van internationale websites. Ik weet dat mijn vak is, en mogelijk niet interessant voor iedereen, maar mijn verhaal staat in de gele box onderaan!

Lees het interview met mij op ITCommercie.nl>>

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Eye opener

2010-06-24T16:18:00.006+02:00

Wat zie je eigenlijk op een foto? Hoe kijk je naar een foto? Waarom is deze foto gemaakt? Wat zie je eigenlijk niet? Of wat zou je niet mogen zien? Kan dat, wat je niet mag zien, wellicht je mening veranderen?

Samen met Joris Luyendijk besprak Hans Aarsman afgelopen zondag in Paradiso nieuwsfoto’s uit de voorbije week. Eye Openers heette het. Het zaaltje was bomvol en op een scherm kwamen foto’s voorbij die Aarsman uit de stromen foto’s van de nieuwsbureaus zoals AF of Reuters haalt. Foto’s die hem om één of andere manier boeien.

Zo toonde hij ons een indrukwekkende foto van een man die zijn kind (zoon?) vast houdt in zijn verwoeste huis in Kirgizië. Samen rouwen ze om de vernietiging van waar ze ooit woonden. De foto is van grote hoogte genomen, met een telelens, vermoedelijk uit een helikopter. “Waarom denk je dat?”, vraagt Luyendijk. Aarsman: “Ik voel dat aan deze foto.” Vermoedelijk door het vertekend perspectief van de muren. Het is de blik van iemand die duizenden foto’s per week langs ziet komen en beoordeelt. Wat hem raakt is de intimiteit van het moment van vader en kind.

Als je zoveel foto’s van gruwelijkheden in de wereld ziet, ga je ook op zoek naar humor. Een vrouw staat in een vluchtelingenkamp, naast haar een bed zonder matras en geen dak erboven. Maar wacht, wat zien we daar onder het bed, in de schaduw van de foto? Aarsman vergroot de foto voor ons uit en er blijkt een man onder het bed te zitten. Hij lijkt te grijpen naar iets. Of duikt hij weg omdat hij niet op de foto wil?

Of de bijzondere foto van een vrouw die Kirgizië ontvlucht met een baby. Zij stapt van de ene muur op de andere en een man helpt haar door haar baby over te nemen. “Waarom vlucht deze dame met stilettohakken en enorme puntschoenen?”, vraagt Aarsman zich af. Hij vergroot de foto en haar gezicht is perfect opgemaakt. Maar de omgeving, het niemandsland tussen de grens van Kirgizië en Oezbekistan is niet de plek waar je op stiletto’s en met de perfecte make-up zou rondlopen.

Luyendijk concludeert dat de man die de baby aanpakt onmogelijk de vader van het kind kan zijn. “Dat doet een vader anders.” “Inderdaad” voegt Aarsman toe, “aan zijn kleding te zien is hij van een andere klasse, veel goedkoper gekleed”. Iemand uit het publiek suggereert dat het een chauffeur is, gevraagd om haar naar familie te brengen, nu het door de onrust te gevaarlijk voor haar en het kind wordt. Iedereen kijkt gefascineerd naar haar ene voet die overstapt naar de volgende muur. Valt ze er niet tussen, haalt ze het wel?

Deze foto staat vandaag in de Volkskrant in de rubriek de Aarsman Collectie, pagina 52/53.
Klik op de foto voor een vergroting.

Met humor, enig cynisme en vooral met een scherp oog analyseerden Luyendijk en Aarsman een stapel foto’s. Na de zomer gaan ze door. Ondertussen kun je ook Aarsmans’ observaties volgen op Twitter of via zijn columns onder de naam Koekerd op Photoq.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Dineren voor Chili: een bijzonder concept

2010-06-21T13:35:00.006+02:00

Vrijdag kwamen de dames van The-Eightclub weer bij elkaar. Dit keer kookte niet één van ons, maar werden wij van begin tot het einde geweldig verzorgd door Hugo. Hugo ontving ons met zelfgemaakte mochito’s, verrukkelijke pesto op brood en andere hapjes. En daarna volgde een heerlijk 4 gangen diner.

En dat allemaal om een beetje steun te geven aan de mensen in Chili. Hugo is geboren in Chili en na de aardbeving in Chili op 27 januari dit jaar wilde hij graag helpen. Maar geld vragen aan mensen is ook zo wat. Dus Hugo bedacht een plan: hij kookt voor een groep en de eters doneren een centje aan Hugo. Mensen blij, Hugo blij, Chili blij, zo simpel is het. De kosten van het diner gaan van het bedrag af en het geld dat over blijft (ongeveer de helft) gaat naar de Help Chile Foundation.

Hugo was een uitstekende gastheer, hij serveerde heerlijke Chileense wijn en wij genoten van een pompoensoepje, een tussengerecht met cocquilles, een hoofdgerecht met tilapia en geweldige safraanpuree en toe goddelijke chocolademousse. Een wondertje, hoe toverde hij zo’n heerlijk diner voor 8 uit een betrekkelijk kleine keuken? Dat moet komen door zijn jarenlange horeca-ervaring! En door zijn enorme passie voor eten, voor Chili en voor dit goede doel.

Het was oergezellig, heerlijk en voor een goed doel, wat wil je nog meer? Lijkt het jou ook leuk om met vrienden heerlijk gepamperd te worden door Hugo? Neem dan contact met hem op via zijn website: Cooking for Chile.
Een echte aanrader!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Lente: dartelende texelse lammetjes

2010-05-24T22:00:00.004+02:00

Dit weekend heerlijk doorgebracht op Texel. En daar staan nu de velden vol met schapen en lammetjes. Zo schattig..., maar ook zo lekker. Het eiland Texel biedt veel culinaire lekkernijen, naast lamsvlees bijvoorbeeld ook asperges en kaas. En in de zomer strijden de Zelfpluktuin en de Reuzenaardbei om de prijs voor de lekkerste aarbeien. Maar de kwaliteit van het lamsvlees wordt over de hele wereld gewaardeerd, tot in Nieuw Zeeland.

Bij Slagerij Goënga kochten we een lekker stukje lamsbout, toen mijn oog op wat wittig vlees in een zak viel. Het bleken lamszwezerikjes te zijn. Alleen verkrijgbaar in dit jaargetijden als er een overvloed aan zuiglam is. Wat een delicatesse bleek dat te zijn! Je moet helemaal niet willen weten wat zwezerikjes zijn en ook niet denken aan dat vreselijke woord "orgaanvlees". Gewoon proeven, echt heerlijk:

- Maak de borden op met wat sla en rucola.
- Spoel de zwezerikjes met water en dep droog.
- Snij, waar nodig, de zwezerikjes in gelijke stukken, sommige kunnen wat langer zijn.
- Haal de zwezerikjes door de bloem en strooi er zout, peper en een beetje knoflookpoeder over.
- Bak je stukjes in een koekenpan, iedere kant ongeveer 2 tot 3 minuten.
- Leg de stukjes op de bordjes sla en serveer direct!

We dronken hier een lekkere fles wijn bij. Van goede vrienden had ik een fles Winkl cadeau gekregen. Dit is een Italiaanse witte wijn, met een Oostenrijkse touch, uit Zuid Tirol, een Duitstalige streek in Italië, ook een aanrader!

Oh ja, natuurlijk hebben we ook heerlijk gewandeld over strand en door de duinen en genoten van de zon! Texel is en blijft een heerlijk eiland.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Echt (en lekker) eten bij Marqt!

2010-03-23T18:27:00.005+01:00

Iets meer dan een jaar geleden dook er in Amsterdam een bijzondere winkel op: Marqt. Dit bijzondere winkelconcept combineert alle goede eigenschappen van de gewone markt met de supermarkt en specialiseert zich op (bij voorkeur) biologische producten. Als het even kan, halen ze de spullen uit de regio. Zo verkoopt de slager bijvoorbeeld Waterlands rundvlees. En dat biologisch is niet heilig, het gaat om goede producten. De vis is MSC gecertificeerd, de kazen zijn geweldig en het brood... brood, zoals brood hoort te smaken. Echt speltbrood is mijn persoonlijke favoriet.

Het bijzondere aan het concept is, dat de leveranciers zo hun eigen "toko" hebben, maar dat je op een supermarktmanier gewoon alles afrekent aan de kassa. Je kunt er echt heel veel krijgen: verse groenten, ook de echte ouderwetse groenten, zoals raapsteeltjes, maar ook wijn, olijfolie van Meeuwis, soep van de Soepfabriek, kant en klaar van een echte traiteur. Ja, ik moet wel toegeven, Marqt is niet het goedkoopst, maar ja, dit proef je wel...

En nu opent Marqt een nieuw filiaal in Amsterdam, in de Utrechtsestraat, in het oude kantoor van de ABN Amro. Deze winkel wordt volgens het persbericht nog groter, nog mooier. Met een verse pizzabakker beloven ze. In ieder geval: gaat dat zien!

Bekijk ook Marqt's website: Marqt.com

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Vijf jaar alweer...

2010-03-12T09:17:00.002+01:00

Vijf jaar geleden vierden we feest. Groot feest. Pappa werd 70 jaar. Met vrienden en familie kwamen we bijeen. Veel warmte, vriendschap en gezelligheid. Er werd veel gelachen en soms ook, in stilte, een traantje weggepinkt. Er was ‘zijn’ muziek: Hongaarse zigeunermuziek. Melancholische, romantische en vrolijke muziek. Hij speelde zelf, op zijn viool met zijn orkest, Tokaji. Het was feest, we vierden het leven. Maar ondertussen wisten we dat dit ook het laatste feest zou zijn, voor hem dan. Hij was ongeneeslijk ziek. Kanker.

Mijn moeder zei: “hij praat via zijn muziek”, want een groot prater was hij niet. Maar zijn passies waren sterk: Zigeunermuziek, Zweefvliegen, Kever restaureren, hij kon er zo van genieten.

Ik mis hem nog steeds, elke dag. Hij is nog zo dichtbij. Vaak denk ik ook: “Kon ik het hem maar even vertellen, wat zou hij dat leuk hebben gevonden.”

Vijf jaar alweer. Vandaag zou hij 75 geworden zijn. Het lijkt als de dag van gisteren. Wat vliegt de tijd.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Inzicht?

2010-03-09T17:02:00.005+01:00

Als kind las ik over de Tweede Wereldoorlog, en bleef zitten met één vraag: hoe heeft dit kunnen gebeuren? Hoe kon het dat miljoenen mensen het normaal vonden, dat een andere groep mensen werd gediscrimineerd, als minderwaardig beschouwd, gestigmatiseerd, in een hoek gedrukt, gedeporteerd en uiteindelijk zelfs uit de weg geruimd? Ik begreep er niets van. Dan kwamen er argumentaties als: economische chaos door herstelbetalingen, politieke instabiliteit omdat links en rechts vechtten om de macht en maatschappelijk gezien een minderwaardigheidscomplex van een volk na een verloren oorlog. Maar dat verklaarde niet de onmenselijkheid van dit alles.

Ik heb nog steeds het antwoord niet. En eigenlijk hoop ik het antwoord ook niet te vinden, ik ben er, geloof ik, bang voor. Maar soms, als ik naar onze huidige samenleving kijk, en naar Geert Wilders luister, en de reacties op internet lees van medestanders van zijn standpunten, dan overvalt mij een enorme angst. Zou het 70 jaar geleden ook zo begonnen zijn? Die ontevredenheid over het hier en nu, een gevoel van onmacht, dat omgezet wordt in het afzetten tegen een selecte groep in onze maatschappij?

Vergelijk de uitspraken van Geert Wilders uit de tijd dat hij nog fractielid van de VVD was eens met die van toen hij 1 jaar een eigen fractie had, tot nu toe, dan zit er een opgaande lijn in. Het lijkt wel of het schofferen, het afzetten tegen steeds harder en heftiger wordt. Het voelt alsof het beest los is en steeds agressiever doordendert. Ik hoop dat Geert Wilders het in de hand heeft, maar zal hij dit monster altijd onder controle houden?

En hoe moeten we weerstand bieden aan deze enorme krachten, want zo ervaar ik ze, zo langzamerhand. Wat kan ik doen? Luisteren naar de argumenten en de dialoog zoeken? Blijven staan voor mijn eigen mening en vechten voor het recht op vrije meningsuiting? Ik heb het gevoel dat het niet meer voldoende is. Dat er een grote beweging moet komen, vanuit ons, die zegt: tot hier en niet verder. We moeten een manier vinden om met z’n allen in deze maatschappij te leven, niet de ene groep tegenover de andere.

Eigenlijk voel ik een continu dillema. Hoewel ik totaal niet sta achter de ideeën van Wilders, ben ik tegen het strafproces dat er momenteel tegen hem wordt gevoerd. De uitslag kan, mijns inziens, nooit goed zijn. Als hij niet wordt veroordeeld, geeft dat veel mensen een vrijbrief om de hele enge uitspraken te doen. Als hij wel wordt veroordeeld, zal dat een beknotting zijn de onze vrijheid van meningsuiting. En juist die hebben we zo nodig in het gevecht tegen zijn standpunten. Ik vind dus dat de mening van Wilders bestaansrecht heeft. Maar vrees tegelijkertijd dat zijn politieke ambitie en strategie ons land in een decennium van politieke, maatschappelijke en economische onrust gaat storten. En wij, degenen die het niet met hem eens zijn, zijn niet in staat goed tegenwicht te bieden.

Het lijkt wel of de balans uit de samenleving is. En dat brengt mij tot mijn laatste vraag: Komt de onbalans die ik voel door de ideeën van Geert Wilders of wordt dat veroorzaakt door iets anders? Zijn uitspraken slaan in ieder geval wel mij uit het lood. Er is duidelijk een grote ontevredenheid onder de mensen en ook een gevoel van onmacht. Geert Wilders geeft met zijn standpunten zijn volgers het gevoel weer grip op de samenleving te krijgen en hij gebruikt het gevoel van ontevredenheid als katalysator. Maar biedt hij ook oplossingen?

Vandaag schreef Kader Abdollah een stuk in de Volkskrant. Een paar uitspraken raakten me zeer: “Ik ben niet tegen Geert Wilders, hij boeit mij zelfs, maar zijn woorden en de haat in zijn stem, wekken woede in mij. Ik wil het niet, maar hij plant haat in mijn vlees met zijn formules.”

En hij eindigt zijn stuk met:
Een wijsheid luidt: ‘Wil je weten wie een ander is, dan moet je weten wie je zelf bent.’
Als hij die woede in mij wakker kan maken, zal hij dat ook bij anderen doen.
Ik vrees voor zoveel woede die Geert Wilders los gemaakt heeft.
Ik vrees voor zoveel haat die hij zaait.

Ik vrees met Kader mee. Maar wat kan ik en moet ik doen?

Lees het hele stuk “Bang voor de PVV” op de website van de Volkskrant. En lees vooral ook de reacties.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Klein, maar fijn

2010-03-04T12:26:00.010+01:00

1959. Verenigde Staten. De economie bloeide als nooit te voren. Groot, groter, grootst, was het credo. En de Amerikanen hielden van hun auto’s, mooie grote blinkende auto’s uit Detroit. Cadillacs, Buicks, Fords, Pontiacs, alle auto hadden vleugels, veel chroom, slurpten benzine en waren vooral heel groot.

Je kunt dat mooi zien aan de reclames van die tijd. Zo groot mogelijk de auto in beeld en vooral de associatie met luxe, snelheid en mooie mensen. En de meeste advertenties waren getekend en natuurlijk in kleur. Bekijk deze maar eens:

Toen kwam de Kever naar The States. Pim Milo noemde deze advertentie uit 1959 de “moeder aller foto-advertenties”. Het gooit alles omver waar auto’s in Amerika voor staan: vooruitgang, snelheid, belang.
Think small.
Dat is alles. Een klein fotootje in de uiterste hoek. De hele advertentie in zakelijk zwart/wit.

Deze advertentie komt uit de koker van Bill Bernbach, van het beroemde reclamebureau DDB. Hij zei: “Let us prove to the world that good taste, good art, and good writing can be good selling.” En kijk ook eens naar deze geweldige tekst eronder, wat een copywriting:

Our little car isn’t so much of a novelty any more.
A couple of dozen college kids don’t try to squeeze inside it.
The guy at the gas station doesn’t ask where the gas goes.
Nobody even stares at our shape.
In fact, some people who drive our little flivver don’t even think 32 miles to the gallon is going only great guns.
Or using five pints of oil instead of five quarts.
Or never needing anti-freeze.
Or rocking up 40.000 miles on a set of tires.
That’s because once you get used to some of our economies, you don’t even think about them any more.
Exept when you squeeze into a small parking spot. Or renew your small insurance. Or pay a small repair bill. Or trade in your old VW for a new one.
Think it over.

Deze tekst kan zo in een krant van vandaag geplaatst worden, bij een moderne hybride auto. Maar dit was 50 jaar geleden. Dus. The bug rules!
Na deze advertentie volgden er nog velen, waaronder ook de bekende “lemon”, wat zoveel betekent als 'misbaksel'. In de tekst kom je er achter dat de afgebeelde Kever niet is verscheept. Er ontbrak ergens een stripje. Dat had je zelf vast nooit opgemerkt, maar één van de meer dan 3000 controleurs deed dat wel. Een ‘lemon’ dus. Voor zoiets is lef voor nodig.

Er zijn nog meer veel meer advertenties uit deze serie. Bekijk ze op deze site over VW advertenties.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Burgerplicht? Op naar de Burgermeester

2010-03-03T13:49:00.003+01:00

Hebben jullie allen jullie stem uitgebracht vandaag? Of moet je het nog doen? Succes ermee, de keuze is niet gemakkelijk. En de politici hebben het er niet makkelijker op gemaakt.

Vorige week stond ik ook voor een moeilijke keuze. Met een vriendinnetje ging ik even wat eten bij De Burgermeester. Een bijzonder restaurantconcept met alleen burgers op het menu. Niet die kleffe zachte nepbroodje van een of andere fastfoodketen, met een laf stukje vlees, 1 slablaadje en een hoop vette saus. Nee, dit zijn met recht verantwoorde burgers. Je proeft dat alle producten supervers zijn: het (witte of bruine) bolletje is mooi krokant van buiten en zacht van binnen, de burger is van verse producten (vlees, vis of vegetarisch), de sauzen zijn op smaak en zelfgemaakt, kraakverse sla ertussen.

Wat een keuze, klassieke rundvleesburgers van echte Blonde d’Aquitaine runderen, via tonijn- en zalmburgers tot vegetarische pompoen- of fetaburgers. Lydia bestelde een klassieke Burger Royaal, een rundvleesburger met truffel, ei en pancetta. En ik? Ik kon weer eens niet kiezen… Dus nam ik het mini-trio! Drie kleine burgers in de smaken die je zelf wil. De texelse lamsburger was lekker, de tonijnburger met wasabi was bijzonder, maar de pompoenburger was echt geweldig!

In de Burgermeester kun je snel even een bite pakken, of meenemen. Je belt en niet veel later is het ready to go! Het is niet echt iets om gezellig langdurig te tafelen of zo. Daar is het licht te fel voor. Maar je kunt er naast burgers ook nog wel wat bij krijgen, zoals salade of een gepofte aardappel. Maar 1 burger was voor ons wel voldoende. Op 3 locaties in Amsterdam: in de Jordaan (Elandsgracht), in de Pijp (Albert Cuyp) of bij Artis (Plantage Kerklaan). Een aanrader. Kijk ook even op hun website: www.burgermeester.eu

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Een fotoboek voor jezelf

2010-02-15T14:56:00.004+01:00

In maart gaan twee collega’s plus een vriendin naar Kenia om in een krottenwijk foto’s te nemen. Een bijzondere opdracht, want met vrijwilligerswerk denk je al snel aan onderwijs of het bouwen van een schooltje. Nee, deze meiden gaan foto’s nemen van 120 weesjes, van hun vriendjes, hun broertjes of zusjes, hun klas, hun leraar, als ze aan het spelen zijn, enzovoort.

Een eigen fotoboekje!
Van de foto’s worden persoonlijke fotoboekjes gemaakt en teruggestuurd naar de kinderen. Moet je voorstellen: je bent klein en arm, woont in een weeshuis, je hebt geen eigen spulletjes en dan ineens krijg je een fotoboekje met een blijvende herinnering aan alle mensen waarmee je dagelijks optrekt. Helemaal voor jou alleen! Dit is het uitgangspunt van de Stichting Wees de Foto.

Volg Jenny, Ilse en Monika tijdens hun week in Kenia!

Afstuderen mogelijk maken
Deze kinderen gaan naar een school die middenin de krottenwijk staat. Ze worden opgevangen door mensen uit de wijk. De school, St. Michael's Holy Unit Academy, is een grote school met 700 kinderen (waarvan 120 wezen) op verschillende niveau's van kleuterschool tot aan voorgezet onderwijs. Als kinderen het schoolgeld niet kunnen betalen, worden ze niet naar huis gestuurd. Maar afstuderen kunnen ze niet, want voor het praktijkexamen zijn spullen nodig. De stichting Wings of Support* werkt mee om hiervoor geld bijeen te krijgen. De materialen zullen zorgvuldig worden opgeborgen en zorgen ervoor dat ook de allerarmsten een diploma kunnen halen.

Wil je meehelpen deze kinderen een diploma te laten halen? Help dan met een donatie aan Wings of Support. Op het weblog van Jenny, Monika en llse staat hoe dat kan!

*De stichting Wings of Support is een initiatief van het het personeel van KLM en Martinair en ondersteund projecten voor kinderen en onderwijs in de landen waarop deze maatschappijen vliegen. Voor meer informatie zie www.wingsofsupport.org.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

De kracht van het beeld

2010-02-11T15:16:00.013+01:00

Gisteravond luisterde ik naar Anneke van Veen, conservator fotografie van het Gemeentearchief Amsterdam over stadsfotografie. De NRC Academie heeft een lezingenreeks georganiseerd over de ‘De kracht van het beeld – Nederlandse fotografie’, waarin door middel van een aantal thema’s de Nederlandse fotografie wordt belicht.

In Pakhuis de Zwijger kwam een grote groep samen om deze keer iets meer te leren over stadsfotografie. Vorige week leerden we al dat de eerste fotografiecollecties in Nederland werden aangelegd door stads- en gemeentearchieven. Het ging er in eerste instantie niet om het kunstzinnige, maar om wat er op de foto’s stond: de gebouwen en de mensen. Pas in de jaren 50 ontstonden de eerste collecties kunstfotografie.

Concurrentie voor tekenaars?
De eerste foto’s zijn vaak statische foto’s, want de sluitertijden waren erg lang. Dat betekende al gauw bewegingsonscherpte en overbelichte luchten. Bovendien konden fotografen het beeld niet manipuleren, of 'opleuken', zoals tekenaars dat konden. Zij maakten tekeningen van aangeveegde straten met zorgvuldig geplaatste bomen en mensen en een mooie lucht met wolken. De fotograaf liet zien hoe het werkelijk was, met de rotzooi en rommelige gebouwtjes. Niet iedereen was onverdeeld enthousiast over fotografie in die tijd.

Eerste stadsfotografen
Anneke van Veen liet ons de sterke ontwikkeling van de stadsfotografie zien, van statische gebouwen, naar beeld met een “menselijke maat”. Jacob Olie maakte foto’s van de stad en haar gebouwen, maar zorgde ook voor mensen in de straat. Breitner, de schilder die pas na zijn dood een geweldige fotograaf bleek, koos vaak voor mensen en het straatleven. Ook kiekte hij de minder mooie plekjes van de stad, zoals de achterkant van huizen aan de gracht of een bouwput. Bernard Eilers was een van de eerste fotografen die kunstfoto’s maakte, met de stad als onderwerp.

Recentere jaren
In de jaren na de oorlog werd de stad en de wederopbouw vooral met foto’s gedocumenteerd. Pas in de jaren ‘70/‘80 kwam er hernieuwde interesse voor stadsfotografie, geïnspireerd door grote infrastructurele veranderingen, zoals infrastuctuur of moderne kantoren. Mensen en hoe zij zich verhouden tot de stad wordt dan ook een belangrijk onderwerp.

Beeldbank van het Gemeentearchief
De foto’s bij dit blog heb ik, ter illustratie van dit verhaal, gevonden in de Beeldbank van het Amsterdamse Gemeentearchief. Surf er eens rond, je vindt er een enorme hoeveelheid oude en moderne foto’s. http://beeldbank.amsterdam.nl

Een paar voorbeelden:

Jacob Olie – Bloemstraat

Breitner – Achtergracht

Breitner – Prinsengracht

Bernard Eilers – Oude Schans

Hans Aarsman – Sloterdijk

Gert Jan Kocken - Omval

Janus van der Eijnden - Zuidas

Anna Marie Trovato – Op het Museumplein

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Yes, een mijlpaal!

2010-01-28T13:37:00.007+01:00

Meer dan een jaar werken, heeft het gekost, maar gisteren was het dan zover! KLM.com in een nieuw jasje is vandaag live gegaan in Nederland! Vele uren met bloed, zweet en tranen zit er in… maar ik ben trots op het resultaat.

Nieuwe huisstijl leidt tot...?
Het begon vorig jaar toen de nieuwe huisstijl van KLM bekend werd. Veel meer wit, strak KLM-blauw en een vleugje oranje. Plus nieuwe fotografie. En een online design maken is niet zo makkelijk. Het is niet alleen een kwestie van een ander kleurtje hier en een plaatje daar; Een goed ontwerp houdt rekening met de gebruiksvriendelijkheid, is consequent en straalt het juiste gevoel uit.

En bovendien, als je toch bezig gaat aan zo’n belangrijke site, waarom zou je het dan niet meteen verbeteringen doorvoeren? En zo bouwden we een hele nieuwe site, want er zijn niet alleen meer functies en een vernieuwde navigatie, maar ook de gebruikte techniek is verbeterd. Bovendien hebben we het content management systeem waarin we de site opbouwen ook eens flink opgeschoond. Een echte “extreme make-over” dus! (Leuk woordgrapje van de project manager Yvonne)

Meer dan 1 website
Met een IT- en een business team zijn we eind 2008 begonnen aan de bouw van deze enorme klus. Want KLM.com is niet 1 website, maar een conglomeraat van 116 websites: In 77 landen en in totaal 12 talen beheren we websites met algemene of wereldwijde content en lokale content, specifiek voor een land. Niet alle oude zaken passen 1-op-1 in het nieuwe design, na het ontwikkelen en testen volgde daarom een migratietraject. Zonder jullie te vermoeien met ingewikkelde technische details: hoewel we bijzondere intelligente software hebben die zoveel mogelijk automatisch overzet, moeten alle pagina’s handmatig worden doorgelopen en visueel worden gecheckt. Een enorme klus die land voor land wordt uitgevoerd.

Eind oktober vierden we al een klein feestje, want het eerste land, Zuid Afrika, stond live. Vlak voor Kerst volgden nog 10 websites en begin januari zijn we gestart met massaproductie: iedere week rollen we 10 nieuwe websites uit. En deze week dus de Nederlandse website.

Neem eens een kijkje op www.klm.com (de Nederlandse site). Wil je nog even vergelijken met de oude? Switch dan nog even naar de Italiaanse site. Wat vind jij er van? Laat het me weten!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Gehackt en gecrasht

2009-12-14T19:25:00.002+01:00

Ben een tijdje stil geweest op dit blog. Naast ziekte, druk op het werk en vakantie had ik ook wat computerprobleempjes.
Het begon er al mee dat, vlak voor vertrek uit Qatar, mijn Yahoo account was gehackt. Heel irritant, want dan gaat er dus een gast mailtjes vanuit mijn mailbox sturen naar al mijn contactpersonen. En daarna heeft'ie ook al mijn contacten gewist.

Hoe kan dat zomaar? Zijn het accountgegevens die recent zijn gestolen van Hotmail en Yahoo? Is het een Trojaans paard dat ik recent van mijn moeders computer heb gewist of iets anders? Ik weet het, het ligt aan mezelf. Ondanks dat ik wel een redelijk sterk wachtwoord had, heb ik deze nooit veranderd. In geen jaren. Sterker nog, ik gebruik dat wachtwoord, in meerdere varianten op allerlei andere websites. Wat doe je dan? Het kwaad is al gebeurd, de mailtjes zijn verzonden, de contacten verdwenen. Maar een excuus en een waarschuwing is wel het minste dat ik kan doen. Gelukkig heeft deze gast de verzonden mails niet gedelete en zo kan ik de meeste mensen vinden... En natuurlijk alle wachtwoorden vervangen...

Niet veel later zit ik op de bank met m'n laptop. Mijn dierbare Macbookje, een van de beste investeringen van de laatste jaren. En ineens: een grijs scherm met een foutmelding. Gecrasht. He, dat gebeurt toch niet met Apple's? Opnieuw opgestart, maar iedere keer gaat het mis. Schijf te vol, denk ik nog, dus ik maak direct een backup en gooi wat grote folders van mijn computer. Maar niets helpt. Ik wil toch al een tijdje upgraden naar Leopard en ik heb de cd nog liggen, dus dit is het juiste moment, toch? Maar het loopt anders. Tijdens het installeren loopt alles vast. Wat is er toch aan de hand?

Gelukkig heb ik hier in de Jordaan een echte Appeltjesdoktor. Macrepair heten ze, en ik moet zeggen: het kost wat, maar dan heb je ook wat! "Je harde schijf is mogelijk kapot", zegt die jongen nog optimistisch. Na een dag kan ik het Macbookje weer ophalen. Niets aan de hand, Leopard goed geïnstalleerd. Maar bij het in gebruik nemen crasht'ie weer. Dus terug naar de Macrepair. Tja, met de hardware is niets mis, dat hebben ze nagelopen, maar er zit ram-geheugen in van Kingston. En dat gaat meer dan normaal kapot in een Macbook is hun ervaring. Het advies; nieuw geheugen! Dan ook maar meteen wat meer geheugen, als ik nu toch geld aan het uitgeven ben... En als de laptop blijft crashen, mag ik het teruggeven. Dit keer geheugen met levenslange garantie; da's nog eens mooi, geheugen dat langer meegaat dan de laptop!

En ja hoor, al een weekje loopt mijn Macje als de beste...Gelukkig maar weer. Nu nog wat meer tijd...

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

The good old times

2009-10-20T14:44:00.005+02:00

Een " Terug in mijn tijd" feest op onze oude Kroeg, bracht een paar vriendinnen en mij naar Groningen, onze oude studentenstad. We hadden een geweldig appartement gehuurd, op kruipafstand van de Grote Markt. Handig voor als het laat zou worden... En zo togen we op vrijdagavond naar de Kroeg, de sociëteit van Vindicat. We waren bijna de eersten en dat gaf ons mooi de tijd om even rond te kijken. Het Kapper Haakhok, nog altijd even goor, maar je moet er wel je jas hangen, de HC, de Van der Rijnst, en natuurlijk de CZ. De Berendina, een bevallige dame van lichte zeden, die ieder jaar opnieuw geschilderd wordt boven de eerstejaarshoek, heeft dit jaar anorexische trekken. Overigens is de Kroeg nog steeds zo smerig als vroeger. Of zoals Karlijn zei: 't Is bijna viezer dan India, maar daar doen ze tenminste nog hun best. Ja inderdaad, want heb ik die vieze WC's vroeger ècht zo normaal gevonden?

Straaljager of Paardenkut
Dan maar een Jeco bestellen aan de bar. "Een watte?" vroeg de dienstdoende Tapster. "Een Jeco, je weet wel, jenever cola", vroegen wij beteuterd. Het kroegdrankje van onze jaren, zouden ze het niet meer kennen? Oh, datte, zei de Tapster en probeerde onze bestelling uit de volautomatische tankmachine te krijgen. Geen hele flessen meer, daar doen ze al jaren niet meer aan. Alles netjes afgemeten in plastic bekertjes, meer een slap sapje. Wij voelden ons onmiddellijk 'ouwe lullen'. "Wat drinken jullie nu dan, naast bier natuurlijk?" "Oh nou, heel populair is de Straaljager en de Raket, het Mandarijntje of de Paardenkut", antwoordde de Tapster. Daar hadden wij niets van terug. "Wat zit er dan in die drankjes", vroegen we voorzichtig, op het ergste rekenend. "In een Straaljager zit Bitterlemon en jenever, in een Raket Fanta met wodka en een Paardenkut is Apfelkorn met Spa Rood".

Ouwe lul, mooie gek
Al gauw stroomde de CZ vol, en gelukkig kwamen er nog wat jaargenoten binnen. Al snel werd het een gezellige avond. En zo kom je dan je "kleine" buurmeisje tegen, die al lang niet meer klein is, en co-schappen loopt in Amsterdam. Oergezellig. Maar tegelijkertijd wist ik weer, waarom ik ook altijd kritisch naar deze groep mensen was geweest: allemaal dezelfde types, allemaal kakkers, allemaal heel blank, allemaal in het zelfde groepje, nog steeds, en dat heel normaal vinden. Een afspiegeling van de maatschappij kun je het niet noemen. Verbaasd was ik ook over de teksten hier en daar: "Hé ouwe lul, mooie gek, hoe is het?" Het had zo uit Jiskefet kunnen komen.

In onze tijd...
Na een aantal uur vonden we het welletjes en we wilden ook nog onze oude favoriete stekjes in de stad bezoeken. Dus togen we naar de Drie Gezusters. We hadden gehoord dat er een "draaibar" was. Dat wilden we wel eens zien! Maar net als vroeger was De Drie Gezusters nu fout en renden we door naar de Tapperij. Daar namen we direct een dropvodka, goede tradities moet je in stand houden. Wat zijn ze hier jong, dacht ik nog. "Wat zijn dat voor oude tantes" zullen de andere gasten gedacht hebben. Daarna door naar de Blauwe Engel. Eigenlijk een verkeerde keus. Je moet hier op het eind van de avond zijn, om nog wat te dansen en aan je alcoholvergiftiging door te werken. Rond drie uur is het hier nog te vroeg. We dronken er een echte Jeco en zaten aan de draaibar (ook hier!) en besloten dat draaibarren echt heel suf zijn; Of ze moeten sneller draaien of het gaat nergens over. Dus op naar de Oblomov, maar... die was weg! Het Golden Fust, weg! Dan naar de Warhol, weg! Gelukkig is de oude Warhol nu Feest! geworden en het bleek dezelfde vage sfeer te hebben. Goed hangen aan de bar, goede muziek, dansen, etc. En gelukkig, hier schonken ze nog een echte Boswandeling! Tijd voor de Cinemabar, dachten we. De tent waar de meest foute avonden werden afgesloten. En dames en heren, we hebben een treurige mededeling, ook de Cinemabar is er niet meer!

Hoezo is de FEBO amsterdams?
Gelukkig staat de FEBO nog steeds op dezelfde plek op de hoek van de Grote Markt en de Oosterstraat. En zoals het hoort met tradities, was het dus tijd voor een kaassouflé of een grillburger. Wij constateerden tijdens de vette snack dat we zo verbaasd waren in Amsterdam te ontdekken dat de FEBO hardstikke amsterdams is. Want wat zou de Grote Markt zijn zonder FEBO?

En dus plofden wij tegen het ochtendgloren in ons bedje in ons appartement. Dat appartement is trouwens echt een aanrader voor iedereen die een paar dagen van Groningen wil genieten. Voor meer informatie zie de site van de Pakhuissuites. Het is in een zijstraatje van de Oude Ebbingestraat. We hadden een keuken met eettafel, een zithoek met twee grote banken en boven twee slaapkamers met een badkamer. In iedere kamer waren de authentieke balken prachtig zichtbaar en alles is mooi ingericht. En verse scharreleitjes voor ontbijt. Aanrader!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Trijntje sings Burt Bacharach

2009-10-03T01:05:00.013+02:00

"That's what friends are for...", zingt Trijntje Oosterhuis vrijdagavond in de Heineken Music Hall. En zo is het maar net, want dankzij vrienden, mag ik op maar een paar meter afstand genieten van dit concert. Het is er één uit de reeks "De week van het Metropole", waarin het Metropole Orkest met grote namen uit de muziekwereld optreedt. "Keep smiling, keep shining", zingt Trijntje verder, in een intiem duet met gitarist Peter Tiehuis. Het is één van de hoogtepunten van de avond. De mooiste liedjes van Burt Bacharach komen langs, van de twee cd's die Trijntje met het Metropole Orkest opnam.

Toegankelijke muziek
De muziek van Burt Bacharach is vrij toegankelijk en je kent de liedjes vaak ook wel, zonder het te weten. Do you know the way to San Jose, Don't go breaking my heart, Walk on by. Een beetje "easy listening", poppy. Ik vond het indrukwekkend om zulke liedjes een keer met zo'n groot orkest te horen. Want het is nogal wat, een orkest van ruim 50 man, dat is een enorm vol geluid. En dan zijn arrangementen belangrijk, soms zacht, dromerig zelfs, dan fel, filmmuziekachtig. De chef-dirigent van het orkest, Vince Mendoza, is genomineerd voor een Grammy, voor het arrangement van Alfie. Heel mooi, vond ik dit nummer, één van de toppers.

Allemaal zitten
Ik was wel verrast dat we allemaal flink bleven zitten. Meestal ga je bij popconcerten lekker staan en meeswingen, maar daar nodigde de muziek en Trijntje niet toe uit. Misschien was het omdat er DVD opnames werden gemaakt, misschien was Trijntje toch wat zenuwachtig, maar ik vond haar erg gesloten. Alsof zij er niet voor ons stond, maar dat wij er voor haar zaten. Ze bouwde niet echt een band met de zaal op. Terwijl het decor en vooral het licht echt heel mooi was. Pas bij de laatste nummers brak ze een beetje open en kreeg ze de zaal mee. En dus kregen we als toegift "That's what friends are for".
(Bekijk de video)

Lieve Jan en Chanien, dit was weer een topuitnodiging. That's what friends are for.... (en meer nog ;-)

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Met de Oliva naar de Kornaten

2009-09-20T18:21:00.019+02:00

Een zeilvakantie in Kroatië
Twee weken geleden had ik een heerlijke vakantie. Maar door een fikse griep had ik niet eerder de rust om een stukje op mijn blog erover te schrijven. Maar het was zo'n heerlijke vakantie, dat zou jammer zijn. Daarom nu alsnog... Oh ja, klik op de foto's om ze in groter formaat te bekijken.

7 meiden, 1 zeilboot
Met 7 meiden togen we naar Kroatië, Zadar om precies te zijn. In de haven van Sukosan hadden we een zeilboot gehuurd voor een week. Van de 7 kunnen 4 zeilen, de 3 anderen (waaronder ik) mochten mee. Hoewel het een grote boot is, een Elan van 40 voet (ongeveer 12 meter), vind ik het toch best krapjes. De meeste 2-persoonsbedden zijn niet breder dan 1,30 en de bankjes in de kajuit alleen geschikt voor personen onder de 1,70. En dat met 7 meiden en bagage. Van te voren vond ik het best eng, want je kan geen kant op. Wat als er ruzie uitbreekt, groepjes ontstaan, spanningen? Dan is zo'n grote boot ineens toch wat klein...

De tocht
In flottielje hebben we een tocht gemaakt van Sukosan naar het zuiden, via twee eilandjes, de rivier op richting de watervallen van Krka. En dan richting de Kornaten, een nationaal park van een groep eilanden voor de kust. Bekijk hier onze route. In flottielje betekent dat je met een groep andere boten de tocht doet, maar je zeilt niet letterlijk naast elkaar. Iedere dag was er "palaver" waarin de route voor volgende dag besproken werd met de flottieljeleider, met de moeilijkheden, het weer en de haven.

Kroatië is mooi!
Ik kon me geen voorstelling maken van de kust van Kroatië, maar de foto's beloofden veel goeds, helder blauwe zee! En ja, het water is kraakhelder, heerlijk! Maar er is meer! De stadjes en dorpen die wij bezochten, ademen een prettige mediterrane sfeer. Bovendien zijn het mooie oude stadjes, met vaak veel historie, van romeinse opgravingen tot oude robuuste kerkjes, smalle steegjes en forten. Er zijn gezellige terrasjes en leuke winkeltjes, huizen hebben leuke tuintjes waar men vaak groente en fruit verbouwt. De kust is vrij groen, maar er zijn ook veel droge stukken. De Kornaten bijvoorbeeld, ruim 80 onbewoonde eilanden zijn ruig, met karststeen rotsen en plukjes groen in een prachtig blauwe zee.

(klik op de foto voor een groter formaat!)

Het zeilen en de havens
En hoe was het zeilen dan? Nou, dat was heel erg relaxed. Dankzij de goede zorgen van de zeilers aan boord en met name Marijke voor het aanmeren op de moeilijkste momenten! Onze Oliva kon best snel varen en de Kroatische kust is prachtig. Aanleggen in een baai voor lunch en een beetje zwemmen, of met de dingy naar kant. De havens zijn echt luxe, met schone douches en wc's en overal water en elektriciteit. En wat een vrijheid op zee met de zeilen hoog!

Heerlijk gegeten!
Tot mijn stomme verbazing heb ik echt heerlijk gegeten in de verschillende restaurants. In de meeste restaurants kun je gegrild vlees of vis krijgen. Het vlees wordt geserveerd met Ayvar, een soort paprikasausje. De vis is kakelvers en zo uit de zee gehaald. Zeebaars, dorade, inktvis, mosselen allemaal heerlijk. In sommige restaurants kun je als je dat van te voren bestelt een "peka" eten, een stoofpot dat een aantal uur in as gestoofd wordt. En dan heb je nog de heerlijke olijfolie, de verse vijgen, die we gewoon uit de bomen konden trekken, de pittige salami en dubbelgerookte ham, prsut. De kwaliteit is heel goed en het eten was over het algemeen niet duur. Alleen die keer dat we verse kreeft en heerlijke witte wijn dronken op een klein eilandje in de Kornaten...

Supergezellig
En hoe ging het op de boot? Het was supergezellig. We hebben enorm gelachen en pret gehad, genoten van het zeilen, de zon en de zee. Iedere dag was een opnieuw een feestje. Iedereen had zijn eigen specialiteit en samen waren we een uitstekend team. 7 meiden lachen wat af en maken een hoop herrie, maar ik ga jullie dus echt niets vertellen over stipjes die geen stipjes waren, over zwitserse schippers, over het hondje uitlaten, over grijze haren of over pufjes... Dat houden we lekker voor onszelf!

Lieve Hanneke, Janneke, Mariëlle, Marijke, Karlijn en Aukje, het was top! Bedankt!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Geveld

2009-09-12T11:57:00.004+02:00

In maart kwamen de eerste berichten uit Mexico: een gevaarlijke griep greep om zich heen. Al snel waren er serieuze mannen op TV te vertellen dat de wereld een pandemie stond te wachten. Whoeoeoe, wat eng... Maar er gebeurde niet zoveel. Na de vakantie, dan zou het uitbreken. Een paar gevallen van feestbeesten uit Salou, hoorden we, maar verder niet zoveel.

Vorige week kwam ik uit Kroatië, na een leuke vakantie met vriendinnen. Afgelopen week voelde ik me moe, heel moe, maar dat kwam door de vakantie, dacht ik. Donderdag voelde ik me beroerd, had een beetje koorst. Maar met een paracetamol ging het wel. Alleen dat hoesten, he? En ja hoor, vrijdagochtend, na een zware nacht, lag ik met koorst, hoestend wakker te worden en wist het... niet naar kantoor vandaag.

Even met de huisarts gebeld en weet je wat die zegt? "Alle symptomen van griep en ook van mexicaanse griep!" Het wordt niet meer apart vastgesteld met bloedonderzoek en zo, maar als de koorts en de hoest langer dan 3 dagen aanhouden moet ik me weer even melden. Ondertussen ben ik thuis. Veel slapen, veel drinken en verder nergens zin in. Alle plannen voor het weekend gecanceld. En ik mag pas weer naar kantoor als het hoesten een beetje over is...grrmph...

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Heden overleden: de Lancia

2009-08-27T20:12:00.003+02:00

Berichtte ik een paar dagen geleden nog dat ik mijn Lancia ging verkopen… nou, niet meer, helaas. Van wat gisterochtend nog een fantastische auto was, is niet veel meer over.

Helemaal gepoets en glimmend kwam ’t autootje uit Alkmaar gereden. Samantha had echt fantastisch werk verricht, de Lancia glom als nooit te voren en de bumpers waren prachtig zwart. De volgende ochtend reed ik naar kantoor en werd meteen weer verliefd. Want hoe geweldig de Kever ook is, de Lancia voelde als een limo, met zachte stoelen, een stevig stuur, een geweldige pook en harder kunnen rijden dan 100 km/u.

Enthousiast vertelde ik een collega hoe gaaf mijn auto was. Hij, een potentieel geïnteresseerde koper, zou ermee gaan rijden voor een paar dagen en dan beslissen of hij hem wilde kopen. Dus reed hij ’s avonds met de Lancia weg en nog geen tien minuten later ging mijn telefoon over…

“ Ik sta langs de A4 en de temperatuur meter staat op de hoogste stand, wat nu?” Ik kon wel door de grond zakken. Het zou toch niet waar zijn? Dus sprong ik in een taxi en liet me af zetten op de vluchtstrook. De ANWB verscheen binnen een paar minuten en de Lancia werd versleept naar het volgende tankstation. De monteur constateerde daar dat het koelwater wel erg laag stond. En toen hij de motor verder nakeek, bleek de koppakking kapot te zijn. De kosten van een dergelijke reparatie zijn net zoveel als de hele auto zelf.

Ik was verdrietig en blij tegelijkertijd. Verdrietig omdat ik direct de auto naar de sloop heb doorgestuurd. En dat doet me toch wat, want het was mijn eerste auto en hij heeft mij altijd gebracht waar ik heen wilde. En blij, dat ik de auto niet had verkocht en dit boven was gekomen een week na de verkoop. Dat was pas echt dramatisch geweest. Exit Lancia. Kijk nog even naar het fotootje. Hij glom zo mooi, woensdagochtend…

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Leuke auto te koop! Wie wil?

2009-08-24T18:32:00.007+02:00

Update: zie mijn volgende blog: De Lancia is niet meer te koop!

Mijn dierbare Lancia moet nodig een nieuwe baas. Het is mijn eerste auto en ik heb er altijd fijn in gereden, maar sinds de komst van de Kever moest de Lancia wijken. Een vriendinnetje heeft er het afgelopen jaar in gereden, maar het is echt tijd om deze auto te verkopen. Wie wil hem hebben? Over de prijs is te onderhandelen, doe een bod! Meer dan 1000 euro hoeft deze auto niet te kosten.

Ben je geïnteresseerd of ken je iemand die een auto nodig heeft? Mail naar lanciatekoop@gmail.com of twitter me!

Dit is de tekst van de advertentie:

Deze Lancia Delta is in uitstekende staat, met een APK tot 15 januari 2010! Hij is betrouwbaar, stevig en snel. En met 4 deuren, centrale vergrendeling en een grote achterbak is het een fijne auto. Hij rijdt ongeveer 1 op 13. Deze auto is altijd in onderhoud geweest bij een Lancia dealer. De lak is in goede staat, er is nooit schade geweest aan de auto. Ook aan de binnenkant ziet de auto er piekfijn uit. De bekleding is heel netjes.

De gegevens:

Bouwjaar: aug. 1996
Kilometergegevens: 153.000 km
Aantal deuren: 5 deurs (hatchback)
Uitvoering: Benzine, handgeschakeld
Gewicht: 1105 kg

- Centrale deurvergrendeling
- Radio - Cassetterecorder
- Elektrische ramen voor
- Stuurbekrachtiging
- Stuur in hoogte verstelbaar
- Airbags
- Ingebouwde startonderbreker
- Deelbare achterbank
- Metallic lak
- Mistlampen

En nog een paar foto's:

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Fietstochtje

2009-08-16T15:46:00.015+02:00

Vandaag een heerlijke fietstocht gemaakt (deze route ongeveer, +/- 50 km) met vriendinnetje Karlijn. We vertrokken vanochtend via de Prinsegracht en de Weespertrekvaart richting Zuidoost. Ik wilde graag een keer naar het monument voor de Bijlmerramp, bij "de boom die alles zag". Aan het einde van het fietspad langs de Weespertrekvaart rij je zo, onder de A10 via Diemen, Zuidoost in. En dat viel in eerste instantie niet tegen: hele wijken worden gesaneerd en hoogbouw vervangen door laagbouw, rijtjeshuizen met voor- en achtertuintjes en veel groen. Er staan nog wel een aantal schakelflats die zo kenmerkend zijn, rondom het monument. Het monument is heel verzorgd in een parkje, uitleg met wat er gebeurde, namen van de 50 slachtoffers, mozaïek op de vloer, bloemen rond de boom.

Richting Gaasperplas
De grote schakelflats zien er niet aantrekkelijk uit, wel vind ik het groen tussen de flats mooi en verzorgd. Als we verder fietsen zien we ook de mindere kant van de Bijlmer. Bij metrostation Kraaiennest ligt er veel vuil op straat, dat moedigt mensen ook niet aan om het zelf schoon te houden. We krijgen het advies om het fietspad achter een flat te volgen richting de Gaasperplas, maar dit is niet een plek om alleen of in het donker te fietsen. In het eerste hoekje staan een aantal heren een snuifje te nemen. Bij het volgende bosje staat een gele Cantalux met iemand erin die helemaal "out" is... En vlak voordat we afslaan, staan twee heren met wel 5 kinderfietsjes. Als ik langsfiets, hoor ik ze met een ijzerzaagje bezig. Ahum... Wat me nog het meest schokt, is dat aan de andere kant van het pad een nieuw wijkje wordt gebouwd. De huizen moeten nog worden opgeleverd, maar of het daar nu prettig wonen wordt?

Het platteland van Amsterdam
Onze route gaat langs de camping in het Gaasperpark en richting Driemond. Van daar volgen we de dijk langs het Amsterdam-Rijnkanaal tot aan Nigtevecht en slaan af richting Abcoude. Wat is Nederland toch mooi met dit zonnetje. Langs het riviertje de Gein is het prachtig. Kerktorens aan de horizon, molens, waterlelies in het water, koeien in de wei. En dit is gewoon even buiten de stad!

Na een terrasje in Abcoude zijn we via de Amstel langs Oudekerk terug naar de stad gefietst. Echt een leuk tochtje, van stad, naar buitenwijken en via het platteland weer terug. Bedankt, Kar!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

7 meiden, 1 boot

2009-08-09T21:36:00.004+02:00

Over een maand is het zover, dan gaan 7 meiden op 1 boot een week in Kroatië varen. Ja, ik ga mee... Spannend vind ik, want ik hou ervan om soms even alleen te zijn, niet hoeven te praten, niet hoeven te voldoen aan groeps(voor)oordelen en groepsdruk. Ben ik zelf niet zo goed in. Maar het moet er prachtig zijn, Kroatie, de kust voor Zadar. En we gaan genieten van zon, zee, wind in je haar, dolfijnen in de zee.

Omdat niet iedereen elkaar kent, even een kennismakingstochtje gemaakt op een bootje door de amsterdamse grachten. Dus maakte ik een klein filmpje met mijn nieuwe iPhone. Ik moet nog een beetje oefenen, dat merk je wel.

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Maxime's Tweetup

2009-07-10T10:57:00.010+02:00

Maxime Verhagen (@MaximeVerhagen) is als één van de eerste politici gaan twitteren. Met veel humor en in maximaal 140 karakters twittert hij over zijn werk, het beleid van het ministerie en de politiek. Als je hem volgt, leer je dat een minister van Buitenlandse zaken lange werkdagen maakt, iedere dag een tas met documenten mee krijgt om door te lezen, van hot naar her reist voor overleg, conferenties etc. Maar ook dat hij ook van veel gezelligheid en een glaasje na afloop houdt en dat hij volkomen stil is als hij met zijn familie op vakantie gaat. Hij twittert meestal zelf, alleen de wat meer "officiële" tweets (met linkjes erin naar persberichten of debatdocument) worden door mensen in zijn team gedaan. Maxime's sterrenstatus op Twitter was al groot toen ik hem ging volgen. Maar de enorme media hype rondom Twitter en opmerkelijke acties van Maxime, zoals toen hij een foto uit de Trèveszaal van de ministerraad twitterde, en de opmerkingen van Balkenende hierover, hebben geleid tot nog meer volgers. Bij de 10.000e volger nodigde Maxime via Twitter zijn volgers uit voor een Tweetup (een bijeenkomst van Twitteraars). Er was plaats voor 100 tweeps (zo heten de mensen op Twitter) en binnen no time waren er 500 aanmeldingen.

Ook ik had me aangemeld en tot mijn eigen verbazing werd ik uitgenodigd voor de bijeenkomst op het Ministerie afgelopen vrijdag. Met nog 99 andere tweeps konden we met Maxime het glas heffen. Het werd een leuke middag. De tweeps die niet waren uitgenodigd hadden een ‘eigen’ tweetup georganiseerd in Café De Eeuwige Jachtvelden op het Plein in Den Haag en via streaming video was er een verbinding tot stand gebracht. In de zaal waar de tweetup plaatsvond, was een groot scherm waarop de beelden van de verbinding getoond werden, maar ook alle berichten die op dat moment getwitterd werden met het woord #VerhagenTweetup erin. Dus werd er om ons heen druk getwitterd, “Is @puur al in the house?” en “Waar blijft Verhagen?”. Want die bleef de grote afwezige.

Totdat Maxime zelf twitterde: “Hef maar vast het glas, ik kom er aan”. Hij zat in de Ministerraad en die liep uit. Dus liep Maxime uit de Ministerraad en spoedde zich naar zijn eigen feestje. Daar kon het officiële gedeelte beginnen, met een speech van Maxime over zijn twitterervaringen in het afgelopen jaar. (Lees zijn volledige speech op de website van MinBuZa). Daarna een mooie speech van @Slijterijmeisje. Petra de Boevere is een geboren en getogen Zeeuwse met een slijterij in Breskens. Zij gebruikt al een aantal jaren Social Media en het internet om een grote groep klanten door het hele land van wijn en whiskey te voorzien. Ze gebruikt haar blog, ik hoor haar regelmatig in de nacht op Radio 1 als beller, en ze twittert. Ze is gemeenteraadslid voor de VVD en reageert regelmatig op tweets van Maxime, die dan weer op haar reageert. Zij hield een hele leuke speech over de pogingen van Maxime om politiek dichter bij de burger te brengen. (Lees de volledige speech van @Slijterijmeisje op haar weblog).

Maar het leukste van alles was eigenlijk om IRL (in real life ;-) allerlei tweeps tegen te komen die ik volg (@puur, @Slijterijmeisje) en niet volg(de) (@nawid, @StukjeS, @KaatMossel, @Tekstkok). Hele verschillende mensen die ik normaal nooit zou zijn tegengekomen, maar door iets virtueels zoals Twitter ineens op mijn pad komen. Dat is de echte verrijking van Social Media, denk ik.

Maxime en alle andere tweeps, bedankt voor de gezellige middag!

Bekijk de video van de Tweetup>

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Poppenspel

2009-07-03T10:58:00.001+02:00

Vrijdagavond in het Muziekgebouw aan 't IJ. De zaal is afgeladen vol. Bij de ingang van de zaal krijgen we een toneelkijkertje. Wat we gaan zien? Japans poppenspel. Ik kan me er van te voren maar moeilijk een voorstelling van maken.

Bunraku heet deze vorm van theater en het heeft een eeuwenoude traditie. Drie mannen bewegen één pop. De belangrijkste man beweegt het hoofd en een hand. Hij is in het zwart gekleed zodat hij zo min mogelijk opvalt, maar van hem mogen we nog zijn gezicht zien. De andere twee mannen hebben een soort Ku Kux Klan-achtig masker zonder ooggaten over hun hoofd. De tweede man bedient de andere hand en neemt de rekwisieten aan. De derde man staat continu in gebogen houding en maakt voet- en kniebewegingen in de lange gewaden van de pop. Hij stampt daarbij ritmisch op de vloer als de pop 'loopt'.

Naast het toneel zit een verteller die in traditionele, een beetje klagerige, klanken het verhaal vertelt, begeleidt door een paar Japanse banjo's, een instrument met drie snaren. Hier hoor de emoties van wat er zich op het toneel afspeelt. De setting is overduidelijk Japans: de klank van de muziek, de kleding en de gezichten van de poppen, het decor, en zelfs de titels van de verhaaltjes (Kersenbloesems in het avondrood langs de Hidakarivier). Maar de boodschappen van deze kleine meesterstukken zijn universeel: liefde overwint, trouw wordt beloond, ontrouw leidt tot de dood.

Ik werd deze avond betoverd door het beeld. Want hoewel dit een eeuwenoude kunstvorm is en de traditionele verhalen soms nog uit de 17e eeuw stammen is de vormgeving van het geheel simpel en modern te noemen. In een scène staat er een toren op het toneel. Terwijl er sneeuw naar beneden dwarrelt, probeert de pop, een door liefdesverdriet verscheurd meisje, de toren te beklimmen. De poppenspelers zijn onzichtbaar, maar haar bewegingen zijn levensecht. Het meisje glijdt af en toe met haar handen en voeten van de ladder af, maar bereikt met enorme inzet toch de klok in de toren.

Het laatste stuk van de avond was het aandoenlijkst. Het verhaal gaat, hoe kan het ook anders, over echte liefde, opoffering en vergeving. Maar vooral de bewegingen van de poppen zijn indrukwekkend. Emoties zijn uit de lichaamstaal af te lezen. Het schijnt dat de ogen en mond van de poppen ook kunnen bewegen, maar daarvoor zat ik te ver weg. Het verhaal gaat over een vrouw die iedere dag bidt dat haar blinde man weer kan zien. Zij zorgt voor hem en houdt van hem, maar hij kan niet geloven dat zo'n mooie en lieve vrouw bij hem zou willen zijn. Daarom stort hij zich in een ravijn, om haar de kans op een normaal leven te geven, maar de liefde overwint. Ook de vrouw stort zich in het ravijn. Dan verschijnt een godin die onder de indruk is van deze liefde voor elkaar. Zij wekt beiden weer tot leven en geeft ook de man het licht in de ogen terug.

Onvergelijkbaar met welke westerse kunstvorm dan ook is dit poppenspel. Ik vond het een bijzondere ervaring, een hele nieuwe wereld gaat er voor je open!

Reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Over een girlsparty en de ontdekking uit het wijnrek

2009-06-15T19:33:00.006+02:00

Iedere maand komen 8 meiden bij elkaar om gezellig te eten. Iedere keer bij een ander thuis en die verzorgt het driegangen menu. Het is altijd heel gezellig om op zo'n avond even goed bij te kletsen en zeker na een paar wijntjes gaat het volume flink omhoog.

Deze keer was ik de gastvrouw en in het thema van "girlsparty" kon ik de avond makkelijk vullen. De tafels gedekt met vrolijk gebloemde plastic tafelkleden van de Hema, met bijpassende servetjes. Gezellig servies en op ieder bord een klein bloemtje maakte het al tot een feest. Dan het menu, ook zorgvuldig gekozen: verse limburgse asperges met gerookte wilde zalm, Spaghetti alla vongole (venusschelpjes) en toe Madame Pompadour.

Madame Pompadour was een van de beroemdste maitresses van de franse koning Lodewijk de 15e . Waarom het toetje naar haar genoemd is, weet ik niet. Het toetje is zwaar, en dat denk je wel eens: "Après nous le déluge" (na ons de zondvloed), een beroemde uitpraak van haar. Of zou het misschien zijn vanwege haar perzikhuidje...?

In ieder geval, de dames vonden het heerlijk. Het recept komt uit mijn moeders archief, ook zij maakt dit vaker met groot succes. Je hebt nodig (voor 4 tot 6 personen):
- 2 grote blikken perzikken of abrikozen (of allebei), totaal uitlekgewicht ongeveer 800 gr
- 6 eidooiers
- 4 eetlepels basterdsuiker
- 6 tot 8 eetlepels Marsala wijn (let op; géén Madeira!)
- 250 ml slagroom
* en een mooie schaal om het in op te doen!

Snijdt 1 blik van de uitgelekte perzikken in stukken en leg dit in de schaal. Pureer het andere blik perzikken of abrikozen met staafmixer. Doe dit over de vruchten in de schaal. Roer de eidooiers, de suiker en de Marsala wijn door elkaar en verwarm dit "au bain marie". Blijven roeren tot een vla-achtige saus. Als de saus dik genoeg is, doe je deze saus warm (heel belangrijk) over de mousse in schaal. Dek je schaal nu af en laat afkoelen. Vlak voor je het toetje opschept, klop je de slagroom (zonder suiker) en doe je dit over de saus heen. Opscheppen, en natuurlijk diep scheppen, zodat je alle lagen lekker door elkaar krijgt.

Bij dit recept vond ik nog een fijne desertwijn in mijn wijnrek. Een echte ontdekking, mag ik wel zeggen. Van een oude werkgever had ik ooit een Moscato d'asti "Il falchetto" gekregen. Dit is een strogele dessertwijn met een heel fijn bubbeltje (frizante) erin. Fris, zoet, een tinkeling op je tong! Niet vergelijkbaar met de zware zoete dessertwijnen zoals bijvoorbeeld een Sauternes. Lekker!
(Verkrijgbaar bij Henri Bloem)

Wil je reageren? Leuk, maar graag op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Een tijdperk ten einde

2009-05-16T11:17:00.004+02:00

Het was gezelligheid met een weemoedig randje. Vreugde om alle oud-collega's weer (veel te kort) te spreken, maar een licht verdriet omdat gebeurd is, wat ik meer dan een jaar geleden al zag aankomen. De E-business afdeling van mijn vorige werkgever is opgeheven en gisteren was de "opheffingsborrel".

"Wat zeg je, de e-business-afdeling opgeheven?" Ja, je leest het goed, in deze tijden van crisis, waarin internet voor Operational Excellence kan zorgen, de lijnen met de klanten korter kan maken en de distributieprijzen omlaag kan brengen, een afdeling met e-business specialisten opheffen? Waarom? Er liggen veel reden aan ten grondslag, zoals verschillende reorganisaties, een kannibalistische IT afdeling versus een zwakke Marketing afdeling en een E-business afdeling met een onduidelijke positie. Maar de belangrijkste is nog wel het falende management. Een manager die niet de waarde van e-business specialisten weet te verwoorden aan de rest van de organisatie, omdat hij onvoldoende de materie beheerst. Hij schitterde gisteren dan ook in stralende afwezigheid. Schokkend vond ik dat. Er kon zelfs geen "op afstand aangeboden" bordje bitterballen vanaf. Een echte "Topper" dus.

Er is ook een positieve kant aan dit verhaal. Ruim 8 jaar heb ik bij deze afdeling gewerkt en in die tijd heb ik veel geleerd van mijn collega's, van hun werklust, hun innovativiteit, van hun kennis van zaken en vooral van hun gezelligheid. Samen hebben we hoge bergen beklommen en zijn door diepe dalen gegaan, waarna we altijd een biertje in de Omval dronken. De meeste van deze collega's slaan een nieuwe weg in. Enkele ambitieuze collega's heeft al een plek buiten dit bedrijf gevonden, anderen zijn binnen het bedrijf een nieuwe weg voor zichzelf aan het banen. Het levert mij naast goede herinneringen ook een goed netwerk op.

EBS is dood, leve EBS!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Bye bye Lang Lang

2009-05-06T22:37:00.008+02:00

Slecht 26 jaar en nu al behoort hij tot de absolute top: Lang Lang. Vanavond speelde deze concertpianist het tweede pianoconcert van Chopin in het Concertgebouw. De zaal was afgeladen vol, er waren zelfs plekken gecreëerd op het podium. Het was schitterend en hij kreeg een staande ovatie. Maar wat mij opviel was dat hij zo aan het genieten was op het podium. Tussen zijn solo's door luisterde hij naar het orkest en genoot, bewoog mee op de muziek.

Ik heb hem eerder zo enorm zien genieten, in 2006, tijdens het Prinsengrachtconcert. Ik zal nooit vergeten hoe verbaasd en geamuseerd hij keek toen hij 's middags voor de generale repetitie het ponton opliep. Overal bootjes en mensen. En 's avonds zo feeëriek verlicht. Hij speelde daar een quatre-mains met een jong Nederlands talent, Lucas Jussen. Hij genoot van het publiek, van de muziek en van de bijzondere ervaring. Er fijn om van zo'n artiest te mogen genieten! Ik hoop hem nog veel vaker te horen.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Help, heb jij groene vingers?

2009-04-24T15:38:00.007+02:00

Bloemen en planten, ik vind het prachtig, maar wat is het soms moeilijk om ze levend te houden. Laatst had ik prachtige begonia's per ongeluk twee keer water gegeven. Helaas, ze zijn verzopen en ik heb ze weg moeten gooien. Nu ben ik aan het stoeien met twee boompjes, Viburnum.

Ze staan in mijn hofje en zien er al een tijdje slecht uit. De winter, dacht ik nog. Maar ze hadden moeten bloeien dit voorjaar, en dat is niet gebeurd. Daarom heb ik ze vorige week nog van nieuwe grond en mest voorzien. Toen viel me op dat de blaadjes wel erg raar verkleurd waren. Bovendien zat er een soort witte gloed over. Schimmel? Op internet gezocht en het kan twee kanten op. Of de nieuwe grond is goed, of het is een hele besmettelijke ziekte.

Daarom gaan ze dit weekend in een vuilniszak met het vuil mee. Snik. Want zieke boompjes, daar heeft niemand wat aan. Of kan iemand mij vertellen wat mijn boompjes hebben en hoe ik ze kan redden?

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Zomernacht in het Concertgebouw

2009-04-23T21:44:00.007+02:00

Op het sjieke podium van het Concertgebouw zat gisteravond een orkest in Hawaii shirts, bermuda's, bloemetjesjurken en andere zomerse kleding. Accesoires: zonnebrillen, petjes en hier en daar een bloem in het haar. De dirigent, de 80 jarige, wereldberoemde Nicolaus Harnoncourt deed ook mee aan deze verkleedpartij. Hij kwam niet op in rokkostuum, maar in een vrolijk geverfde bloes, een soort drollenvanger-broek en een honkbalpetje. Het publiek werd er blij van. Dit spectakel was ter ere van het opvoeren van een stuk van Felix Mendelssohn, Ein Sommersnachtstraum. Jazeker, gebaseerd op Shakespeare's Midsummer Night's Dream.

Eigenlijk is het een muzikale begeleiding bij een soort theaterstuk. Of begeleidt het theaterstuk de muziek? In ieder geval was er een onverstaanbare acteur die met vreemde uitbundige theatrale bewegingen in het Duits het verhaal probeerde te vertellen. Het was voor het keurige publiek in de zaal een beetje vreemd. En ik moet zeggen dat ik dit een brug te ver vond. Leuk experiment, maar niet echt geslaagd. Hoewel ook de dirigent een rolletje speelde en het vooral op het einde best grappig was, maar nee. Overigens komt uit dit stuk de beroemde Bruiloftsmars, de herkenbare deun die vooral bij Amerikaanse bruiloften wordt gespeeld. Heel geestig om te zien hoe een orkest dit heel serieus ten gehore brengt!

Geestig is dan hoe de zaal reageert. Er wordt meer dan normaal gekucht, een mobiele telefoon gaat tot 2 maal toe af, mensen eten snoepjes uit krakende plasticjes en naast mij zaten zelfs dames te sms'en. Het leek de Pathé bioscoop wel!

De professionele meningen zijn verdeeld: In NRC een negatieve recensie (alleen in de krant), de Volkskrant is neutraal, maar Trouw is buitengewoon positief!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Zijn vrouwen echt zo "desperate"?

2009-04-18T17:01:00.005+02:00

Gisteren de film "He's just not that into you" gezien, een echte vrouwenfilm, met een hele horde Hollywoodsterren zoals Ben Affleck, Jennifer Aniston, Drew Barrymore, en Scarlett Johanson. De film is gebaseerd op een bestseller uit Amerika, geschreven door een man die ook meeschreef aan Sex and the City. De boodschap: "Dames, een man laat echt wel blijken als hij je leuk vindt. En als hij dus halfbakken signalen uitzendt, vindt hij je niet leuk genoeg. Dus wacht niet eindeloos op zijn telefoontje, hij belt echt niet!"

Het geeft eigenlijk een beetje het beeld dat vrouwen desperaat zijn en altijd op zoek naar een man. Ze zijn onzeker, maken zichzelf wijs dat ze echt heus wel leuk zijn en gedragen zich als echte dramaqueens. Mannen daarentegen maken de dienst uit, bepalen zelf wel wat ze leuk vinden, lopen hun ... achterna en dumpen vrouwen nog voor ze goed hebben gekeken.

Het was best een aardige film, waarvoor je niet erg hoeft na te denken, het heeft een echt Hollywood-style happy end en iedereen gaat tevreden weer de bioscoop uit. Bovendien concludeerden we met 8 meiden dat er best herkenbare situaties in deze film zaten. Maar zijn vrouwen echt zo 'desperate'?

Ik volg al een aantal maanden een erg geestig weblog: "Psychotic letters from men". En op deze site het levende bewijs dat er ook hele enge mannen op deze wereld rondlopen, nog desperater, dan de vrouwen uit deze film. Lees bijvoorbeeld het verhaal van Laura, die via een website Keith had ontmoet. Eerst vond ze hem best leuk, maar binnen drie dagen veranderde hij in een behoeftig en alle aandacht opeisend, onzeker persoon. Laura besloot deze online relatie te beëindigen en ontving een desperate mail van Keith. Lees zelf maar verder, en lees ook de commentaren, die zijn soms nog hilarischer!

Zie je wel, in het echte leven zijn er behoorlijk desperate mannen!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Così fan tutte: Zo zijn ze allemaal!

2009-04-03T09:04:00.000+02:00

Twee mannen die opscheppen over de liefde, dat kan alleen maar fout gaan. Zo begint de opera Così fan tutte en natuurlijk gaat het mis. Dat hoort in opera, lekker veel drama. Heerlijk, een avond lang kijken, vermaakt worden, mooie muziek luisteren, kortom: genieten.

Afgelopen dinsdag was ik met een vriendin een avondje naar de Stopera waar De Nederlandse Opera Così fan tutte speelde. Niet in een klassieke setting, maar in een flower-power vakantieoord. Met bloemetjesrokjes, vetkuiven, stapelbedden en hawaïhemden en een fantastisch ronddraaiend podium. Het maakt dit 18e-eeuwse verhaal onverwachts actueel en vlot.

En het is al geen makkelijk verhaal, twee vrienden zijn verliefd op twee zusters. Een derde vriend beweert dat alle vrouwen ontrouw zijn, maar dat geloven ze niet. Ze besluiten de liefde van de zussen te testen en verzinnen een list. De twee vrienden moeten onverwachts vertrekken, naar het slagveld en de zusters blijven achter, niet wetend of ze ooit nog terugkomen. De dames zijn intens verdrietig, maar al snel verschijnen er twee vreemdelingen, de vrienden hebben zich vermomd als Albanese ridders. Ze moeten alle versiertrucs uit de kast halen, ze faken zelfs een zelfmoord, maar uiteindelijk vallen de dames voor deze macho's. Tot verdriet van de vrienden, die het nu echt beseffen: "zo zijn ze allemaal!" (così van tutte).

En natuurlijk moeten de vrouwen gestrafd en vernederd worden. Ze staan op het punt om te trouwen als het bericht komt dat de vrienden weer terugkeren uit het leger. Het is niet meer te redden en de vrouwen komen erachter dat ze bedrogen zijn. Ze zijn boos en verdrietig tegelijkertijd. Maar in de laatste minuten komt het toch nog goed, de zussen beloven altijd van de vrienden te houden en de mannen vergeven hen hun misstap.

In deze enscenering is er veel reden tot lachen, overal worden grapjes van gemaakt en sommige liefdesscènes zijn buitengewoon expliciet. Ik heb echt een enorm leuke avond gehad, vooral omdat het verhaal nooit saai werd en je constant zoveel te zien had. Het is waanzinnig dat een verhaal van ruim twee eeuwen oud in zo'n modern jasje een hele nieuwe dimensie krijgt.

Ruim 15 jaar geleden zag ik voor het eerst een opera. Het was Così fan tutte in Praag, toen ik met mijn studentenvereniging een geweldig leuk weekendfeestje aan het vieren was. Van die voorstelling herinner ik me vooral de truttige jurkjes en ouderwetse decors. Ook toen vond ik de muziek al prachtig, echte Mozart luchtigheid. Maar vooral herinner ik me de blikken van het Praagse publiek, al die jonge mensen in galajurken en rokkostuums! Prachtig vonden ze dat!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het Chinese gevecht

2009-03-30T19:30:00.002+02:00

Lijiang is een bijzonder dorpje in het westen van China, in de provincie Yunnan. Ik was er beland na vele uren in de bus, vanuit Laos via Kunming en Dali. Het is een idyllisch stadje van prachtige Chinese houten huisjes, met kasseien straatjes en snel stromende beekjes aan de voet van de Jaden Draak berg. Hier wonen de Naxi, een bergvolk met een matriachale samenleving.

Vanuit dit dorpje wilde ik doorreizen naar Chengdu en de adviesroute is dan om terug te reizen naar Kunming (ongeveer 8 uur) en vanuit daar met de trein naar Chengdu. Maar ik wilde niet via dezelfde route terug, ik wilde vooruit! Ik had gehoord van een bus die via de 'Eerste bocht in de Yangzi rivier', met spectaculaire uitzichten, naar een stad zou reizen vanwaar ik de trein naar Chengdu zou kunnen nemen. Het lukte mij niet dit te regelen en teleurgesteld keerde ik terug naar mijn guesthouse. Daar stuitte ik op twee Engelse meiden die dezelfde plannen hadden als ik. We kregen een briljant idee, we zouden die aardige jongen van de receptie, die een beetje Engels spreekt, vragen op te schrijven wat we wilden en met dat briefje naar het busstation gaan.

En zo gebeurde het dat we voor de tweede keer die dag bij het busstation probeerden een kaartje te krijgen. Dit keer las de chagrijnige dame van het loket aandachtig het briefje, begon te lachen, vertelde haar collega's uitgebreid wat er op het briefje stond en schreef een volkomen onleesbaar buskaartje voor ons uit. Maar het was wel duidelijk dat de volgende ochtend onze bus zou vertrekken.

We verschenen iets voor 6 uur op het busstation. Het was er rustig. Een paar dozen verraadden enige menselijke aanwezigheid, maar behalve een slapende man op een bankje, de dame achter het loket en een oud vrouwtje, was er niemand te bekennen. Stipt 6 uur verscheen een oude bus. Hoe het kwam, weet ik niet precies, maar ineens waren er 50 mensen met een berg bagage te dringen om als eerste de bus in te mogen. We keken elkaar aan en wisten meteen wat ons te doen stond: meeknokken om zo snel mogelijk de bus in te komen en een goed plekje te bemachtigen. Anders zouden we misschien wel de hele reis moeten staan.... Dat zagen we niet zitten en we gooiden ons vol in de strijd.

Een klein en teer oud dametje met een tandeloze grijns deelde een paar pittige elleboogstoten uit en een grote woeste ongeschoren Chinees lieten we ook met rust. Maar verder was het een heftige en korte strijd. Heel tevreden zaten wij na 5 minuten met z'n drieën op een prachtig bankje, onze backpacks veilig onder ons, terwijl de meeste anderen zich nog de bus in knokten. Tot slot bleven er drie vrouwen staan. Vriendelijk wezen wij ze op het bankje voor ons. Niet het prettigste bankje, want vlak achter de motor en weinig beenruimte, maar ten minste een zitplaats. Ze knikten hopeloos 'nee'. Na een paar minuten werd de chauffeur erbij gehaald en hij vroeg ons om ons kaartje. Bij het overhandigen verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht en eerst lichtte hij alle omstanders in. Uit de menigte klonk een geruststellend gemompel.

De buschauffeur toonde ons een klein plaatje boven ieder bankje. En wees toen op de nummers van ons kaartje; wij hadden stoel 1,2, en 3! Wij moesten dus op dat onmogelijke bankje achter de motor zitten. Balen, want met een reis van 11 uur over een slechte weg voor boeg, niet bepaald aantrekkelijk. Maar daar dachten die drie vrouwen natuurlijk net zo over! Dus verhuisden wij met bagage naar dat andere bankje en kon de bus vertrekken.

"Wacht eens even", riep ik uit. "Als iedereen vaste plaatsen heeft, waarom hebben we dan met z'n allen zo gevochten om die bus in te komen?" Rare mensen, zijn die Chinezen toch!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Finkelstein doet pijn

2009-03-29T21:22:00.005+02:00

Al een tijdje heb ik een zeurende pijn in mijn pols. Een soort RSI, hoewel ik dat niet mag zeggen van de huisarts, want dat is een diagnose. Nu heb ik de afgelopen maanden hard gewerkt en zit ik in mijn huidige baan veel meer achter een computer. Mijn werkplek heb ik nu goed ingesteld, een paar massagesessies hielpen niet echt, dus vond ik het tijd voor de fysio. Hij deed een paar testjes om te zien waar het precies pijn deed.

En zo kwam het dat ik mijn hand in een vuist deed, een beetje boog en de fysio er een klap op gaf... Het voelde alsof er drie messen in mijn pols werden gestoken, de lucht vloog uit mijn longen en de tranen sprongen in mijn ogen. De fysio schrok zelf ook een beetje van mijn reactie. "Typisch gevalletje van Quervain", constateerde hij vervolgens. "Want dit is de test van Finkelstein en daarmee kan je dat vaststellen."

Dus moet ik nu op 50% van mijn inspanning leven. En gaan we kijken hoe ik de spanning op mijn pols kan verminderen zodat de pijn weggaat. Heeft iemand een idee hoe dat moet? Op 50% van je inspanning leven?

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Pas gelezen: In het huis van de dichter

2009-03-23T20:50:00.003+01:00

In de jaren tachtig trok een russisch pianotalent een groot publiek naar de concertzalen. Zijn naam: Youri Egorov. Jan Brokken schreef een bijzonder boek over hem, een verhaal van een carriere, van een persoonlijkheid en ook een verhaal van een vriendschap. Tegelijkertijd schetst het een tijdsbeeld van de homocultuur in Amsterdam in die jaren en de opkomst van een onbekend virus, HIV, dat een ware slachting onder homo’s zou ontketenen. Want Youri is jong gestorven, op 33 jarige leeftijd stierf hij in 1988 aan de gevolgen van Aids.

Warm, betrokken en kritisch
Het boek heeft me diep geraakt en dat komt vooral door het schrijftalent van Brokken. Hij had een warme vriendschap met Youri en heeft heel dichtbij gestaan. De betrokkenheid en de vriendschap is hartverwarmend en van tijd tot tijd ook erg grappig. En toch weet Brokken een zekere afstand te bewaren, waardoor hij ook niet zonder kritiek de homoscene en Youri zelf beschrijft.

Gevlucht voor het communisme
Youri Egorov is als 22-jarige uit communistisch Rusland gevlucht, want (openlijk) homoseksueel zijn kon niet. In Amsterdam vindt hij de vrijheid en krijgt de kans te spelen met de beste orkesten van de wereld. Maar Egorov is ook onzeker, en Jan Brokken weet dit soms prachtig te verwoorden. Daarnaast blijft Youri zich schuldig voelen over de gevolgen die zijn vlucht heeft voor zijn familie.

Als het einde nadert
Uiteindelijk wordt duidelijk dat ook Youri is besmet met HIV en zijn dood is het treurige einde van dit boek. Uit een van hun laatste intense gesprekken noteert Jan Brokken:
'Als ik meer aandacht aan de muziek had gegeven, was mijn leven zinvoller geweest.'
'Je hebt voortdurend naar de essentie gezocht. Het enige waaraan het je ontbroken heeft is tijd. Tijd verdien je niet, tijd krijg je.'
'Ik wist dat ik jong zou sterven.'
'Welnee, je vreesde het. En mijn god, wie niet?'

Aanrader
Ik heb het boek in een ruk uitgelezen. En vorige week heb ik direct een cd met opnamen gekocht. Hij speelt heel lichtvoetig, alsof het geheel geen moeite kost. Dit boek is een echte aanrader, zeker als je houdt van klassieke muziek!

Meer informatie:
www.youri-egorov.nl
Muziek van Youri Egorov op YouTube

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het hoogste gebouw van de wereld?!

2009-03-18T09:06:00.002+01:00

Na een weekje Dubai ben ik weer helemaal opgeladen. Heerlijk weer, zonnig, niet te warm, fris briesje, lekker water (zee en zwembad), super shoppen, spannende kamelenraces, fantastische restaurants, wat wil een mens nog meer. Het was mijn vierde reis in 2,5 jaar naar deze stad, dus ik heb veel herkenningspunten. Maar iedere keer is het weer spannend om vanaf het vliegveld over Sheik Zayed Road (een drukke snelweg) door het hart van het zakelijke centrum van Dubai te rijden met de taxi. Iedere keer staan er weer minstens 10 nieuwe wolkenkrabbers. De skyline verandert steeds, maar altijd zijn de parels de Emirates Towers, ooit de hoogste torens van de stad.

Deze keer niet, deze keer kon ik mijn ogen niet afhouden van de Burj Dubai, inmiddels het hoogste gebouw ter wereld. Als een enorme naald torent dit gebouw twee keer zo hoog boven alle andere torens uit. Hij is prachtig en spiegelt in het morgenlicht. De hele skyline is veranderd, ook omdat er omheen opnieuw tientallen nieuwe torens zijn opgetrokken. In mijn vorige blogposts schreef ik al over de Burj Dubai, toen was de toren nog net zo hoog als de rest!

De grootste, in alles
De toren maakt deel uit van een enorm prestigieus gebied. Een taxichauffeur vertelde mij dat dit terrein 10 jaar geleden nog een militair gebied was, strikt geheim. Nu staat er dus de grootste toren en daarnaast de grootste shopping mall ter wereld. En daarbij ook nog een in traditionele architectuur opgebouwde wijk, inclusief 2 enorme hotels, tientallen woon- en werktoren en een enorme vijver. Niet zo'n lullig Nederlands dingetje, nee, meer een kunstmatig meer. Hierin komt de grootste fontein ter wereld! Ze zijn aan het testen, de eerste filmpjes zijn al verschenen op YouTube! De fontein zal uiteindelijk ruim 150 meter spuiten (te vergelijkbaar met een gebouw van 50 verdiepingen) en met verlichting en muziek zorgen voor een nieuwe attractie in de stad. Op 09-09-09 wordt de toren geopend, als alles goed gaat. Hmmm, moet ik toch maar weer een ticket naar Dubai boeken...

Bekijk de toren en het gebied eromheen (surf ook naar In & Around).

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Afstandsbediening vervangt kinderarbeid

2009-03-14T13:12:00.004+01:00

Kamelenraces zijn enorm populair in de golfstaten; het is onderdeel van de lokale cultuur. Tot voor kort werden kleine kinderen gebruikt als jockey. Kinderen wegen maar weinig en kunnen met hun hoge stemmen de kamelen goed aansporen. Maar deze kinderen, tussen de 4 en 9 jaar, werden vaak verkocht door hun ouders uit arme landen, zoals Bangladesh, Sudan of Pakistan en kregen maar weinig te eten, om hun gewicht zo laag mogelijk te houden. Dit leverde een storm van internationale kritiek van mensenrechtenorganisaties op.

De oplossing? Een robot of afstandsbediening, een soort extra bult op de rug van de kameel. Uitgedost als jockey in kleurige doeken, is het eigenlijk niets anders dan een gemotoriseerd zweepje dat de kamelen naar de finish moet slaan! (klik op de foto voor een groter beeld) De jockeys zitten nu in een auto die meerijdt met de kudde op hol geslagen kamelen.

Een lokaal onderonsje
Ik heb in Dubai een middagje kunnen rondkijken bij de kamelenraces. De renbaan ligt ongeveer 30 km buiten de stad en het was nog een avontuur om die te vinden. En dan is het best moeilijk om uit te zoeken wanneer er races zijn. Van november tot eind maart worden er op onregelmatige dagen in de vroege ochtend (rond half 8) en in de middag (om 2 uur) geraced. Er lopen voornamelijk arabische mannen rond, die druk zijn met praten over kamelen. De mannen in traditionele gewaden uit de golfstaten, witte lange jurken die (hoe doen ze het?) geen kreukje vertonen en keurig zijn gestreken en gesteven, zijn meestal de eigenaren of sponsors van de kamelen. De jonge arme schoffies zijn de kamelenverzorgers.

De race
Een race duurt ongeveer 9 minuten. De kamelen, eigenlijk dromedarissen, worden met afstandsbediening in een soort afgezette ruimte gelaten. Hier checken de jockeys voor het laatst de werking van de afstandsbediening. Dan als de race begint brengen de verzorgers de kamelen naar de start. Dat is het gevaarlijkste van de hele race. De verzorgers hebben een soort gummy bodywarmer aan en een paardrijcap op, want zij staan voor de kamelen. Dan gaat het doek omhoog en spurten de kamelen weg. De verzorgers moeten dan zo snel mogelijk op zij springen! Soms rollen ze over de grond en je hoopt dat ze niet verpletterd worden door die enorme poten van de kamelen!

Even is het rustig, want je kunt de race over 6 km niet goed volgen. Tenzij je op de tribunes (mannen/vrouwen gescheiden!) zit, want daar staan TV's. Met de race rijden ook 2 TV-wagens mee! Wel hoor je de stadion speaker vol vuur de race verslaan. Na ongeveer 9 minuten hoor je dat de kamelen eraan komen. In de verte zie je een enorme stofwolk. En dan ineens doemt er uit de stofwolk een kudde kamelen met links en rechts een karavaan van auto's. De jockeys links geven via hun afstandsbediening hun kameel nog een laatste zweepslag om ze over de finish te krijgen, de sponsoren schreeuwen hun longen uit hun lijf, en dan... we have a winner! De kameel die gewonnen heeft mag nog even een paraderondje voor het publiek lopen, en de volgende race gaat al weer van start!

Bekijk de diavoorsteling van mijn foto's van de race.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Sammie en andere haaien

2009-03-08T09:00:00.004+01:00

In Dubai geldt de wet van "wie heeft de langste". Dus zijn hier het afgelopen jaar niet 1 maar wel 2 gigantische aquaria geopend. De eerste in het hotel Atlantis, op de kop van de Palm. Dit hotel heeft de gezonken stad Atlantis nagebouwd. Een metershoog aquarium herbergt naast vele haaien, roggen en andere tropische vissen nu ook Sammy, de walvishaai. Het is de droom van iedere duiker om er eentje in het wild te zien. Woordvoerders van het hotel beweren dat dit jonge dier voor de kust van Dubai is 'gered', dat het uitgeput in laag water zwom.

Sammy de walvishaai in Atlantis

Walvishaai in Dubai?
De walvishaai komt eigenlijk niet voor in de wateren rondom Dubai, maar veel meer in de Pacifische en Atlantische oceaan. Het is een van de meest bedreigde diersoorten (er zijn maar 1000 geregistreerde dieren geteld) en de grootste vis op aarde. Eigenlijk is het de meest vriendelijke haai die je je kunt voorstellen, het dier voedt zich door met zijn grote mond water naar binnen te zuigen. Plankton en kleine visjes blijven dan achter en hij spuwt het water weer uit via zijn kiewen.

Sammie is nog klein, een meter of 6, een jonkie nog, want een volwassen exemplaar kan wel 30 meter en 100 jaar worden. Er wordt flink geprotesteerd tegen de gevangenschap van Sammie, want dit dier heeft veel ruimte nodig en moet zich voortplanten. Er zijn er maar zo weinig! Ik vond het prachtig om dit dier te zien, maar zielig is het wel. Zo'n groot dier hoort niet in een aquarium.

Meer waterplezier in Atlantis
In Atlantis is ook een groot waterpark gebouwd, Aquaventure, met een aantal zwembaden, een heerlijk strand, een wildwaterbaan, een lagune waar je voor slechts 160 euro pp (;-)met dolfijnen kunt zwemmen (geïmporteerd uit de Solomon eilanden, nog een ecologisch schandaaltje!) en last but not least, een grote toren met verschillende spannende glijbanen. Twee glijbanen komen uit in een enorme tank met hierin.... haaien, roggen en trigger fish! Je zit natuurlijk in een veilige tunnel, maar spectaculair is het wel!

Op een band de glijbaan af en eindigen in een bak met haaien! (klik op de foto voor een grote versie)

Shoppen met nog meer attracties
De grootste wolkenkrabber ter wereld is nog niet helemaal klaar, maar de enorme shoppingmall ernaast al wel. De Dubai Mall is een waar 'shoppers paradise' maar er is meer! Met ruim 10 miljoen liter water is hier één van de grootste aquaria ter wereld gebouwd en is werkelijk indrukwekkend. Je kunt het gewoon zien als je aan het shoppen bent. Want dit aquarium heeft de grootste glaswand (van acryl, dat wel) ter wereld, bijna 33 meter lang en ruim 8 meter hoog! 175.000 liter vers oceaanwater per week wordt er met tankauto's aangevoerd en er wonen ruim 40.000 vissen. Prachtige groupers, grote tijgerhaaien, heel veel soorten roggen, morrey eals, napoleon fish, niet voor te stellen. Een kaartje kopen is hier waardevol, want dan kun je ook door de tunnel en zie je de vissen nog beter. Ook veel prachtig koraal, wat een veel natuurlijkere omgeving is en bescherming geeft aan de vissen. Rondlopend personeel kan je alles vertellen over de soorten en hun gedrag. Hun kennis is exceptioneel goed!

Een complete onderwaterdierentuin
Als je denkt dat je er dan bent, nou nee. Boven is ook nog een tweede deel, met heel veel kleinere aquaria, met schildpadden, piranha's, barramundi's, krabben en kreeften, zeeotters, pinguïns, zeehonden, echt onverstelbaar. Prachtig vormgegeven, kindvriendelijk en de dieren zien er goed verzorgd uit.

Nog niet klaar?
Genoeg geshopt, alle vissen bekeken, dus klaar naar huis, denk je? Nou, in de Dubai Mall is ook nog een ijsbaan van olympische afmetingen, waar je de lokale bevolking in traditionele kleding op de schaats ziet staan. Je raakt niet uitgekeken. "Wie heeft de langste" is dit jaar gewonnen door de Dubai Mall!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Blingbling in het zand

2009-03-03T22:28:00.000+01:00

Morgen vertrek ik voor een weekje vakantie. Heerlijk even uitrusten, warmte, zon en vooral gezellig blijkleppen met mijn beste vriendinnetje. Sinds zij bijna drie jaar geleden is verhuisd naar Dubai, ben ik er al weer een paar keer geweest. Fascinerende stad.

Waarom? Omdat er midden in de woestijn een stad vol blingbling ligt. Omdat het superrelaxed is, met lekkere restaurants en heerlijke beachclubs. Omdat je geweldig kunt shoppen in supergrote malls, waar je je geen voorstelling van kunt maken, met een skiheuvel eraan vast. Omdat er zoveel andere afwisselende dingen te doen zijn, dagje de woestijn in, lekker uitrusten en zonnen in de Dubai Ladies Club, eindeloos spelen in de Wild Wadi Water park, genieten van de enorme kolonie flamingo's in het moeras aan het begin van de Creek...

Ik ben heel benieuwd hoe ver de Burj Dubai afgebouwd is. Dit moet het hoogste gebouw van de wereld worden, rond de 700 meter! De foto hieronder is nog van december 2006. Toen was hij nog maar de helft af, schat ik! Hieronder nog wat foto's van vorige bezoeken.
(voor een beter beeld, klik op de foto's)

De Burj Dubai wordt duidelijk gebouwd door mannen!

De beroemde Burj al Arab by night, met op de voorgrond het sprookjesachtige hotel Al Qasr

Voor de moskee genomen, deze dames stormden ineens naar buiten!

De kolonie flamingo's genieten van het laatste zonnetje met de oprukkende stad op de achtergrond

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Stom, stommer, stomst

2009-03-02T20:21:00.008+01:00

Vandaag even snel tanken en dan naar huis. Als ik wil betalen, merk ik dat ik de deur in een automatisme op slot hebt gedaan. Ik grijp in mijn zak naar de sleutel, maar dan zie ik het .... de sleutel zit nog in het contact... en de beide deuren zitten op slot! Oeh wat stom!

Toevallig staat er nog een Kevertje bij het tankstation en de vrolijke eigenaresse wil me wel even helpen. Vaak gaan deuren met dezelfde sleutel wel open, zegt ze. Maar het lukt niet. "Hij is zo mooi gerestaureerd, zeker nieuwe sloten?" vraagt ze. Ik knik: "Ja, dat zou wel eens kunnen." Dan rijdt er een politieauto het station binnen. De agenten willen wel even helpen. Maar ze krijgen het raampje niet naar beneden en hebben geen ijzerdraad bij zich. "Er zit niets anders op dan de Wegenwacht te bellen" zucht de agent.

Lukt het de Wegenwacht wel?
"De monteur zal wel eerst even uw identiteitsbewijs en autopapieren willen zien", zegt de vriendelijke man aan de telefoon. "Hij komt binnen anderhalf uur langs." Phhhh, dat neemt een tijd. Maar na 10 minuten komt er al een gele auto het terrein op rijden. Meestal maakt deze meneer auto's in een paar minuten open. Dus begint hij met een professioneel uitziende platte metalen haak, maar zo makkelijk gaat dat niet. Hij pakt een ander ijzertje, en nog een en nog een, een plastic draadje en nog een haak. Maar het lukt niet. "Tja, dat heb je met gerestaureerde auto's, dat is altijd zo netjes afgewerkt". Hij probeert een soort opblaasbaar kussentje tussen de deur te wrikken. "Zeker ook nieuwe rubbers?" Ik knik. Maar dan lukt het om met een draadje het knopje van deur omhoog te flippen en de auto is open. Oeff! "Zou ik bijna verslagen worden door een auto uit 1970, dat is mijn eer te na" glundert de man van de Wegenwacht.

En zo kan ik naar huis. Drie kwartier later. Stom hè?

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Reprise: Amsterdams Koninginnedag Koor

2009-02-26T23:48:00.003+01:00

Ja hoor, het is weer zover! Vanavond is het beroemde en succesvolle Amsterdams Koninginnedag Koor weer bij elkaar gekomen om te repeteren. Want het succes van vorig jaar moet natuurlijk overtroffen worden! Dit jaar wordt het pas echt goed, want Marlien begeleidt ons op de accordeon. Het is nog even oefenen, maar op Koninginnedag gaan we los!

Kom ons beluisteren op de Bloemgracht op 30 april! Het concept is weer hetzelfde: Draai aan het rad voor een euro en het lot bepaalt welk nummer we ten gehore brengen. Voor 5 euro mag je natuurlijk zelf kiezen. De Amsterdamse medley was vorig jaar natuurlijk de grote hit, maar de Benny Nijman medley is ook wel heel erg mooi!

En als je mee wilt zingen, dat mag natuurlijk ook! Want:

Bij ons in de Jordaan,
Waar de bloemen voor de ramen staan,
En de Amsterdamse humor nooit verloren gaat,
Zolang de lepel in de brijpot staat!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Rare dag vandaag

2009-02-25T21:05:00.003+01:00

Het plan van de dag: op kantoor flink door te werken aan een document. Toen, even voor 11 uur, het nieuws dat er een crash is op Schiphol. Schrik, voor iedereen natuurlijk, die in de airline industrie werkt.

Snel overleg, moeten we wat op de site zetten, of wachten we? Zijn er gevolgen voor onze klanten? De site van Schiphol ligt al snel plat, maar bij ons is er geen duidelijke stijging van traffic te bespeuren. Omdat we niet rechtstreeks betrokken zijn, besluiten we in overleg om het even af te wachten.

De media is er intussen opgedoken. De berichten op Twitter zijn bijna niet meer te volgen, iedereen praat elkaar na, nauwelijks echt nieuws. Nu.nl en Teletekst komen op gang en langzaam druppelt de informatie binnen. De snelste en informatiefste bron vind ik, zo'n uur tot anderhalf na de crash, toch Radio 1. Met ooggetuigenverslagen, verslaggevers ter plaatse en live berichtgeving.

Als de eerste spanning een beetje begint af te nemen, blijken er toch dodelijke slachtoffers te zijn. Om half twee wordt dit ook bevestigd op de persconferentie. We plaatsen een bericht wanneer Schiphol weer heropend en het vliegverkeer zijn reguliere dienstregeling probeert op te pakken, drie uur na de crash.

Op de meeste dagen in het jaar verkoop je reizen, vakantie, verre bestemmingen. De heerlijkste beelden komen in je op, mensen worden er blij van. Maar op een dag als vandaag, besef ik maar weer eens al te goed dat er ook een andere kant aan onze business zit...

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Mooie foto's uit het nieuws

2009-02-22T23:38:00.008+01:00

Deze week heb ik mij eens laten inspireren door Twitter. Dat is een vreemd medium en als ik er iets van begrijp, ga ik het jullie proberen uit te leggen. Maar met regelmaat vind ik daar links naar bijzondere sites. Deze wil ik jullie graag laten zien. Het is een site van de Amerikaanse krant de Boston Globe. Met de economische crisis komen er veel arbeidsgerelateerde foto's langs de fotoredactie. Een prachtige selectie van productiewerk van over de hele wereld is gevat in deze serie. Hier een van de foto's:

Een arbeider loopt over nieuw gemaakte pijpen in een fabriek in China. Foto is gemaakt door: REUTERS/Stringer

Bekijk de hele fascinerende serie.

Deze tip kwam van Francisco van Jole, op Twitter beter bekend als @2525. Bedankt Francisco!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Jeugdsentiment: De Fabeltjeskrant

2009-02-21T21:04:00.002+01:00

Vorige week bezocht ik met vriendinnen het Instituut voor Beeld en Geluid. Daar heb ik genoten van programma's die we ons nog herinnerden van vroeger. Ik kan het me nog goed herinneren dat ik nog even naar de Fabeltjeskrant mocht kijken, en dan naar bed. Want dat zei Meneer de Uil: "Ja ja lieve kijkbuiskinderen, oogjes dicht en snaveltjes toe!"

En herinneren jullie nog Juffrouw Ooievaar of Juffrouw Mier (tuut-tuut-tuut-tuut) of Zoef de Haas (zoef-zoef)? Omdat ik dit weekend een beetje grieperig was, heb ik nog eens YouTube erbij gehaald, wat een leuke filmpjes, maar het valt me wel op dat er voor kinderen best moeilijke taal wordt gebruikt!

Kun je de filmpjes niet zien? Bekijk ze dan op YouTube.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Restaurant Lakes: Veel gooische pretenties

2009-02-19T23:46:00.000+01:00

Recent gegeten in Restaurant Lakes in Hilversum. De verwachtingen hooggespannen, want een ster en goede kritieken. We hebben een fijne avond gehad en lekkere wijn gedronken. We hebben ook best lekker gegeten, maar kapot waren we er niet van. Het restaurant ziet er mooi uit, maar echt genieten doe je pas, als je je ook echt als gast behandeld wordt. En dat ontbrak een beetje.

Het eten en de wijn
De hapjes bij de borrel en de amuses beloofden veel goeds. Heerlijk en bijzonder van smaak. We aten een viergangenmenu en begonnen met een aantal krabgerechtjes. Sommigen best lekker, maar vooral de kreeftensoep vond ik wat scherp, vissig bijna. Het hoofdgerecht was een mooi stuk Chateaubriand met een bijzondere saus. Afsluitend een petit grand dessert, met een aantal heerlijke gerechtjes, zoals de koffie crème brûlée, maar ook een incidentele misser zoals een in rum (?) gedrenkt cakeje. Bij deze gerechten dronken we een heerlijke Voigner en een bijzondere Toscaanse Sangiovese. Het eten was lekker, maar ik heb wel eens bijzonderder gegeten.

Lakes is gevestigd in een door Dudok ontworpen pand aan het water. Binnen is het ingericht met veel zwart en grijs. Niet lelijk, maar niet helemaal mijn smaak. Iets te overdesigned, naar mijn smaak. De bediening is correct, maar schenkt erg hard door. En de gerechten zijn soms zo ingewikkeld, dat je echt heel goed moet opletten als je wilt weten wat je eet.

Minder prettig
Hoewel we goed gegeten hebben, zijn er toch een paar puntjes van kritiek.
- We kregen flessen water uitgeschonken in een enorm tempo, zonder te vragen dit goed was. Bij navraag kreeg ik te horen dat we best om (gratis) ijswater hadden kunnen vragen. Maar dat doe je niet zomaar als de fles al open is...
- Om onze reservering definitief te krijgen is er 5 keer telefonisch contact geweest. En nog waren onze wensen niet goed doorgekomen. Toch jammer voor een restaurant met een ster.
- Het duurde allemaal vrij lang, hoewel we als een van de eersten aan tafel gingen, duurde het lang voor de eerste gerechten doorkwamen.
- Toen ik € 25 wilde bijpinnen, werd er een foutje gemaakt. Oeps, zomaar € 500 afgeschreven.

Maar wat ik zelf nog wel het meest jammer vind, is nog dat we eigenlijk geen enkele excuses kregen, toen ik er iets over probeerde te zeggen. Het lag allemaal aan ons, het is toch goed gekomen, je had toch zelf om water kunnen vragen, etc. En weet je, misschien is het wel zo, maar dan voel ik mij niet echt meer prettig als klant. En dan verdien je in mijn ogen geen ster. Want het gaat niet alleen om het eten en het uiterlijk vertoon....

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Gruwelen in een Feel Good Movie

2009-02-15T21:49:00.009+01:00

Heb maar meteen mijn voornemen om vaker naar de film te gaan uitgevoerd. Zondagavond naar Slumdog Millionaire. De film die met de komende Oscar een potentiële winnaar is.

Het gaat over een jongen die als kandidaat bij de Indiase versie van 'Who wants to be a Millionaire' zit (in NL Lotto Weekend Millionairs met Robert ten Brink). Als hij bijna de aan de laatste vraag toe is, wordt hij opgepakt door de politie omdat ze niet kunnen geloven dat zo'n jongen alle vragen goed kan hebben. In flashbacks komt zijn jeugd voorbij en begrijp je als kijker dat hij de antwoorden op juist deze vragen wel weet.

Feel good? Nou...
Ik had gerekend op een echte 'feel good movie', zo'n heerlijke tearjerker, in Bollywood stijl, waarbij de hoofdpersonen iedere 10 minuten in dansen en zingen uitbarsten. Maar niets is minder waar. Zonder de verhaallijn te verraden, kan ik wel zeggen dat dit jongetje geen makkelijk leven heeft gehad. Opgroeien in de sloppenwijken van Bombay, onderaan de sociale ladder, het moeten rooien zonder ouders, met overal gevaar op de loer. Het laat de achterkant van India zien, waar je geen kansen hebt als je niet in de juiste kaste en met de juiste hoeveelheid geld bent geboren. Waar een mensenleven niet zoveel waard is, en waar mensen als koopwaar worden beschouwd.

Toch komt het aan het eind van de film op onwaarschijnlijke wijze toch goed. En gelukkig, ze barsten toch nog even in een Bollywood dansje uit! Al met al, een erg mooie, ontroerende, bijzondere film die je ondanks alle gruwelijke beelden toch met een feestelijk gevoel naar huis laat gaan. Een aanrader.

Herkenbaar Mumbai
Het was heel leuk om weer beelden van Bombay te zien, waar ik zelf met een aantal vriendinnen ben geweest. Het station, de sloppen waar je overheen vliegt, de bedelende kinderen, de herkenbare taxi's, de drukte op straat. Hieronder nog wat van mijn eigen foto's. Met de klok mee: Taxi en bus in Bombay, kindje in de bus, Tijdens een shoot voor een Bollywood-film, de wasbuurt met sloppen.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Kleine meisjes worden groot

2009-02-15T15:58:00.007+01:00

Vrijdag de dertiende, voor sommigen een ongeluksgetal, voor mijn jaarclub een vaste dag om bijeen te komen en weer eens goed bij te kletsen. Maar omdat we dit keer een heel programma hadden was het voor het gemak verplaatst naar zaterdag 14 februari. Plaats van afspraak: het nieuwe Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum.

Na eerst even te hebben bijgekletst in het bijbehorende cafe, gingen we met ring en al de interactieve tentoonstelling in. Heel veel te zien en te doen, maar ik kon niet goed een lijn ontdekken en sommige dingen werkten niet zo snel. En ik ben toch een beetje van de zap-generatie, dus daar werd ik wat onrustig van. Ik denk dat kinderen vanaf een jaar of 8 het helemaal geweldig vinden!

Daarna gezamelijk uit eten, maar eerst nog even een foto gemaakt. Want een foto met ons achten, dat was al weer een tijdje geleden! Tjonge toch wel bijzonder dat je na 17 jaar, nog steeds zo'n hechte band hebt. Dames, op naar het vierde lustrum!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Miep Gies: 100 jaar

2009-02-15T11:40:00.008+01:00

Vandaag is Miep Gies, de meest bekende helper van de onderduikers van Het Achterhuis en Anne Frank, 100 jaar geworden. Nog altijd beantwoordt zij alle brieven met vragen die ze ontvangt. Haar zoon houdt een hele mooie website bij. Hierop vond ik een prachtige uitspraak die iedereen bij zich zou moeten dragen:

"Het helpen van mensen die in gevaar zijn is geen zaak van moed, maar van een keuze die ieder mens in zijn leven wel eens moet maken als onderscheid tussen het goede en het kwade.

Bekijk de site van Miep Gies.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Revolutionary Road

2009-02-13T16:11:00.001+01:00

Iedere keer als ik weer naar de film ga, denk ik, ik moet vaker gaan. Want het is wel heerlijk, in van die zachte stoelen, kijkend naar zo'n groot scherm, helemaal in het verhaal zitten, gedachten op nul. Zo nu en dan wordt je dan gestoord door irritant krakende zakjes, maar goed...

Dit weekend ging ik weer een keer naar de film, Revolutionary Road met Leonardo Di Caprio en Kate Winslet, je weet wel het duo van Titanic. Voor het eerst in 13 jaar weer samen op het witte doek. En Leo heeft nog steeds een babyface!

Het verhaal gaat over een echtpaar in de jaren 50 die ondanks hun dromen een leven volgens de geldende normen en waarden hebben opgebouwd. "Nothing is really permanent, right?". Maar is dit wel wat ze ooit wilden? April Wheeler heeft haar droom om actrice te worden opgegeven toen ze kinderen kreeg, en Frank heeft een baan, via zijn vader gekregen, waar hij zijn gezin van kan onderhouden, maar hij vind het vreselijk. "Who made these rules, anyway?" "We are running, running from the hopeless emptyness of our whole life here."

Als April voorstelt om hun leven helemaal om te gooien en naar Parijs te gaan, twijfelt Frank eerst. April wil in Parijs de kostwinner worden, als secretaresse bij een internationale organisatie. Frank kan dan rustig de tijd nemen om zijn passie te vinden. "If being crazy means, living life as if it matters, then I don't care if we are really insane. I just want us to live again. I wanna feel things, really feel them." De buren reageren zoals je verwacht, vol onbegrip. Waarom een prima leven opgeven voor al die onzekerheid? En hoe moet dat dan? En wat als het mis gaat? Maar April zet door, zelfs als Frank begint te twijfelen, omdat hij een mooi aanbod van zijn baas krijgt.

Typisch jaren 50?
Naast het knappe acteerwerk van Kate Winslet en de prachtige setting en het licht in de film, raakte het verhaal me. Want wie denkt nu niet met regelmaat: "Is this it?". Ik wel, namelijk. De gevoelens en afwegingen die de karakters uit deze film maken zijn tijdloos. Ook ik zie, dat ik ooit droomde van een ander leven. Maar er is enorme moed en doorzettingsvermogen nodig om je leven een andere wending te geven. Degene die dat echt begrijpt in de film, is de "gekke" zoon van de makelaar, fantastisch gespeeld door Michael Shannon, die haarfijn de vinger op de zere plek legt. Ik hoop dat hij hiervoor de Oscar van beste bijrol wint!

Richard Yates
De film is gebaseerd op het boek van Richard Yates uit 1961. Hij vatte zelf zijn werk samen: "If my work has a theme, I suspect it is a simple one: that most human beings are inescapably alone, and therein lies their tragedy." Lees ook de boekenrecensie van dit boek op het blog van Gerda: moetjelezen.blogspot.com.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Nieuwe foto in de header van dit blog

2009-02-11T17:58:00.008+01:00

Misschien is het je opgevallen; ik heb een nieuwe foto in de header geplaatst. Gewoon, vond ik leuk, weer eens wat anders.

De foto die ik nu heb geplaatst is een detail van de tempel Bantay Srei bij Angkor Wat in Cambodja. Deze tempel ligt zo'n 30 km voorbij Angkor, maar is een van de mooiste. De roze tempel of de tempel van de maagden wordt hij ook wel genoemd. Geen stukje van het zandsteen waaruit deze tempel is opgebouwd is niet bewerkt. Boven een deur staat deze plaat. Het verhaal dat hier verteld wordt gaat over de god Agni die de zevenhoofdige slang Naga wil doden en hiervoor het bos in brand steekt. Alle dieren slaan op de vlucnt. Maar dan komt de god Indra regen brengen...

De vorige foto is genomen op een markt in Bombay een dag na Diwali. Diwali is het feest voor de god Laksmi voor Hindoestanen. Mensen maken voor hun deur van kleurstoffen prachtige plaatjes. Deze kleurstoffen waren uitgebreid op de markt verkrijgbaar en geven de foto een bijzonder effect.

Wil je meer foto's zien van mijn reizen? Kijk dan eens op Columbus Reisreporter

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het beste orkest van de wereld

2009-02-10T22:50:00.006+01:00

Nog maar een week geleden publiceerde het Britse muziekblad Gramaphone de lijst met beste orkesten ter wereld volgens muziekrecensenten. Op nummer 1 het Koninklijk Concertgebouworkest. Afgelopen woensdag heb ik 'ons' orkest met eigen oren kunnen horen. Ik vind het iedere keer weer een heel bijzonder orkest is met een prachtige klank. Zijn het de lichtvoetige, maar vloeiende strijkers of de fabuleuze blazers?

Schitterende opening
Op het programma stonden werken van Wagner en de 10e symfonie van Sjostakovitsj. Beide componisten verwerken grote emoties in hun muziek. De naam van Wagner is nog altijd controversieel, hij hield er antisemitische ideeën op na, werd vereerd door Hitler, maar liet de wereld ook zeer bijzondere muziek na. Want zijn opera's, waaronder Der Ring des Nibelungen, zijn stuk voor stuk bijzonder. Woensdag hoorden we de prachtige ouverture van Tannhäusser. Ouvertures vind ik vaak een muzikaal statement, ze je vertellen wat je muzikaal van de avond kan verwachten. Dat was het nu ook, adembenemend mooi. Daarna volgden twee werken uit Gotterdämmerung over de dood van Siegfried, zeer emotioneel.

Sjostakovitsj' Tiende
Sjostakovitsj had veel waardering voor de muziek van Wagner. Maar hij had compleet andere politieke ideeën; hij was overtuigd communist. Niet dat dit hem hielp, want hij had menig aanvaring met het gezag. Hoewel hij een aantal succesvolle symfoniën en opera's had gecomponeeerd werd hij in 1948 samen met andere componisten bestempeld als 'formalist'. Deze zogenaamde Zjdanovdoctrine betichtte hem ervan te componeren voor de vorm en niet 'ten dienste van het communistisch ideaal'. Sjostakovitsj keerde in zichzelf en componeerde verder alleen nog onbeduidende muziekstukken. Maar met de dood van Stalin in 1953 leken zijn kansen te keren. Hij componeert dan zijn 10e symfonie en vooral het tweede deel, fel en aggressief, wordt ook wel geassocieerd met Stalin, als ware het een portret. Het is een prachtig stuk met verschillende lagen en een steeds terugkerend thema. Intens, heftig.

Een bijzondere avond met prachtige muziek. En wat een genot is het iedere keer om in die prachtige Amsterdamse zaal te zitten die dit orkest zijn naam geeft.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Tranen met tuiten

2009-02-05T21:39:00.009+01:00

Tranen biggelden vandaag over mijn wangen. Ik kon niet meer stoppen, pijn in mijn buik. Van het lachen. Tijdens het lezen van de grappigste klachtenbrief ooit.... Klant vliegt met Virgin Atlantic van Mumbai naar Heathrow en krijgt eten voorgezet. Een paar citaten uit deze e-mail gericht aan Richard Branson.

What is this? Why have I been given it? What have I done to deserve this? And, which one is the starter, which one is the desert?... You don’t get to a position like yours Richard with anything less than a generous sprinkling of observational power so I KNOW you will have spotted the tomato next to the two yellow shafts of sponge on the left. Yes, it’s next to the sponge shaft without the green paste. That’s got to be the clue hasn’t it. No sane person would serve a desert with a tomato would they?

En dan gaat het verder: So lets peel back the tin-foil on the main dish and see what’s on offer. I’ll try and explain how this felt. Imagine being a twelve year old boy Richard. Now imagine it’s Christmas morning and you’re sat their with your final present to open. It’s a big one, and you know what it is. It’s that Goodmans stereo you picked out the catalogue and wrote to Santa about.

Only you open the present and it’s not in there. It’s your hamster, Richard. It’s your hamster in the box and it’s not breathing. That’s how I felt when I peeled back the foil and saw this:

En het gaat nog even door. Lees de volledige brief hier, en zorg voor een zakdoek. Overigens is het allemaal goed gekomen. Richard Branson heeft de klant persoonlijk gebeld om hem te bedanken voor zijn constructieve maar ietwat ironische mail.

Met dank aan DutchCowboys.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Update: Hittegolf in Australië

2009-02-05T08:49:00.000+01:00

Stel: je woont in Australië en je hebt een schuur. En er is een hittegolf, die het openbare leven stil legt en tientallen doden eist. Als dagen lang temperaturen van meer dan 43 graden worden gemeten. Stel dat...

...er dan een koala je schuurtje in loopt om te ontsnappen aan de hitte. Wat doe je dan?

Je zet een teiltje water neer voor dit beestje. Toch?

Heerlijk vind'ie het.
Echt gebeurd! Bekijk alle foto's op Cuteoverload.com.

Update: De reacties stromen binnen bij CuteOverload. Het blijkt een baby koala te zijn, die in de steek is gelaten door zijn moeder. Deze koala is inmiddels in een opvangcentrum totdat het weer een beetje koeler wordt. Veel koala's hebben last van de warmte en behoefte aan water. Deze meestal introverte dieren komen massaal uit de eucalyptusbomen om water te drinken en worden geholpen en gefotografeerd door mensen. Bekijk maar eens deze diaserie van dorstige koala's!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Koud buiten, tijd voor een soepje

2009-02-04T14:15:00.004+01:00

Met soep kun je me echt gelukkig maken, heerlijk, vooral wanneer het zo koud is als nu. Als ik na een dag hard werken thuiskom en ik moet nog koken, dan heb ik vaak een onbedwingbare trek. Met een kopje zelfgemaakte soep is dat zo voorbij.

Soep maken is super makkelijk. De basis is een lekkere groente, even smoren, water met een bouillonblokje erbij, even koken, staafmixer in de pan, en klaar is kees!

Mijn zelfbedachte favoriet: Courgette-kervelsoep

Kervel wordt niet zoveel gebruikt, maar ik vind het heerlijk. Het houdt het midden tussen zachte jonge bladpeterselie en anijs.

Nodig:
1 preitje
paar teentjes knoflook
2 courgettes
bosje kervel
500 ml bouillon, evt. van een blokje
zout, peper, kerriepoeder en olijfolie

Bereiding:
Doe in een pan een klein scheutje olie. Fruit hierin de fijngehakte prei en de knoflookteentjes aan. Snijdt de courgette in blokjes (hoeft niet geschild te worden, wel even wassen!) en doe dit ook in de pan. Even omscheppen, vuur omlaag en deksel op de pan. Laat de courgette even stoven, ongeveer 5 minuten.

Voeg dan minimaal 500 ml bouillon toe en laat dit ongeveer 20 minuten koken. Pureer dit met een staafmixer, tot je een gladde licht groene soep krijgt. Snijdt het bosje kervel zeer fijn, zonder de steeltjes. Voeg de kervel bij de soep en breng op smaak met zout, peper en wat kerriepoeder.

Goede materialen zijn de basis
Je kunt natuurlijk een bouillonblokje van de supermarkt nemen, maar bij de kookwinkel of de toko kun je vaak veel smaakvollere varianten krijgen. Of een potje fond. Of zelf maken, natuurlijk! En voor de kerriepoeder geldt hetzelfde, ik gebruik heerlijk geurige 'vegetable curry' uit Nepal!

Wat is jouw favoriete soep? Laat het weten via de reacties.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

And Venus was here name...

2009-02-02T21:49:00.012+01:00

Donderdagavond reed ik in het autootje naar Dordt. Aan de avondhemel, niet zo hoog stond een sikkelvormige maan. En schuin daarboven stond één schitterend heldere ster. Heel bijzonder, want nergens aan de hemel kon ik andere sterren zien. Nu zie je op de snelweg niet zoveel sterren, er is gewoon te veel licht. Het was een bijzonder verschijnsel.

Ik weet niets van sterren, dus eens opgezocht wat ik hier zag. Het was een jonge maan (in het eerste kwartier!) samen met het meest heldere hemellichaam aan onze hemel, na de zon en de maan, de planeet Venus. En ik heb altijd gedacht dat de Poolster de helderste ster was! Venus wordt ook wel Morgenster of Avondster genoemd, omdat zij vaak zichtbaar is vlak voor zonsopkomst of vlak na zonsondergang. Heeft iets te maken met de stand ten opzichte van de Aarde.

Venus is zo helder omdat deze planeet bedekt is met een dik wolkendek. Dit kan zo goed licht weerkaatsen, dat je Venus overdag ook wel eens kunt zien! Venus is bijna net zo groot als de Aarde, maar dan houdt de vergelijking wel een beetje op. Het is er namelijk nooit kouder dan 500 graden (!) en heeft het een luchtdruk van zo'n 90 bar en wolken van zwavelzuur. Geen pretje dus, maar wel een mooie ster aan het firmament!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Sex and the City is er niks bij!

2009-01-28T23:51:00.010+01:00

Een echt meidenavondje gehad. J. was jarig en dus aten we met een aantal meiden in een hippe tent in de Scheldestraat. Allemaal op of over de 35, goede baan, allemaal (ongeveer) single en 1 'newbee' mamma. Binnen 10 minuten gaat het gesprek over internetdaten. Want wat zijn de beste sites? (op de Planeet staat veel bagger, maar ook een paar juweeltjes, op de volgende krijg je spam, op een andere zie je geen foto's, of de site is duur en de laatste wil alleen 'mooie mensen', keuze zat) Hoe dan ook, je krijgt van alles aan je fiets hangen...

Verhalen over dates en mannen vliegen over tafel. W. heeft net een date gehad, M. krijgt toevallig een sms-je binnen van zo'n internet date, J. twijfelt nog een beetje en heeft eerst zorgvuldig onderzoek gedaan naar de verschillende sites, M. heeft zo'n enthousiaste reactie binnen gekregen, dat ze er helemaal beduusd van is. R. heeft een spannende avond en dito nacht achter de rug, maar hij heeft 's ochtends niet meteen een nieuwe date gepland. Zou het dan wel wat zijn....? K. twijfelt over een lieve, betrouwbare, eerlijke, loyale en geïnteresseerde man met humor. Waarom? Omdat hij niet iedere zaterdag naar de Bubbles gaat. Het zijn toch dilema's, waar je mee blijft zitten. ;-)

Vroeger, 10 jaar geleden, wat hadden we toen mooie nachten! Terwijl we na een avondje stappen een taxi aanhouden, is J. ineens weg. Toch achter die ene kerel aan, horen we. Midden in de nacht bellen we dronken met S., die net is geland, dus dan kan je best even bellen... , maar zij heeft een jetlag en vindt het lang niet zo grappig als wij. Nog steeds lachen we ons blauw en constateren dat we nu maar een braaf leven leiden, want waar zijn de avonturen van toen gebleven?

En toch, als de auteur van Sex and the City had meegeluisterd vanavond, zou ze weer een boek vol kunnen schrijven. Over 10 jaar dromen we vast over de vrijheid en de lol die hadden, toen we op of vlak over de 35 jaar waren...

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Privacy, bestaat het eigenlijk nog?

2009-01-28T08:00:00.002+01:00

Was dinsdag bij een debat over privacy in de Rode Hoed. Een boeiende avond, waar de gemoederen in de zaal hoog opliepen.

In het discussiepanel zaten Jacob Kohnstamm, voorzitter van het College Bescherming Persoonsgegevens, Elco Brinkman,voorzitter van Nictiz (Nederlands Instituut voor ICT in de Zorg) en Imke Leenders, 17 jaar, lid van de Digiraad, een jongerenadviesorgaan van het Ministerie van Economische Zaken. Het onderwerp was de communicatie over privacy. Want met alle technologische ontwikkelingen wordt onze privacy steeds vaker onderwerp van discussie. Of stellen we ons zelf soms te weinig vragen. Want wie wil jaren later nog geconfronteerd worden met een foto gemaakt aan het eind van een avondje stappen. Jammer als je net voor je droombaan aan het solliciteren bent.

De heer Kohnstam zag als grootste gevaar dat we inmiddels meer dan 16 miljoen Big Brother in Nederland hebben. Want iedereen kan met behulp van internet en het handig omgaan met vrij verkrijgbare informatie een heleboel doen. En waar moet je dan beginnen met toezicht houden. Het is me niet helemaal duidelijk geworden wat de club van de heer Kohnstam nu doet. Ze geven advies in de conceptfase van wetgeving, en daarna houden ze toezicht. Dat wil zeggen dat ze sancties kunnen opleggen aan diegenen die de wet overtreden, maar dat doen ze alleen als veel mensen er schade door leiden. Echt concreet wordt het niet.

Het was jammer dat de avond maar weinig over het fenomeen communicatie ging, want het is nogal een pittig onderwerp, privacy. Bestaat het eigenlijk wel en wat betekent het dan, en waar liggen jouw grenzen? Uiteindelijk ging het over het Electronisch Patientent Dossier. Daar is inderdaad een best wel knullige brief over uitgestuurd. Ruim 300.00 mensen hebben bezwaar gemaakt tegen de invoering van dit dossier en ook artsen zijn niet positief. Het probleem in de communicatie is met name dat er niet duidelijk wordt welke informatie nu aan wie en op welk tijdstip kan worden ontsloten en wat de voorzorgsmaatregelen zijn om te voorkomen dat zomaar deze gegevens voor anderen zijn in te zien. Bovendien is het raar om burgers om hun goedkeuring te vragen (als je geen bezwaar maakt) terwijl de bijbehorende wetgeving nog niet eens is aangenomen in de Tweede Kamer.

De twee beste opmerkingen van de avond kwamen van een zeventienjarige en een aanwezige hacker. De hacker:"Bestuurders zeggen altijd dat burgers het niet snappen. Alleen zijn de burgers niet voldoende geïnformeerd, bijvoorbeeld door de media. Dat was ook al het argument met het referendum over Europa." Maar met een dergelijke argumentatie maken politici zich er wel heel makkelijk van af. Want goede voorlichting is juist ook een taak van de overheid.

Imke, slecht 17 jaar, had de tweeede goede opmerking: "Jongeren zijn veel sneller bereid hun privacy op te geven. Maar we moeten zelf veel meer weten over onze privacy en leren hoe we onszelf moeten beschermen." We hebben natuurlijk zelf ook onze verantwoordelijkheid. Je bent voor altijd, wie je bent, je identiteit is iets wat bij je blijft. Maar jijzelf, je leven of je mening kan veranderen. Het zou jammer zijn als keuzes uit het verleden je voor altijd blijven achtervolgen.

Wat me erg opviel, was dat de zaal hevig geëmotioneerd reageerde op onzekerheden rond het EPD. Het panel, en dan met name de bestuurders Brinkman en Kohnstam, reageerde steeds formeler zodra hen het vuur aan de schenen werd gelegd. Wetsartikelen werden aangerukt, we moesten maar vertrouwen hebben, enzovoort. Terwijl een dergelijke emotie alleen met open communicatie, debat en echte informatie is te vangen.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Intrigerend boek: Andermans huis

2009-01-24T13:10:00.001+01:00

Ik zit al een tijdje 'mentaal te kauwen' op een boekje. Nog nooit ben ik, direct na het lezen van de laatste pagina, een boek overnieuw gaan lezen. Pas toen realiseerde ik mij hoeveel lagen in dit verhaal zitten.

Ik heb het over dit boekje van nog geen 100 pagina's: Andermans huis van Silvio d'Arzo. Op het eerste gezicht lijkt het een simpel verhaaltje. Pastoor in klein bergdorpje, die iedereen kent, inclusief familiegeheimen, ontmoet een oude vrouw. De pastoor vertelt het verhaal en via zijn gedachten leer je het harde en eenzijdige leven van bergbewoners in Italië van vlak na de Tweede Wereldoorlog kennen.

Het verhaal lijkt een beetje voort te kabbelen en voortdurend denk je, dat er 'iets' staat te gebeuren. Maar er gebeurt eigenlijk niets. Wel heb ik mij verbaasd over de primitiviteit en leegte van het leven in deze bergen. Geen verharde wegen, de ontwikkelingen in de rest van de wereld lijken volkomen voorbij te gaan aan het bijna middeleeuwse leven van deze introverte geitenhoeders en boeren. De pastoor lijkt iemand die ooit een goede opleiding genoot, maar die door de simpelheid van het leven in het dorp en de enorme afstand tot de rest van de wereld niet erg ruimdenkend is. Toch kan hij goed observeren en heeft ook een dosis zelfspot. De oude vrouw heeft een zwaar en hard leven achter de rug en kind noch kraai die om haar geeft.

De pastoor raakt geïntrigeerd door deze vrouw, die iedere dag in de rivier kleren voor de dorpsbewoners en darmen voor de slager wast. Ze woont met haar geit in een gammel afgelegen huisje. Ze heeft zich als enige van het dorp nog nooit bij de pastoor gemeld en dat kan hij niet begrijpen. Uiteindelijk komt ze naar hem toe om hem een belangrijke vraag te stellen. Er ontstaat een spanning tussen die twee, die tussen de regels door, een bijna erotisch karakter heeft.

Het uitblijven van het antwoord van de pastoor op de vraag van Zelinda is niet onverwacht. Toch laat het zowel de pastoor als de lezer in verwarring achter. Een heel bijzonder boekje.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Osama of Obama?

2009-01-17T16:11:00.006+01:00

Vandaag zag ik een opmerkelijk berichtje op de nieuwsfeed van de NOS op mijn iGoogle staan: Man opgepakt die Osama wilde doden. " Jee", dacht ik,"daar zijn toch alle westerse geheime diensten al 7,5 jaar mee bezig?" "Lekker laten gaan, als het hem lukt...."

Toen ik door klikte, bleek het te gaan om een man die aankomend president Obama dinsdag tijdens de inauguratie wilde vermoorden. Dat ene lettertje betekent in dit bericht een wereld van verschil! De NOS heeft het snel aangepast.

Meer internet spelfouten
Al een tijdje word ik vrolijk op de hoogte gehouden van de raarste schrijffouten op het internet via Copytijgers. Op deze site schrijft copywriter Sander over grappige of hardnekkige fouten. De redacteurs van Nu.nl maken er regelmatig een potje van en worden door Sander genadeloos aan de schandpaal genageld. In plaats van hun spellingschecker aan te zetten, belagen ze de Copytijger nu via Twitter! Het begint een ware soap te worden...

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Wat een deal! (let op: nog een week!)

2009-01-15T21:12:00.014+01:00

Zin in een weekendje shoppen in New York? Behoefte aan een weekje genieten van Dubai? Geïnspireerd door mijn verhalen om te struinen door Istanbul?

Dat kan! KLM heeft nog een weekje de Werelddealweken. Heel veel tickets voor ongekend lage prijzen! Snel beslissen, want over een week is het voorbij.

Of zoek de laagste prijs van je favoriete bestemming. Oranje is het goedkoopst, speciaal voor de Werelddealweken. Maar ook na 26 januari kun je met dit tooltje makkelijk de laagste prijs voor je ticket vinden!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Jammer he, het is weer voorbij!

2009-01-14T22:33:00.013+01:00

Helaas, helaas, de vorst is weer verdwenen. Het ijs smelt sneller weg dan het aanvroor. De dagen zijn weer vochtig en donker. Maar wat was het mooi he?

Heerlijk, die knisperende dagen, met het heldere blauwe licht. Ja het was koud en droog, maar wat was de rijp op de bomen mooi. En dan komt de schaatskoorts het land in. Op kantoor gingen de verhalen ineens over waar je goed kon schaatsen, welke schaatsen het lekkerste zitten, mensen namen 'ijsvrij'.

Ik heb ook genoten van het ijs op de Kaag. Prachtig was het daar. Zwaar was het wel, na 20 jaar weer op de schaatsen...
(klik op de foto's voor een groter beeld)

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Niet voor de poes!

2009-01-03T18:29:00.010+01:00

Een keuze maken tussen honden of katten, dat kan ik niet. Uit ervaring kan ik zeggen, dat beiden geweldige vriendjes zijn, als ze in het bezit zijn van een stevige persoonlijkheid. Maar zelfs onder onze katten- en hondenvriendjes kun je 'lulletjes rozewater', ' grijze muizen' en 'saaie pieten' vinden.

Ik stel je even voor aan Frederik, hierboven diep in slaap. Freek, voor intimi, is de kat van mijn moeder. Hij is komen aanlopen toen hij nog heel klein was. Hij had vast al veel meegemaakt, want hij had nog maar een halve staart over. Freek is een echte kat, hij wil alleen knuffelen als hij dat bepaalt, wil eten als hij mauwt en d'r in en d'r uit als hij knipt met zijn vingers (spreekwoordelijk dan).

Freek heerst in buurt, knokt graag om zijn territorium. Dat brengt hem steeds vaker in problemen, want hij wordt nu wat ouder, hij is ruim 14 jaar. Nu hij wat ouder is, vindt hij het wel fijn om vaak binnen te zijn. Vooral 's nachts als hij gezellig bij je op bed kruipt, en zijn kopje bij jouw op je kussen legt. En owee als je te veel beweegt... of "zijn plekje" bezet houdt!

Freek doet me erg denken aan Simon, the Cat. Deze filmpjes zijn heel erg geestig! Bekijk de video:

Of bekijk de filmpjes op You Tube.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Lekkere wijn

2008-12-31T13:55:00.009+01:00

Met kerst zijn de dineetjes natuurlijk in overvloed. En ja, ik kan uitgebreid vertellen over het lekkere eten (ossehaas, verrukkelijke gratin, hazerug, libanese mezze) en de gezellige mensen, maar dat is zoooooo 2008.

Deze kerst mocht ik weer eens rondneuzen tussen de wijnen van mijn vader. Toen hij in 2005 overleed, betreurde hij het dat hij ze niet allemaal zelf had kunnen opdrinken. En hij vroeg of wij er van wilden genieten.... Nou dat willen we wel. Hoewel ik hou van goede wijn, weet ik er niet veel van. Mijn vader hield erg van franse wijn, dus daar heb ik veel van geproefd. Vooral zijn Bourgognes vond ik heerlijk. Maar zijn grootste voorraad bestaat uit rode Bordeaux wijnen. St. Emillion, Pomerol, St. Julien, Margaux, Fronsac, het ligt er allemaal. Toen ik jonger was, vond ik deze wijnen vaak een beetje zanderig, droog. Dat hoort zo, leerde ik van mijn vader, je moet de kiezelgrond in de wijn kunnen proeven. Naarmate de wijnen ouder werden, smaakten ze ook ronder, kruidiger, minder droog.

Een Bordeaux zou het dus worden, maar welke? De wijnatlas van Hugh Johnson leerde me dat de St Julien wat expressiever smaakt, dan de klassieke Margaux. Maar alles staat of valt bij het wijnjaar, toch? Een amerikaans vinoloog, Robert Palmer, zo lees ik op de site van de Vinootschap 'beschikt over een uitzonderlijk goed vermogen om te proeven en het ontwikkelingspotentieel in te schatten.' Hij heeft dit geweldige overzicht van de wijnjaren gemaakt en ik ontdekte dat de Chateau Talbot uit 1981 een uitstekende keus was. Misschien een beetje te oud? Het bleek een heerlijke fles, zacht, kruidig, lichte vanille.

In de kelder ontdekte ik nog een fles. Het etiket was niet helemaal leesbaar meer, door vocht en stof, maar met wat moeite kon ik lezen dat het ging om Chateau du Gazin uit de Fronsac 1996. En het overzicht van Robert Palmer beloofde dat het een juweeltje zou zijn. Een exelent wijnjaar voor de Fronsac en nu op dronk. En dat was het! De wijnen van de Fronsac werden in de 19e eeuw beschouwd als beter dan die van de St. Emilion, die er vlak naast ligt, maar in de 20e eeuw konden ze niet schitteren. Althans, dat staat dan weer in mijn wijnboek uit 1995 van de Britse Oz Clarke. Maar toen was 1996 nog niet geweest! Ik vond het een heerlijke wijn, fruitig, sterk, totaal niet droog. Dank je, pap, kus.

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Koningin zoekt uitgever

2008-12-23T22:35:00.005+01:00

Deze week kreeg ik een linkje toegestuurd door een oud-collega. Patricia is grafisch ontwerper en heeft een dochtertje Ellen-Fay. Voor haar en alle andere kleine meisjes op deze wereld heeft ze een boekje geschreven en zelf geïllustreerd.

Het is een heel grappig verhaal, met de prachtige titel "Laat de koningin wel eens een poepescheetje?". Je kunt dit lieve sprookje op rijm online bekijken. Zet wel even je geluid aan, voordat je op dit linkje klikt: www.ellen-fay.nl. Dan kun je zelf ontdekken hoe koningin Zwanefee haar vrijetijd in het paleis doorbrengt!

Vinden jullie deze illustraties ook niet super? Patricia zoekt nog een uitgever voor dit boekje, dus als iemand haar kan helpen...
Laat het haar weten!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Weemoed op muziek met een snufje Portugal

2008-12-23T10:16:00.009+01:00

Wat een heerlijk concert heb ik gisteren gehoord! Werd ik zomaar uitgenodigd door een vriendinnetje met wel hele goede contacten bij het Metropole orkest voor een bijzonder concert in het Concertgebouw. Nou, daar zei ik geen nee tegen!

Het Metropole Orkest speelde met 3 fantastische zangeressen (Nynke Laverman, Dina Medina en Fabia Rebordao). Hoewel ieder een eigen stijl, klonk in alle nummers de weemoed. Van bijzondere liederen in het Fries, met Mexicaanse en Portugese klanken, via de ritmische Kaap-Verdiaanse Morne terug naar de klassieke Fado.

Even over het Metropole orkest
In het genre lichte muziek is dit het grootste professionele orkest ter wereld. Van bigband tot jazz, van chansons tot filmmuziek, ze spelen het allemaal. En ze begeleiden ook vele artiesten. Heel bijzonder dat we dat in Nederland hebben!

Nynke Laverman
De rode draad door avond was de link met Portugal. Nynke Laverman is misschien wel de bekendste van deze avond. Beroemd geworden met haar Fado's in het Fries, gebaseerd op gedichten van Slauerhof, maakte ze deze avond op mij de meeste indruk met een nummer van een CD die nog moet verschijnen. Dit melancholische lied, met klanken van de fado, gaat in het Fries over de prachtige lange schaduwen die ze zag in Mongolië.

Dina Medina
Dina is voor mij de ontdekking van de avond. Oorspronkelijk is zij een popzangeres, maar hoewel geboren in Schiedam is ze van oorsprong Kaap-Verdiaans. Deze avond zong ze de Morna, een weemoedig lied met de ziel van Kaap-Verdië. Het zijn volkse liederen, voornamelijk in het Creools geschreven, die de heimwee naar het moederland, de hoop op een betere toekomst of de gedachte aan een verloren liefde vertolken. Heerlijk ritme, prachtige stem, Dina heeft mij diep geraakt.

Fabia Rebordao
Fabia had misschien wel de moeilijkste opdracht van de avond. Zij moest op het laatste moment Ana Moura vervangen. Ana is een jonge, maar al gevierde Fadozangeres, genomineerd voor een Edison. Dat is niet wat, om de plaats van zo'n artiest in te nemen, haar reportoire te zingen in zo'n beroemde zaal. Ze heeft slechts 1 dag kunnen oefenen. Maar, oeioeioei, wat een dijk van een stem! Ze zong hele klasieke Fado, begeleid door orkest en twee gitaristen.

Het was genieten deze avond. Bedankt Chanien en Jan!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

I wish you a Wham! christmas!

2008-12-20T20:43:00.007+01:00

Het is februari 1983, in de buurt van Valmorel. In een ijskoude skilift zitten twee meisjes, 11 jaar, te giechelen, te kwekken en liedjes te zingen. Met name Kinderen voor Kinderen-reportoire, dus "Kom eet je bie-ba-boe-ba-bord nou leeg" en "Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd" schallen over de pistes.

Een jaar later, 1984, dezelfde meisjes, dezelfde lift. Maar nu zingen ze "Last Christmas" van Wham! Die meisjes zijn mijn nichtje Anneloes en ik. Dat jaar zijn we echte pubers geworden. Smoorverliefd waren op die heerlijke George Michael. Ja, Andrew was best aardig, maar George... Ik wist zeker dat hij en ik ooit.....Tja, mijn moeder zei het al vanaf het begin: "Hij is homo", maar ik wilde het niet horen!

Enfin, het wordt weer kerst en deze hit is niet meer van de radio af te slaan! Last Christmas is nog steeds een kersthit, dit jaar nr. 2 in de kersthit top 50 van Skyradio. Ken je die clip nog die erbij zat? Nu heeft een Zwitserse a-cappella band Bliss dit nummer gecoverd. En ze zijn ver gegaan, ze hebben namelijk ook de video clip helemaal nagedaan! Bekijk deze YouTube video:

Hoe vaak is dit nummer gecoverd, denk je?
Al surfend op het web stuit ik op deze grappige site, Last-christmas.com, een site geheel gewijd aan dit nummer. Dit nummer is heel vaak gecoverd: De teller staat nu op 387! Oh ja, voor de liefhebbers: 24 jaar na deze hit heeft George weer een kerstnummer uitgebracht! Ik denk niet dat het een hit gaat worden, iets te zoet. Maar op 1e Kerstdag kun je dit nummer gratis downloaden van zijn website. Als kerstcadeautje.... Je kunt December Song nu al beluisteren.

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen!

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Zie je wel, ik had gelijk!

2008-12-17T00:21:00.002+01:00

Ja, dat heb je soms, dat je even je gelijk wilt halen. Goed, goed, ik ken mezelf, ik wil dat iedere dag wel een keer..... of drie....ahum. Maar nu vind ik het zelfs nodig dit even in een berichtje te zetten. Een dag nadat ik bij Mantoe gegeten had, plaatst DE GROTE JOHANNES (red. Johannes van Dam, restaurantrecensent van het Parool) zijn recensie in de krant. En wat denk je? Een 9 (zegge een negen!)

Zie je wel, ik had gelijk! Nou, waar wacht je nog op?

>>Lees zelf de recensie van Johannes

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Het hoogtepunt van de dag!

2008-12-12T20:12:00.010+01:00

De afgelopen weken zit ik meerdere dagen in de week niet op kantoor in Amstelveen, maar op Schiphol Rijk. Waar? Nou, hier ongeveer... Ten zuiden van de Aalsmeerbaan, tegen Aalsmeer aan. Hier zit het een groot deel van de IT mensen van KLM.com, in ieder geval de belangrijkste. Hier wordt de laatste hand gelegd aan de nieuw bookingtool van KLM, waarmee je heel makkelijk tickets en hotels kan boeken.

Nadine, mijn collega Content manager en ik, zorgen ervoor dat alle copy in deze tool ook begrijpelijk wordt. Dat is nog best een moeilijke klus, want hoe blijf je eerlijk, vertel je het een klant wat er gebeurt, zonder hem onzeker te maken of hem kleinerend toe te spreken. Nee, dat doen we niet, maar het is veel werk. En hoewel de mannen op de afdeling gezellig zijn, is de omgeving erg oninspirerend. Een kantorenterrein in de "middle of nowhere".

Er is een kantine, maar die is 3 gebouwen verderop en we hebben niet veel tijd, dus wat dan? In de wijde omgeving geen supermarkt te vinden. Maar niet getreurd, dan komt de Lunchbus langs. Deze omgebouwde SRV-kar (old=new) rijdt van 10 tot 3 langs kantoren in de omgeving. Je kan er verse broodjes kopen, vruchtensapje, wat te snoepen of een tijdschriftje.

Bij Point of View, zo heet het gebouw waar ik zit, POV in de volksmond, komt de bus tussen 1 en kwart over 1, best laat. Dus, als de bus toetert om te laten weten dat'ie er is, springen we op! Echt het hoogtepunt van de dag!

Ja, dat staat er op de bus! En weet je hoe druk het is in die bus?
Wat een goed concept...
www.lunchbus.nl

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Spaghetti alla vongole

2008-12-07T21:49:00.006+01:00

Een heerlijk recept dat ik ooit van op het NRCNext kookweblog van Janneke Vreugdenhil vond. Het is een licht recept, in 10 minuten klaar, het ziet er prachtig uit en je gooit er hoge ogen mee bij je gasten: Spaghetti alla vongole.

Vongole zijn venusschelpen in het Nederlands. Het zijn prachtige schelpen, vaak donkergrijs van kleur met ribbels evenwijdig aan de rand. Ze worden vaak verward met kokkels. Deze hebben juist ribbels haaks op de rand staan. Ik gebruikte ze dit weekend, omdat ik niet genoeg venusschelpen kon krijgen, maar ze zijn ziltiger, vleziger en minder verfijnd van smaak.

Ik koop de venusschelpen bij de visboer in Marqt. Dat is een winkel op de Overtoom, waar verschillende producenten van eerlijke en heerlijke producten in een soort supermarktconcept bij elkaar zitten. Dus een waanzinnig goede groenteman, met nu heel veel bijzondere paddestoelen, een hele goede visboer, met iedere zaterdag vongole, een geweldige bakker met echt brood zoals je het lang niet gegeten hebt, een kaasboer met echt bijzondere kazen en nog een heleboel meer. Ga eens kijken! Je weet niet wat je ziet!

Maar goed, wat heb je nodig (voor 2 personen):
- spaghetti
- een uitje of sjalotje
- paar teentjes knoflook, gehakt
- een flinke handvol gehakte platte peterselie
- een klein rood pepertje
- een half gehakt preitje
- een lekkere fles witte wijn
- ongeveer 600 gr vongole.
- lekkere olijfolie (extra vierge)

Kijk van te voren de schelpen goed na, iedere schelp die niet sluit als je er tegenaan tikt, of die kapot is, gewoon weggooien. Ze moeten echt knettervers zijn! Spoel ze niet af met schoon water, want het zeewater is juist lekker!

Kook de spaghetti NIET beetgaar. Fruit ondertussen in een grote pan de ui, prei, knoflook en het pepertje aan, en voeg hier tot slot de peterselie bij. Voeg de vongole erbij en schenk er een flinke scheut wijn bij, zo'n 10 tot 15 cl. Draai het vuur zacht en doe de deksel op de pan en stoof de vongole in ongeveer 5 minuten gaar. Zodra de schelpen geopend zijn, gaat de niet-gare spaghetti erbij, draai het geheel nog even voorzichtig door elkaar. Nog eenmaal de deksel op de pan en even een minuutje laten meegaren. De smaken trekken dan lekker in de spaghetti, terwijl die toch beetgaar wordt. Tot slot nog wat zout en peper naar smaak erbij. Klaar is kees.

Drink die lekkere fles wijn erbij op, serveer eventueel met een frisse salade en je hebt een koningsmaal. Het is heerlijk om die schelpjes leeg te eten.

Mantoe, wat lekker!

2008-12-07T21:19:00.006+01:00

Vrijdagavond was het echt een "heerlijk avondje". Op advies van Frits Abrahams, columnist van NRC Handelsblad at ik bij een nieuw restaurantje bij mij om de hoek. Mantoe heet dit restaurantje en je eet er Afghaans. Ja, je leest het goed, Afghaans. Nooit geweten, maar Afghaans is heerlijk. Het is moeilijk te omschrijven waar het naar smaakt. Vleugje turks, vleugje indiaas, maar geheel een eigen smaak.

Vooraf een heerlijke soep van knolselderij en curry. Echt heerlijk, ik hou van soepen. Daarna een tussengerecht, Mantoe, ook de naam van het restaurant. Het is een gerecht dat meestal wordt geserveerd op feestdagen. Heelijk pittig lamsgehakt in een pastadeeg, met een verrukkelijke yoghurtsaus. Daarna een hoofdgerecht met verschillende smaken: aubergine - lamsprutje, pittige pannekoekjes met granaatappel, met ei gevulde gehaktballetjes en "last but not least" heerlijk geurende rijst met geconfijte en gebakken sinasappelschilletjes. Tot slot, maar toen was het al bijna wat teveel, een kardamompuddinkje.

Het restaurant ziet er heel modern uit, strakke wanden, meubilair. Niet het ouderwetse "tempo doeloe" uiterlijk dat restaurants met een keuken uit verweggistan soms wel hebben. De bediening is heel aardig. Op dit moment krijg je nog een vast menu, maar als het een beetje gaat lopen, zal je zelf wel kunnen kunnen kiezen. Echt een leuk plekje om lekker te genieten, en gezellig te kletsen. Midden in de Jordaan, oftewel, de Afghaan van de Jordaan!
www.restaurantmantoe.nl of bekijk de reacties op Iens.
Tweede Leliedwarsstraat 13, Amsterdam

Geplaatst op Calijn's Gepeins (http://calijn.blogspot.com)

Online wordt vanzelf weer offline?

2008-11-05T20:43:00.006+01:00

Een tijdje geleden kon je je via LinkedIn aanmelden voor groepen. Heel leuk allemaal, maar wat kon je er nu precies mee? Geen idee, maar ik heb me opgegeven voor een paar groepen. En dat was het dan.

Weer wat later was ik op zoek naar mensen die mij zouden kunnen helpen met het opzetten van een contentstrategie en bleek het interessant te zijn om deze groepen eens door te kijken. Zouden er mensen zijn in mijn netwerk die me zouden kunnen helpen? Er bleken in een groep best wat interessante mensen te zitten.

En een paar weken geleden ontving ik ineens een mail. De beheerders van twee groepen, Online writing en Webcopy hadden een netwerkborrel georganiseerd. Dus toog ik gisteren naar Utrecht en had enorm leuke gesprekken. Over ons vakgebied en over wat ons bezig houdt.

En zo wordt online ineens weer offline!

Bis Bis, op een gewone maandagavond

2008-11-05T20:33:00.003+01:00

Wat een leuke maandagavond kun je hebben! In de Vondelkerk wordt iedere maandagavond een enorm leuke voorstelling gegeven door Opera per tutti. Opera voor iedereen, dus. Het is geen opera, er worden de mooiste liederen uit de opera gezongen. De krenten uit de pap zo gezegd!

In deze kleine kerk wordt een hele intieme sfeer gecreëerd. Het is net een soort huiskamerconcert, zoveel mensen kunnen er ook niet in. Ik hoorde liederen uit Don Giovanni en Cosi fan Tutte. Ontroerend goed was de sopraan Lotte Bovi met een aria uit Ariodante van Händel.

Maar de meeste indruk maakte de mezzosopraan Kai Rüütel. Zij is nog studente aan de Dutch New Opera Acadamy, maar ze heeft zo'n volle en ontwikkelde stem. Van haar gaan we nog horen.

Tot 15 december is er nog iedere maandagavond Opera per tutti.

n8 der nachten

2008-11-05T20:30:00.003+01:00

Zaterdag was het weer de n8 der nachten, de museumnacht. Jaren geleden was het nog een klein evenement waarbij je in de grote musea op een laat tijdstip ineens verrast kon worden door een bijzonder beeld. Ik herinner me nog de tangodansers voor de Nachtwacht.

Nu is het een groot evenement geworden met duizenden bezoekers. Lange rijen dus voor de grote highlight. Met een groep hadden we afgesproken voor het Rijksmuseum. Eksters als de dames zijn, moesten we natuurlijk de blingbling schedel van Damien Hirst zien. Het was even wachten, want de rij was lang, maar we zijn dan ook wel beloond!

Je stapt een pikzwart kamertje in, waar in een glazen pilaar de schedel je ligt toe te lachen. Is dit kunst, dacht ik nog? Maar het is fascinerend om naar te kijken. Meer dan 8000 diamanten zijn er in verwerkt, diamanten over de buitenkant, maar ook aan de binnenkant, in de neusgaten, achter de oogkassen, overal. Het gekke is dat het bijna een aaibaar object werd, de griezeligheid was eraf. Maar het is wel meer dan 60 miljoen waard!

De bedoeling van Hirst is om de vergankelijkheid van het leven (de schedel) te verbinden aan de eeuwigheid en roem (diamonds are forever…!). Ik vind het eigenlijk ook gaan over excessieve rijkdom en ijdelheid. Wat gaat er in je hoofd om als je zoiets bedenkt?

Daarna volgt een ruimte waar Hirst wat schilderijen uit de catacomben van het Rijks heeft mogen uitzoeken en zijn voorzien van zijn commentaar. Gelinkt aan die schedel zie je dan taferelen met een geschoten hert, of een oude man met een kale schedel. Het geeft een leuk beeld van hoe deze aparte man naar kunst kijkt.

Al met al vond ik het toch de moeite waard. Het is toch een object dat je niet vaak meer zult zien en het roept veel reacties op. Het is echt leuk om naar de commentaren van je medebezoekers te luisteren.

En de n8? Na het rijks volgde het stadsarchief met superleuke filmpjes van oud Amsterdam en tot slot vergaapten we ons aan de honderden kaarsen in de Portugese synagoge. Wist je dat dat het enige gebouw in Amsterdam is die geen elektriciteit heeft?